अलीकडे काय पाहिलंत? - ३३

शास्त्रीय समजुती किती खऱ्या किती खोट्या -
लिंक:https://youtube.com/watch?v=GtE6l1_Pl5s
( docu. 42:00)
__________________

आदूबाळ आणि सर्व_संचारी यांच्या पुढच्या खरडींवर लक्ष ठेवून आहे.

बरेच दिवस मराठी चॅनेलवर अर्धवट बघितलेला, गजेंद्र अहिरेंचा अनुमती, हा मराठी चित्रपट संपूर्ण पाहिला. त्यानंतर या दिग्दर्शकाचे नांव, अजेंद्र गहिरे ठेवावे, असे वाटले. बाळ गाडगीळांनी वापरलेला 'मेलोमेलोड्रामा' हा शब्द या चित्रपटाला चपखल बसतो. बायको कोमात, निवृत्त शिक्षकाकडे तुटपुंजे पैसे, उच्च शिक्षण न घेतल्यामुळे मुलाची साधारण नोकरी, जावयाची फारशी आर्थिक मदत करण्याबद्दलची अनिच्छा, बापाची आणि मुलीची घुसमट आणि बायकोला कृत्रिम रीत्या जिवंत ठेवायचे की नाही याची अनुमती द्यायला नायकाचा विरोध, याभोवतीच चित्रपट फिरतो. त्यांत नायक विक्रम गोखले असल्यामुळे, भावनांचे ओव्हरॲक्टिंग करतानाच अंडरप्ले केल्याचा अभिनय स्वाभाविकच. नटसम्राट टाईप भावनिक कांगाव्याचे क्षणोक्षणी दर्शन घडते. त्यांतल्या त्यांत, रीमा लागूने नॉर्मल अभिनय करण्याचा प्रयत्न केला आहे, पण तिलाही, मराठी नाटकातील टिपिकल, 'मस्तपैकी कॉफी', हा वाकप्रचार काही टाळता आला नाहीये. बाकी सई ताम्हणकर, सुबोध भावेला घेतलंय एवढंच!
हल्ली माझ्या मेंदूतली एकामागोमाग अनेक केंद्रे, असंवेदनशील, झाली असल्यामुळे, हा चित्रपट बघताना मी निर्विकारच राहिलो. चित्रपटभर, तो दाढीचे पांढरे खुंट वाढलेला, पाणावलेल्या डोळ्यांचा, भप्प चेहेराच माझ्या डोळ्यांवर आदळत राहिला. त्यावर उतारा म्हणून, पाठोपाठ सुरु झालेला, 'मुंबई-पुणे-मुंबई भाग १' पण बघून टाकला.

"ᴴᴰ [Documentary] Fukushima - Radioactive Forest" युट्युबवर.
आपण सुटलो/ पळालो, प्राण्यांचं काय?

मागच्या आठवड्यात कधी तरी 'मुरांबा' नामक मराठी चित्रपट नेटफ्लिक्सवर बघितला. तो बघितला एवढी शिक्षाच माझ्यासाठी पुरेशी आहे का चमचाभर पाण्यात जीव देण्याशिवाय गत्यंतर नाही?

कुणी नंदिता दासचा 'मंटो' पाहिला का?

बहुचर्चित तुंबाड पाहिला. धारपांचा आत्मा सापडेल अशा आशेनं गेलात तर निराश व्हाल. सोहम शाह तुम्हाला आय कँडी वाटत असला तर मोठ्या पडद्यावर ओलेत्या आणि अर्धनग्न अवस्थेत तो बराच काळ बघायला मिळेल ह्या कारणासाठी जाऊ शकता.

अंधाधून व तुंबाड हे दोन सिनेमे पाहिले. दोन रविवार मस्त गेले.
अफाट मेहनत घेतलीये दोन्हीही दिग्दर्शकांनी हे दिसतं. डिटेलिंग, स्ट्राँग कथा, पदोपदी उत्कंठा वाढवणारं संगित आणि मुख्य कलाकारांचा संयत, समजुतदार अभिनय यामुळे पिक्चर्स जबरदस्त झालेत. राघवन आणि राही यांच्या पुढच्या प्रोजेक्ट्सवर लक्ष असेल यापुढे.

पंजाबी कौटुंबिक मूल्यांचा उदोउदो करणारा फील-गुड सिनेमा पाहायला आलो आहोत हे एकदा मान्य केलं तर 'बधाई हो' गंमतीशीर आहे. किंबहुना, मराठी मध्यमवर्गीय मूल्यांचा उदोउदो करणारा फील-गुड सिनेमा बनवणारे लोक त्यापासून बरंच काही शिकू शकतील. उदा. सेंटी क्लायमॅक्सपर्यंत जाण्याआधी ममवंची चांगली खिल्ली कशी उडवायची, टोकदार संवाद कसे लिहायचे, प्रसंगांना चढउतार कसे द्यायचे, भाषेची गंमत कशी साधायची, पात्रांमध्ये रंग कसे भरायचे, आणि हे सगळं कमी बजेटमध्ये कसं साधायचं, इ. इ. थोडक्यात, आजच्या ममवसाठी बनवला जाणारा सिनेमा किती कल्पनादरिद्री आहे त्याची कल्पना येण्यासाठी आणि कोथरूडमधला ममव मधल्या वारीही गर्दी करून फुल एन्जॉय करेल असा सिनेमा कसा असतो ते पाहण्याचा हा उत्तम मार्ग आहे.

नीना गुप्ता कितीही चांगली नटी असली तरी ती साठीची आहे. आणि दिसतेही तेवढी. चित्रपट माध्यमात दृक आणि श्राव्य बाजू कशीही धकवून कसं चालेल ? हे म्हणजे लिमिटेड माणुसकीमधे रजत कपूरने मुळीच मेहनत न घेतलेलं अ-मराठी ऐकावं लागण्यासारखंच आहे. रेणुका शहाणे अधिक शोभली असती. मी नाही पाहिलाय हा सिनेमा पण माझ्या स्त्री कलीग्जना त्यात काही जीव आहे असं वाटलं नाही. प्रौढांचे कामजीवन या विषयासाठी एवढं शर्करावगुंठन लागावं हे त्यांना पटलंच नाही.

पुन्हा रिव्हर आॅफ नो रिटर्न पाहीला. आवडता सिनेमा आहे.

बधाई हो हा चित्रपट मुळात कामजीवनाविषयी नाहीच. उत्तर हिंदुस्थानी कुटुंबात, जिथे घरच्या कर्त्या स्त्रीला दुय्यम दर्जा मिळतो (किंवा ममव चा तसा समज आहे ) अशा कुटुंबातल्या विविध नात्यांविषयीचा हा चित्रपट आहे, असं मला वाटलं. नीनाची सासू आणि दोन्ही मुलगे शेवटी तिच्या बाजूने कसे उभे राहतात ही कथेतली मजा आहे. बाकी पंजाबी माहोल वगैरे मान्य. आणि आमिर खान इ. पन्नाशीतले हिरो चालतात तर नीना चालवून घ्यायला माझी हरकत नाही.

'Bohemian Rhapsody' बघितला.सामान्य चित्रपट आहे. क्वीन बद्दल थोडीफार माहिती असलेल्या मंडळींना या चित्रपटात काही विशेष मिळणार नाही. ओरिजिनल गाणी मोठ्या पडद्यावर आणि चांगले अकॉस्टिक्स असलेल्या थिएटर मध्ये बघायला मिळणे हा आनंद. शेवट लाईव्ह एड मधील परफॉर्मन्सने केली हे उत्तम.
( हा चित्रपट उत्तम वाटावा म्हणून की काय , याच्या समोरच्या स्क्रिनवर घाणेकर लावले होते).
आडयन्स पण सुमार.घसा साफ करून घेण्यासाठी हा योग्य चित्रपट होता. पण सगळी जनता गप्प होती.
माझ्या दोन्ही बाजूला सभ्य आदरणीय, ज्यांच्या संगतीत मी सभ्य वागण्याचा प्रयत्न वगैरे करतो अशी मंडळी बसलेली असल्याने मी गप्प होतो. रॉकप्रेमीमॉब बरोबर जाऊन गाण्यांना मनसोक्त कोकलण्याचा आणि उरलेल्या वेळी दंगा करत टीपी करण्याचा चित्रपट.
आमच्या वेळचं पुणं नाही राहिलं.
असो.

वरची खवचट श्रेणी मीच दिली आहे , हुकुमावरून ...

नीलचा हा प्रतिसाद बघून : मला 'अनब्रेकेबल किमी श्मिड्ट' दोन-तीन भागांपुढे सहन झाली नाही. '३० रॉक'चाही कंटाळा आला. आता टीना फे म्हटलं की मी दूर राहते.

तिचं मेम्वॉर वाचलं होतं, ठीकठाक आहे. बराच काळ ती 'मी कशी सुंदर नाही' म्हणून उगाच रडारड करते. ग्रीक वंशाची असल्यामुळे कल्ल्यांचे केस गोऱ्या मुलींपेक्षा मोठे; केस तपकिरी आहेत, भुरे नाहीत; वगैरे. टीना फे आपण जाड असण्याबद्दल तक्रार करते आणि ती छापली जाते. मॉडेलिंग व्यवसायाबद्दल, त्याच्या बेगडीपणाबद्दल लिहिण्याची चांगली संधी, ती वाया घालवते. दोन्ही मालिका तशाच वाटतात; बेगडीपणावर विनोद करण्याची संधी घालवणं म्हणजे निगुतीनं स्वयंपाक करायचा आणि मग ऐन वेळी जेवायचंच नाही! आणि मग भरलेल्या ताटाला हिणवून दाखवायचं, "कसं फसवलं!"

दोन्ही मालिकांमधले विनोद अगदीच उठवळ वाटतात. साटल्य दिसलं तर पैसे वापस! थोडं बघून सोडून दिलं.

नेटफ्लिक्सवरची मालिका - 'अ व्हेरी सिक्रेट सर्व्हिस' बघायला सुरुवात केली आहे. दोनच भाग बघून झालेत. फारच आवडत्ये ही मालिका.

१९६० सालात मालिका सुरू होते. आपण महायुद्ध जिंकलं, आपण मानवाधिकारांच्या बाबतीत अतिशय प्रगत आहोत आणि आपण फार प्रगत आहोत, असं फ्रेंच जनतेला वाटत आहे. त्याच काळात शीतयुद्ध सुरू आहे. आफ्रिकेतल्या कॉलन्यांमध्ये स्वातंत्र्ययुद्धं अंतिम टप्प्यांत आलेली आहेत. म्हणजे फ्रेंच जनता आपापल्या फेकांमध्ये रममाण आहे.

तेव्हा एका तरुणाची सिक्रेट एजंट म्हणून नियुक्ती होते. मध्यमवयीन, बेरड, बूर्ज्वा फ्रेंचांच्या नाटकी चाळ्यांमध्ये हा साधासा, गावंढळ तरुण थोडा हडबडलेला असतो. पण ते लोक त्याला महत्त्व देत आहेत म्हणून तो तिथे नोकरी सुरू करतो.

पहिल्या दिवसाच्या शेवटी तो बाथरूममध्ये जातो. तिथे एक उच्चभ्रू स्त्री, चेहऱ्यावर बेदरकारपणा घेऊन येते. "तुला भलत्या ठिकाणी आला आहेस, असं वाटत असणार", ती त्याला म्हणते. आपली मनस्थिती हिला बरोबर समजली असं त्याला वाटतो. तो तिचे आभार मानतो. "तुला माझा कळवळा आलेला पाहून बरं वाटलं," तो म्हणतो. तिच्या चेहऱ्यावरची बेदरकारी अजिबात कमी न करता म्हणते, "तू बायकांच्या बाथरूममध्ये आला आहेस."

फ्रेंचांची लाचखोरी, सुंदर बायकांपुढे पुरुषांनी लाळ गाळणं, बायकांनी त्यांचा उपयोग करून घेणं, थोडक्यात बूर्ज्वा आणि मध्यमवयीन-म्हाताऱ्या फ्रेंचांकडून जे चाळे अपेक्षित असतात, ते सगळे विनोद करण्यासाठी साटल्यानं वापरले आहेत. (ममव लोक चाळे करण्याच्या बाबतीत बाळू ठरतात. मग ममव विनोदही बाळू छापाचे होतात.)

खरंच मजा आली कट्ट्याला. नंदन, नील, तिमा, संदीप हे लोक प्रथमच भेटले. जागा खरंच छान होती. नंतर विडीकाडी करताना अंगमलय डायरी वगैरे सिनेमांबद्दल गप्पाही छान झाल्या.

(खरडफळ्यावर चाललेली चर्चा धाग्यावर आणत आहे. -- व्यवस्थापक)

आदिती, रिव्हर पाहायला सुरू केलीय. पहिला एपिसोड पाहिला पण अजून पकड घेतली नाही मालिकेने. पुढे 'रोचक' आहे का? लीड तर जबरा अभिनय करतोय. सिक्रेट सर्व्हिस इकडे दिसत असेल तर नक्कीच पाहीन.

वन डे ऍट अ टाइम बिंजली. आवडली, डोक्यात जाईल असं वाटलं होतं पण खिदळणं पेरलेला मेलोड्रामा असल्याने बोअर झाली नाही. खरी मजा आली ती THE KOMINSKY METHOD पाहताना. Chuck Lorre मला जाम आवडतो + त्यात दोन मातबर नट. बऱ्याच दिवसांनी अशी मिश्किल मस्त मालिका पाहिली.

मी व्हेनम पाहिला. मस्त टाईमपास आहे.
तुम्ही लोक ते वायर वगैरे अति इंटेलेक्च्युअल कसं पाहू शकता कोण जाणे. नार्कोज, सेक्रेड गेम्स, स्ट्रेंजर थिंग्ज इ. (अत्यंत कमी) सोडून नेटफ्लिक्स जाम ओव्हररेटेड वाटलं.
वायर जाम बोअर झाली. अतिच वास्तववादी वगैरे ठीक आहे म्हणा, फक्त कथेच्या उत्कंठेमुळे पहावी लागली. नीचभ्रू म्हणा की काहीही म्हणा.
(रॅंट लेख इन्कमिंग.)

ॲमेझॉन प्राईमवरसुद्ध बरेच चित्रपट येतायेत.
सायफाय वाल्यांसाठी- फिलिप डिकच्या कथांवर आधारित एक सिरीज आहे, आणि the man in the high castle सुद्धा.

----------------

कुणी गॉडझिलाचे पंखे असतील तर नेटफ्लिक्सावर गॉडझिलाची नवी वेब सिरीज आहे. २ भाग आलेत स्वतंत्र. नक्की बघा, निदान पहिला भाग तरी.
जबरदस्त स्केल आहे.

बकेट लिस्ट पाहीला.
विशेष वाटला नाही. संकल्पना नवीन होती पण ती फुलवता आली नाही.

मायानदी नावाचा मल्याळी चित्रपट पाहिला. फार उत्तम आहे असं नाही, पण त्याच त्या भाई-घाणेकर-बकेट लिस्टी कंटाळू सिनेमात अडकलेल्या मराठी माणसासाठी 'मुरांबा'पेक्षा फ्रेश सिनेमा कसा असू शकतो ह्याचे काही धडे ज्यातून घेता येतील असा व्यावसायिक सिनेमा केरळात होतो ह्याचं पुन्हा एकदा प्रात्यक्षिक मिळालं (आधीचं प्रात्यक्षिक - अंगमली डायरीज). गोष्ट अतिपरिचित आहे आणि त्यावरचा गोदारच्या 'ब्रेथलेस'चा प्रभावही उघड आहे. पण व्यावसायिक सिनेमातही एक ताजेपणा टिकवून काय करता येतं हे त्यात दिसतं. गुन्हेगार नायक आणि त्याच्या मागावर पोलीस हा धागा मुख्य कथानक असायला हवा, पण त्याऐवजी अनेक उपकथानकं गंमतीशीर होऊन भाव खाऊन जातात. इन्स्टाग्रॅम जमान्यातलं धरसोड प्रेम, मल्याळी फिल्म इंडस्ट्रीतले बावळट होतकरू आणि प्रस्थापित ह्यांची थट्टा, त्या इंडस्ट्रीत स्ट्रगलर असलेली नायिका आणि तिची मुस्लिम मैत्रीण, 'मी तुला माझ्याशी सेक्स करू दिला म्हणून आपण रिलेशनशिपमध्ये आहोत असं समजू नकोस' म्हणणारी नायिका, तरुण जिम-टोन्ड पोलीस आणि मध्यमवयीन पोट सुटलेले पोलीस ह्यांच्यातला संघर्ष अशा सगळ्या उपकथानकांच्या माध्यमातून आताच्या तरुण पिढीचं एक प्रातिनिधिक चित्र उभं राहातं आणि जुन्या-नव्याचा संघर्ष व्यावसायिक सिनेमाला परवडेल एवढाच टोकदार करून दाखवला जातो.

नुकतंच man in the high castle बघितली. म्हणजे दोनतीन आठवड्यांपूर्वी. पहिला सीझन आवडला. पण नंतर तोचतोचपणा आला आहे असं वाटलं. त्यात ते सततचं 'सीग हाईल' आणि 'कोन्निचुवा'चा कंटाळा आला.

भरपूर घटना, कथानकाला अधूनमधून ट्विस्टा, रंगसंगती वगैरे चांगलं आहे. त्यामुळे मालिका पकड घेते. रंजक आहे हे निश्चित. अमेरिकेवर जर्मनीचं राज्य आलं तर काय होऊ शकेल याची अधूनमधून तरल आणि काही बटबटीत उदाहरणं आहेत. एक सीझन बघायला हरकत नाही.

नेटफ्लिक्सवर Trotsky ही मालिका पाहून कालच संपवली. तीबद्दलही माझं मत काहीसं 'अध्येमध्येच' झालं. पहिला भाग प्रचंड परिणामकारक वाटला. चित्रीकरण सुंदर आहे. वेगवेगळ्या काळांसाठी, आणि ट्रॊट्स्कीच्या मनोवृत्तींसाठी वेगवेगळी रंगसंगती वापरलेली स्पष्ट जाणवते. कलाकार त्या त्या मूळ व्यक्तींसारखे दिसतात आणि वागतातही. विशेषतः फ्रीडा काहलो आणि लेनिन खूप आवडले. आठ भागांच्या मालिकेत चार ते पाच सेक्स सीन्स आहेत.

काही खटकलेल्या गोष्टी - कथा काळामध्ये सतत मागेपुढे जात राहाते. रशियन प्रेक्षकासाठी ते ठीक असावं, पण ज्यांना तो इतिहास माहीत नाही त्यांच्यासाठी जड जातं. तसंच काही ठिकाणी घटना थोड्या सोप्या, व्यक्तिकेंद्रित केल्या आहेत असं वाटलं. तसंच 1920 नंतरची कथा जवळपास नाहीच. एकदम 1940 सालचा मेक्सिकोमधलं चित्रण आहे.

पौरुष, सत्ता आणि त्यापोटी वैयक्तिक व सामुदायिक त्याग व त्यातून घडणारे मृत्यू याभोवती ही मालिका फिरते. पहिले काही भाग पाहून प्रत्येकाने ठरवावं इतपत चांगली आहे.

नेटफ्लिक्सवर 'डार्क' नावाची जर्मन मालिका पाहिली. कथा गुंतागुंतीची आहे, पण अखेर निराशा करणारी. फार रहस्यभेद न करता सांगायचं तर १९५३, १९८६ आणि २०१९ अशा तीन वर्षांत वेगवेगळे प्रसंग घडतात. एकाच गावातली काही कुटुंबं आणि त्यांच्या वेगवेगळ्या पिढ्यांमधले परस्परसंबंध कथेच्या मुळाशी आहेत. आणि विज्ञान-काल्पनिकांत अतिवापर झालेली एक संकल्पना. १९८६च्या कथानकाला चेर्नोबिल दुर्घटनेची पार्श्वभूमी आहे, तर १९५३ला अर्थात महायुद्धानंतरच्या शीतयुद्धाची, परंतु त्यांचा वापर प्रभावी वाटला नाही. कथेतली गुंतागुंत काही प्रमाणात उत्सुकता टिकवून धरते, पण सीझन संपला तरी फार प्रश्न अनुत्तरित राहतात. अनेक व्यक्तिरेखा स्पष्टपणे सुष्ट-दुष्ट अशा कोष्टकात मांडता येत नाहीत ही एक जमेची बाजू.

परवा (म्हणजे समजून घेणे) नेटफ्लिक्सवर 'लिटल थिंग्ज' नावाचं प्रकरण दहा मिनीटं बघितलं. लहान मुलांचे कार्यक्रम मोठ्या माणसांनी बघू नयेत. मोठ्या माणसांसाठी 'अ व्हेरी सिक्रेट सर्व्हिस' वगैरे कार्यक्रम नेटफ्लिक्सवर असताना लहान मुलांचे कार्यक्रम बघितल्याची शिक्षा आपसूक मिळाली.

'द गुड प्लेस' नावाची अमेरिकी विनोदी मालिका नेटफ्लिक्सवर आहे. "तुम्ही नुकतेच मेला आहात. स्वर्ग आणि नरक असं काही नसतं. सगळ्याच धर्मांना मेल्यावर काय होतं, याचा थोडा अंदाज लागला, आणि सगळ्याच धर्मांच्या काही गोष्टी चुकल्या. आता मेल्यावर तुम्ही 'द गुड प्लेस'मध्ये पोहोचला आहात." अशी काहीशी मालिकेची सुरुवात होते.

मालिकेत मुख्य सहा पात्र. चार मेलेले लोक, एक अमरत्व असणारा 'द गुड प्लेस'मधला मायकल आणि एक सहाय्यक रोबॉट - जेनेट. मेलेल्या लोकांत एक अमेरिकी 'व्हाइट ट्रॅश' (किंवा मराठी संदर्भात कोब्राभिमानी) मुलगी, एक तत्त्वज्ञानाचा प्राध्यापक, एक तैवानी वंशाचा मठ्ठ अमेरिकन आणि एक सोशलाईट. हे सगळे लोक तरुण वयात, अकाली मेलेले.

पहिल्या अध्यायात 'द गुड प्लेस' किंवा चांगलं म्हणजे काय याबद्दल विनोदी अंगानं चर्चा आहे. म्हणायला हे सगळे 'द गुड प्लेस'मध्ये असतात पण तिथे सतत काही-ना-काही बिनसत असतं. दुसऱ्या अध्यायात ... आता रहस्यभंग होणार आहे, त्यामुळे पांढऱ्या अक्षरांत लिहीत आहे.

पहिल्या अध्यायाच्या शेवटी समजतं की हे लोक प्रत्यक्षात 'बॅड प्लेस'मध्ये आहेत आणि मायकलनं नवीन पद्धतीनं बॅड प्लेसची रचना केली आहे. व्हाइट ट्रॅश असणाऱ्या एलिनॉरला माहीत आहे की 'द गुड प्लेस'मध्ये असण्याइतकं तिचं वर्तन चांगलं नव्हतं; आपल्यापेक्षा आपल्या आजूबाजूचे लोक चांगले आहेत, हे तिला समजतं पण मान्य करायचं नाही. तत्त्वज्ञानाचा प्राध्यापक कधीही निर्णय घेऊ शकत नाही, त्यामुळे त्याला आणि त्याच्या जवळच्या लोकांना त्रास होतो. सोशलाईट असणारी पाकिस्तानी वंशाची तहानी अतिशय उथळ आहे आणि दिसण्यावरून लोकांची किंमत करते. चौथा तैवानी वंशाचा अमेरिकी जेसन अतिशय ढ आहे. या लोकांच्या आपापल्या असुरक्षिततेमुळे ते एकमेकांचं आयुष्य कठीण करतात - एकमेकांचा छळ करतात.

तिसऱ्या अध्यायात (हा अजून नेटफ्लिक्सवर आलेला नाही) निहिलिझम किंवा कशालाच-काही-अर्थ नाही, इथे गाडी येते. त्यात जरा विनोद आणि गुंतागुंतीच्या प्लॉटची मात्रा जास्त आणि मूलभूत विचार थोडा कमी पडला असं वाटतंय. तरीही विनोद आणि कोणतीच गोष्ट फार अंगाला लावून न घेणं, चांगलं जमलं आहे.

एकूणच चांगलं आयुष्य म्हणजे काय, भौतिक सुखं असली तरीही आपलं आयुष्य सुखाचं का नसतं, याबद्दल तिरकस, विनोदी पद्धतीनं यात कॉमेंटरी आहे. दिग्दर्शन, अभिनयाची बाजूची उजवी आहे. निव्वळ सिटकॉमपेक्षा बरंच जास्त मालिकेत आहे.

थोडक्यात, जरा विचार करणाऱ्या, बौद्धिक वाढ झालेल्या लोकांसाठी चांगली मालिका आहे.

अवांतर - 'ya basic' हा अपमान तिथे चालतो. (मी तिथेच शिकले.) मात्र तद्दन शिवीगाळ 'motherforking shirt' अशी ऐकू येते.

थोडं फार काही पाहिलंय ते - आशा जाओर माजे (लेबर ऑफ लव्ह ,बंगाली, २०१४ मूक-पट, छान मांडणी, उत्तम चल-चित्रीकरण व अभिनय), ग्रीन बुक (हॉलिवूड, २०१८, रोड ट्रिप सिनेमा, सत्य-कथेवर आ.), द ब्लू रूम (फ्रेंच २०१४, थ्रीलर, कथा फार खास नाही पण मांडणी आवडली)

मराठी - यावर्षी पाहिलेला एकमेव - बायोस्कोप (अव्वल - कावळा व दिल-ए-नादान)

तुम्हाला जॉनी गद्दार, संकट सिटी, अंधाधुन वगैरे सिनेमे आवडत असले तर हा बम्बइरिया पाहा. पुष्कळ पात्रं, पुष्कळ क्रेझीनेस आणि त्यातून बांधलेलं गुंतागुंतीचं कथानक. सिनेमा फारसा चालेल असं दिसत नाही. (बहुतेक योग्य कनेक्शन्स नसल्यामुळे किंवा पैसे न चारल्यामुळे एरवी चाटूगिरी करणाऱ्या समीक्षकांनी) सगळीकडे परीक्षणं वाईट लिहिली आहेत. अर्थात, मध्यंतरानंतर कथानकाचे सगळे धागे एकत्र आणताना, आणि त्याला सामाजिक जाणीव वगैरे आशय देताना आपण ॲक्शन सिनेमा करतोय की कॉमेडी ह्यात गोंधळ झाला आहे आणि त्यामुळे विनोदाचा धागा विरळ होत जातो, हे खरं आहे. पण तरीही असा सिनेमा सध्या होतोय ही चांगली गोष्ट आहे.

एका मित्राच्या सुचवणीवरून 'प्रिझन ब्रेक' ही सीरिज पाहतो आहे. माझ्या नानाची टांग.

नील ,
काल THE KOMINSKY METHOD पयल्यांदा बघितलं. डायलॉग रायटर मूळचा पुणे ३० असावा ( किंवा अमेरिकन असल्यास किमान न बां चा होतकरू शिष्य असावा ) असा दाट संशय आला .
बरं आहे की . मायकेल डग्लसच नाव वाचून इतके दिवस टाळत होतो.

नोकरी विषयक इंटरनेट वरील सर्व जाहिराती एकाच ठिकाणी मिळविण्याचे केंद्र म्हणजे mhnmk.com | NMK All Maha MH NMK नोकरी माहिती केंद्र | Maha NMK

https://youtu.be/IXFL2sM8M9I

'डॉग्ज ऑफ बर्लिन' ही जर्मन मालिका पाहिली. शहरातला ड्रग माफिया, त्यांच्या मागावर असलेले, पण त्यात अपयशी ठरणारे, आणि व्यक्तिगत आयुष्यातही समस्याग्रस्त पोलीस, वांशिक ताणतणाव वगैरे घटक पाहिले तर अमेरिकन मालिका 'वायर'चा प्रभाव आहे हे स्पष्ट आहे. (मालिका जर्मन असल्यामुळे कदाचित) हिंसा, क्रौर्य आणि लैंगिक चित्रणं अधिक आहेत. कृष्णवर्णीयांऐवजी तुर्की वंशाचे लोक आहेत आणि जर्मनीतल्या नीओ-नात्झींचा एक पेड कथेला आहे. शिवाय, फूटबॉल, त्यातलं बेटिंग वगैरे खूप गुंते कथानकात लीलया गुंफले आहेत. मालिकेतल्या गुंत्यांची उकल कोणत्या दिशेला जाणार ह्याचा मोठ्या प्रमाणात अंदाज बांधता येतो. त्यामुळे कसलेल्या प्रेक्षकाला (विशेषतः शेवटाकडे) कंटाळा येऊ शकेल. मात्र, केवळ दहा भागांत गुंतागुंतीचं कथानक उत्कंठावर्धक कसं करावं, त्यात समकालीनता, सामाजिक-राजकीय संदर्भ कसे आणावेत, त्याच वेळी त्याला अनपेक्षितरीत्या तलम कसं करावं, आणि कथानकातले सगळे गुंते एकत्र आणून कसे सोडवावेत ह्यासाठी भारतातले मालिका-सिनेलेखक वगैरे लोकांना (उदा. सेक्रेड गेम्स) अभ्यासासाठी लावायला हवी. (मराठी मालिका-सिनेलेखक सगळ्याच्या पलीकडे गेलेले असल्यामुळे त्यांना ह्या सल्ल्याचा काही उपयोग नाही.)

'गलीबॉय' पाहिला. झकास पिक्चर आहे. रणवीर सिंगने बेक्कार दंगा केलाय. आलीया पण नेहमीप्रमाणे रॉक्स!
गाण्यांचा तर नाद नाहीच!!!!
आण्णा तुम्ही पाहिला तर सांगा कसा वाटला ते.

सगळे ३७ भाग पाहिले. ३० भागापर्यंत आवडली. नंतर जाम बोर झालं