खाला
जनाजा
दिदार को टैम हे अभी
बच्ची को लि जाव
अंदर...
खर्जातला आवाज गर्जुन गेला
निपचित जनाजा हादरुन गेला
सबर करो खाला
सबर करो खाला
सबर करो..
दाढीधारी प्रेषीतांची आळवणी वाढली;
पान खाऊन खाला सबर करु लागली.
खाला तशी जहांबाज, भले भले टरकतात
आज दुःख तिच्या घरी, दाढीधारी हरकतात.
गर्दीमधली कुजबूज
रुक्सार कुठे ऎकत होती ?
जनाजात निपचित ती
पुरेपूर अलिप्त होती.
न्हाऊन धुवून स्वच्छ झाली , तरी फेस तोँडी कसला ?
कस काय विचारता राजेही , प्रश्न तुम्ही असला तसला ?
चिल्लम चिल्ली बंद करो,अल्ला की मर्जी मानो ;
तुम्हाराच गया नही हमारा भी गया जानो.
रुक्सारची बच्ची हळूच आता सांगते ;
रोज आब्बा मारते थे.
टी व्ही जैसा कर नै तो
तलाक ईच मांगते थे..
आता म्हणे फरीश्ते हिशोबाला बसणार आहेत ;
गैरहजर गुन्हेगाराच्या न्यायसभेला हसणार आहेत.
खाला लै बिझी झाली;
पुकारा गाजवण्यात .
जान जवान लेकाची ;
नवी शेज सजवण्यात.
रुक्सारचे आम्मी आब्बा कधीच हरले
खालाच्या ओरड्याने वाटेतून सरले....
---------------------------------------------------------
सतीश वाघमारे. पुणे
ऋषिकेशशी अगदी सहमत. यावर काही
ऋषिकेशशी अगदी सहमत. यावर काही बोलायसारखे नाहीच.
त्याच त्या प्रेमभंग नि संवेदनशील मनाच्या तथाकथित तरल जाणिवाबिणिवांपासून तुमच्या लेखनाचे विश्व आणि शैली इतके दूर आहेत, की केवळ त्यामुळे अवाक होऊन पाहत बसण्याची पाळी येते. त्यातून सावरल्यावर पुढे काही बोलणार ना?
काय बोलणार!
यावरच नाहि तर अख्ख्या कवितेवरच काय बोलणार!.. :(
प्रतिसाद काय द्यावा सुचह्त नवह्तं पण कविता खाली जाऊ नये म्हणून काहिबाहि लिहितोय!