गुलाबी हत्ती पाळणारी स्त्री
गुलाबी हत्ती पाळणारी स्त्री
- जुई
ती आदिमस्त्री गुलाबी हत्ती पाळायची.
आभासाच्या त्या जगात प्रकृतीचे नियम विलक्षण होते.
इवल्या इवल्या उंदरांएवढे होते ते गुलाबी हत्ती.
प्रेमाचं प्रतीक जणू. इवलेसे छोटुशे गुलाबी हत्ती.
आभासाच्या चतकोर जगातली चतकोर प्रेमं होती ती.
कधी पूर्णत्वास जात कधी वरवर राहत.
प्रेमाच्या लाटा येऊन विरून जातात.
लोकांनी लव्ह लव्ह लव्ह रिॲक्ट करून गुलाबी लव्हाळी फार फार माजायची. स्वस्त आणि मस्त अशी ही पौष्टिक(?) गुलाबी लव्हाळी होती.
ही लव्हाळी खाऊन खाऊन गुलाबी हत्ती ही प्राणीजात निर्माण झाली. कारण अन्न निर्माण झालं की सोबत भक्षक निर्माण होतातच. महान आध्यात्मिक विचार आहे हा. असा विचार करूनच नियती ही सोय करत असेल. नियतीला असले विचार कोण पुरवत असेल हाही विचार करण्यासारखा विचार आहे.
आदिमस्त्रीने गुलाबी हत्ती पाळायचं ठरवलं कारण दुसरं काही ती करूच शकत नव्हती.
तिचं भागधेय, कर्मध्येय तेच ठरलं होतं. तिलाही वाटत होतं की केशरी गायी पाळाव्यात किंवा हिरव्या बकऱ्या पाळाव्यात. पण या जगात काही गोष्टी तर ठरलेल्या असतात.
आदिमस्त्रीच्या नशिबी गुलाबी हत्ती आले...
ती फार फार फार प्रेमळ होती म्हणून कदाचित.
तिला प्रेमाची कदर होती म्हणून कदाचित. आदिमस्त्रीला प्रेमाचा अपमान चुकूनही करता येत नसे.
चहूकडे पसरले पाणी पिण्यास थेंबही नाही अशी परिस्थिती प्रेमाच्या बाबतीत माणसाची झालीय हे तिला कळत होतं.
गुलाबी हत्ती पाळणं तसं प्रेमळ काम होतं पण सोपं काम नव्हतं. सतत प्रेमाचा आदर करत त्याची ही इवली प्रतीकं जपत राहणं हे सोपं नसतं.
गुलाबी हत्ती गुलाबी लव्हाळी चरत राहत, बागडत राहत, कधी उदास होऊन अश्रू ढाळत, कधी अवखळपणा करत इकडे तिकडे बागडत राहत.
आदिमस्त्रीला दुसरं काही आयुष्य उरलं नाही.
हळूहळू गुलाबी होऊन गेली तिची नजर नजर, तिचं अस्तित्वही.
इतका गुलाबीपणा कंटाळवाणा होतो एका मर्यादेनंतर.
गुलाबी हा मूळ रंग नाहीये.
हिरवाकंच हवासा वाटतो... पेशीपेशीतून. माणूस जणू एकेकाळी होता कुणी झाड.
चेतवणारा लाल ओटीपोटातून वाहतो, बोलावतो. हा तांबडा आवाहन करतो आणि आव्हान देतो पुरूषतत्त्वाला. जगतो, जगवतो आणि जीवावर उठतो.
स्वच्छ,चमकता, आशेचा, उन्हाचा पिवळा असतो. सगळं काही स्पष्ट दाखवणारा. अतीच लखलखीत पिवळा.
विरागी केसरीया गहनगूढ हाका मारतो अज्ञाताच्या.
सगळ्यांच्या मनातूनच वाहणारा निळा. सहज पण सोपा नाही. अंतहीन नील आभाळासारखा.
गूढ श्रीमंत जांभळा, लवलवता ग्रेसफुल, सौंदर्याचा आदर करवून घेणाऱ्या स्त्रीसारखा.
गूढ सर्वभक्षी काळा. शांत रात्रीचा. समाप्तीचा. अंताचा गर्द काळा.
अगणित रंग आहेत.
...
आदिमस्त्रीने हिरवा मळवट भरला आणि ती तिच्या नकळत हिरव्या राव्याची साधना करू लागली. राव्याला हिरव्याकंच मिरच्या आणि लालचुटुक मिरच्या वाहू लागली. स्वतःही याच मिरच्या खाऊन जगू लागली. मिरच्या खाऊन राहणं सोपं नव्हतं. मिरची स्त्रीलिंगी असते. सगळ्या तनाला मनाला झिणझिण्या आणणारी. बधिर करून टाकणारी चविष्टता. पण विज्ञान म्हणे तिखट ही चवच नसते; नुसतं एक सेन्सेशन, एक आग, एक जलन. विज्ञानाला तरी असल्या मिरच्या कोण पुरवत असेल.
रंग रंग रंगांच्या या आलम दुनियेत तिला आता हिरवा खेचत होता.
उत्पत्तीचा हिरवा रावा.
स्वतःचं स्त्रीपण पणाला लावून आदिमस्त्रीला हवं होतं एक सोनेरी आम्रफळ. आदिमस्त्री अपूर्ण वगैरे अजिबात नव्हती. खरंतर आदिमायेगत ती स्वयंभू, स्वयंपूर्ण होती.
पण आदिमायेलाही एकट्याने कंटाळा येतो हे देखील आदिम सत्यच होतं.
गुलाबी हत्तींची संगत कितीशी पुरणार.
सोनेरी आम्रफल आदिमस्त्रीला अत्यंत समाधान पुरवणारं आहे... आदिमस्त्रीतलं अस्तित्व जागवणारं सोनेरी फळ आहे ते.
रावा... हा काही पोपट साधा नाही. पोपट झाला या अर्थाने वापरतात तो तर अजिबातच नाही.
शुकसारिका कथांमध्ये शुक सदोदित सांगतो स्त्री जातीच्या दुष्टपणाचे किस्से. सारिका सतत त्याला विरोध करत राहते.
शुक आद्य सनातनी असावा.
सारिका आद्य फेमिनिष्ठ असावी.
दोघं करीत राहतात संघर्ष... एकच आदिम घर्षण मात्र दोघांना हवंच असतं... त्यावेळेसच फक्त ते वादविवाद आवरतात. तनाची भूक मनावर काबीज होते की मनाची शरीरावर हे दोघांनाही कळत नाही.
शुक, सारिका एक निरंतर वाद जगाच्या अंतापर्यंत घालत राहणार आहेत.
स्त्रीमध्ये असतं पुरूषतत्त्व आणि पुरूषात असतं स्त्रीतत्त्व याचं भान दोघांना येणार नाही. माणसांना आलं नाही तर, ते तर शुक आणि सारिका आहेत.
एकाक्षणी शुक सारिका एकरूप होऊन महाशुकाचं हिरवंगार विशाल रूप तयार होतंय. हे अद्वैत एक अद्भुत आहे. परिणामी एक सोनेरी आम्रफळ येऊन पडणारे. कुठल्याही एकरूपतेचं फळ काहीनाकाही स्वरूपात निसर्ग देतोच देतो. हे आम्रफळ तोडणार का स्त्री पुरूष वाद, भेद आणि जोडेल का एक पूल. असं निसर्गाला वाटत असेल. निसर्गालाही काहीही वाटत असतं.
महाशुकाला आदिमस्त्रीच्या हाकेला ओ द्यावीच लागेल.
सोनेरी रंगाची खरी गरज माणसालाच.
संस्कृती वसवायची असते त्याला सतत.
कितीही आभासात राहिला तरी सत्य सोडून चालत नसतं.
सतत प्रगती. सतत स्वतःतलं जनावर दाबणं.
सततची वंशसातत्याची सोनेरी आस जपणं.
तहान भूक अपरिमित... वखवखच ती... न शमणारी.
महाशुक आदिमस्त्रीला सोनेरी फळ देतो.
आदिमस्त्रीचा हिरवा मळवट सार्थक ठरतो.
आदिमस्त्रीचा मिरच्यांचा नैवेद्य पावतो.
आदिमस्त्री सोनेरी आम्रफल घेतेही. पण पुढे या फळातून यातून कोणती झाडं येणार हे खुद्द नियतीपण जाणत नाही . सोनं बेभरवशी धातू आहे. जे खूप चमकतं आणि इतकं मऊ आहे ते कुणीही बेभरवशी असतं. कधीही विकलं जाणारं. ना विज्ञान जाणत ना नियती जाणते ना निसर्ग जाणतो असंही काही काही आहेच या जगात.
गुलाबी हत्ती मात्र बागडत आहेत. शांतपणे या अशांत अशा माहौलात.
लव्ह लव्ह लव्ह लव्हाळी चरत जगणारे गुलाबी हत्ती आणि गुलाबी हत्ती पाळणारी आदिमस्त्री, आणि एक महाशुक आणि एक सोनेरी आम्रफळ. हे सगळे एकाच जगाचा भाग आहेत.
अं…