सध्या जो बापट यांनी ऐरणीवर आणलेला ध्वनीप्रदुषणाचा मुद्दा आहे त्यावरुन विचार करतांना एक मुख्य मुद्दा जाणवला आणि इतरही किरकोळ विचार मनात आले ते इथे मांडावेसे वाटतात. तर बघा गणेशोत्सवात गेल्या काही वर्षांपासुन एक नविन विशेष वर्ग निर्माण झालेला आहे.

टाईमपास करायचा म्हणून एआयला कामाला लावले. मराठीत ऐसपैस प्रॉम्ट दिला सोबत एक ॲचिव्हमेंटसची यादी दिली.

खालील प्रॉम्ट दिला होता -

हॉकीची स्टिक त्यांच्या हातात आली की ती फक्त एक क्रीडा-साधन राहत नसे. ती जणू एखाद्या जादूगाराची कांडी बने. चेंडू त्यांच्या स्टिकला चिकटून राहतो की काय, असा प्रश्न प्रतिस्पर्ध्यांनाही पडत असे. त्यांनी दिशा बदलली की बचावपटू गोंधळत; त्यांनी पास दिला की तो नेमका सहकाऱ्यापाशी पोहोचे; आणि त्यांनी गोलकडे धाव घेतली की प्रेक्षकांच्या मनात एकच प्रश्न असे—आता काय होणार?

उत्तर बहुधा तेच असे: काहीतरी विलक्षण.

हा खेळाडू म्हणजे मेजर ध्यानचंद.