युवराज

वस्तीतला युवराज बाळा बगाडे. उच्चारीनाव ईवराज म्हणजे एक नंबर ईदरकल्याणी कार्टा ! वस्ती त्याला कडू इंद्रावण म्हणते.
मुले ही देवाघरची फुले ह्याला टोटल छेद देणारा छोटा महावीर . वय वर्ष ७ च्या दरम्यान चालू. काळाकुळा गिड्ड्या अंगाचा. थोडं फेंदर नाक. वस्ती ह्याच्या नानाविध, सतत चालू असणार्या उपक्रमांमुळे त्रस्त होऊन, ह्याच्या आई बापाला शिव्या घालत नाही तर ह्याच्या वेळेस त्यांनी नवस केलेल्या देवदेवतांना शिव्या हासडते. युवराजला शिव्या देण्याच्या प्रश्नच येत नाही. वस्ती ते धाडस कटाक्षाने टाळते. हा
खाड खाड a b c d. वन टु थ्री फोर म्हणुन दाखवतो. मनाने हवा तसा क्रम बदलत. कुणी दुरुस्ती सुचवली तर चाटकन आई भैन काढतो. ह्याच्याकडे शिव्यांचा खजिना दांडगा.
नो रिपीटेशन. बालवाडीतल्या बाई त्याला आवडत नाहीत म्हणुन बंड पुकारुन घरी बसलेला बंडखोर पठ्ठ्या . हा अत्यंत खुनशी. दुष्मनी सहसा विसरत नाही. आठ दिवसापूर्वी केलेल्या छेडखानी, बद्दल फिरुन आलेल्या पाव्हण्याला हा तासभर चप्पल हूडकाय लावतो. वर रुपाया मागतो आणि मग हूडकून देतो. हा कुणालाच भीत नाही. लाडाने ह्याच्या ढुंगणाला चिमटे काढणार्या थोरामोठ्यांना दगडी प्रसाद वेळोवेळी पुरवण्यात ह्यानं कसलाच कसुर केलेला नाही. ह्याचा नेम अगदीच जबरा . चुकण्याची शक्यताच नगण्य. ह्याचा नेम हे वस्तीचं मुख्य दुखणं. ह्यानं वस्तीची शाबासकी एकदाच मिळवली. अत्यंत हिरवट अशा दत्तुबप्पाच्या कानातनं रक्त काढून! ह्याचं इंग्रजी शाळेत शिकायचं ट्रेनींग चालू आहे. आईबाप कौतुकानं a b c d म्हणायला सांगतात. चांगलं वळण लावायचा प्रयत्न करतात. हा वस्तीतल्या बारक्या पोरींना घट्ट मिठी मारतो. आणि गुदमरुन टाकतो. पोरी चिडतात ओरडतात . म्हणतात ऎ ईव्या कडू झवण्या, आमच्या आयलाच सांगीन तस्लं करतोय. हा लबाड हसतो. बालवाडीतही हाच उपक्रम करुन तात्काळ प्रसिध्द झाला हा. हा चिक्कार उद्योगांमुळे आई बापाच्या छातीत साँलीड धडकी भरवतो.हल्ली वस्तीतल्या जाणत्या आयाबाया आणि बाप्ये ह्याच्या आईबापांना रात्रीच्या विशेष सुचना देऊ लागलेत. आणि आईबाप ऎकून बेजार बेजार होऊ लागलेत. कानकोंडे होऊ लागलेत. हा धिंता ता ता धिता धिंता ता ता म्हणू लागला कि त्याच्या घरातल्या अक्षय सहीत शेजारच्या दोन्ही घरातले टिव्हीतले कलाकार मुके होतात. परमेश्वराने दिलेल्या नरड्याचा हा जंगी वापर करतो. परमेश्वर नेहमीप्रमाणेच शिव्यांचा धनी होतो. ह्याची एकच गोष्ट चांगली. हा कुणाच्याच कामाला कधी नाही म्हणत नाही. एकाच माणसाने तीनदा दुकानाला पाठवले तरी जातो. फक्त उरलेले सुट्टे पैसे मागायचे नाहीत ही त्याची अव्यक्त अट. दुकानदार ह्याला ताटकळत ठेवणं टाळतात.आधी याला सर्विस देतात. कुणीच आक्षेप घेत नाही यावर. शेठ या शब्दाचा वापर तो शेठला भयंकर लाज आणेल असा करतो. हा, अय शेटं द्या कि आतपाव साकर म्हटला कि गर्दित व्यसत असणारं शेठचं कुटुंब तात्काळ साखर देतं.आणि याची तात्काळ पाठवणी करतं.
सध्या याची इंग्रजी शाळेत जाण्याची पूर्वतयारी बंद आहे. हा आता खूपच भांबावलाय. वस्तीत कुणाचा ओरडा खात नाही. हल्ली कुणावरच नेम धरत नाही. डोरोमँन, छोटा भिम यात त्याला अजिबात रस नाही. अक्षयचं गाणं हा विसरला. ह्याला मुद्दाम रडवायचा चिडवायचाच म्हणुन कुणी ढुंगणाला चिमटा घेतला तरी हा डूख धरत नाही. फक्त त्याच्या शेवंता आज्जीला हा खूप त्रास देतो. बापाचा मोबाईल घेऊन हा आज्जीला म्हणतो लाव ममीला फ़ोन कवा ययचीय गं मामाच्या घरुन ? शेवंतामाय येईल येईल म्हणते. त्याची समजूत घालते.आणि त्याच्या मागे पदराचा बोळा तोँडात कोँबून ढसाढसा रडते. वस्तीतल्या आयाबायांना तिचं कसं सांत्वन कराव हे कळत नाही. स्वतःच्या हाताने आंघोळ करणारा युवराज पाहिला कि भल्या भल्यांच्या पोटात तुटतं. ह्याच्या बापाला, बाळाभाऊला बायकोचा फोटोही घरात लावता येत नाही. नुकतीच युवराजची ममी गवंड्याच्या हाताखाली काम करताना तिसर्या मजल्यावरुन पडून मरण पावलीय . युवराजचा आता फ़ोन वर विश्वास नाही गावाला चला म्हणून आग्रह करतोय. शेवंतामाय आणि बाळाभाऊ मुके मुके होऊन, नुस्ते बघत राहतात हल्ली..