मी आणि प्रकाश त्याला आम्ही पक्या म्हणतो जिवा भावाचे मैतर. माणसाचे सावलीशी जे नाते तेच आमचे पण, कधी तो सावली तर कधी मी सावली.
पक्या म्हणजे आडमाप माणूस, आम्ही दोघेही कसेबसे. कसेबसे जगणारे, आमचे सगळे कसेबसे. कशीबशी परीक्षा पास करणारे. कशीबशी पदवी मिळवली. नोकरी धरसोड करत अखेर एका ठिकाणी बूड स्थिरावले.

अकरावी बारावी झाली तसा रुढार्थाने ज्याला अभ्यास म्हणतात त्या गोष्टींशी संबंध सुटलाच. पानेच पाने भरवून वह्यांच्या खरेदीला निमित्त करायचे पण थांबले. बारावीपर्यंतच्या पेपरांच्या वेळी "सर पुरवणी" (काही हुच्चभ्रु गाबडे 'सब्लिमेंट' असे म्हणायचे पण त्या शब्दाचा योग्य उच्चार वा अर्थ हुडकायचेही कष्ट आम्ही कधी घेतले नाहीत.) असे पुकारा करत पेपर संपेपर्यंत कागदाच्या ढिगांना दोऱ्यात ओवायचे. आम्हाला फार आदर असल्या स्कॉलरांचा. लांबच ठेवायचो आदरापोटी त्यांना... असो.

'काॅर्न टिक्की' तराफा डागडुजीसाठी दिल्याने सिंधुआज्जींना विमानप्रवास करणे क्रमप्राप्त होते. त्या सुयोग्य वेळेत विमानतळावर आल्या, आणि सुरक्षारक्षकांची तपासणी करून आपल्या विवक्षित फाटकाजवळ पोहोचल्या.

तिथे अंमळ गर्दी होती आणि कोणाचाही पायपोस कोणाच्याही हातात नव्हता. तीनचार रांगा आपापसात पंधरा अंशांचा कोन करून निर्माण झाल्या होत्या. विद्युल्लतापात होताना जैसे भडभुंजे लाह्या भाजतात तसा एकच कलकलाट जाहला होता.

"सबूर!" सिंधुआज्जींनी सर्वांना दटावले. "काय झालं? तुमची गाऱ्हाणी मला सांगा," त्या कनवाळूपणे म्हणाल्या.

जगात जगण्यासाठी आपल्याला मुखवटा घालावाच लागतो. हा मुखवटा म्हणजे फसवणूक नाही, तर एक सामाजिक गरज आहे. मुखवटा आत्मसंरक्षणाची कवच-कुंडले आहेत. रंगमंचावर आणि सिनेमात काम करणारे कलाकार तर रोजच वेगवेगळे मुखवटे घालतात—कधी राजा, कधी भिकारी, कधी खलनायक, कधी देवता. पण हे मुखवटे केवळ अभिनयापुरते मर्यादित नाहीत. खऱ्या आयुष्यातही प्रत्येकजण मुखवटे घालून अभिनय करत असतो.