सेन्योरा एक्स
वास्तवाचा उत्सव साजरा करतानाच
दिवे जातात,
तेव्हा जाता जाता दिसलेली
ब्लुजमध्ये थिरकणारी तुझी पाठ.
अखंड पावसात वाहुन गेलेली पहाट,
तुझ्या खिडकीकडुन वळणारे रस्ते,
केसांत फिरणारे दगडी हात,
छातीवरची जुनी जखम,
तुझ्या बिछान्यात झोपणारी शिल्पं,
अढळपणाच्या दिप्तीने तुझ्या शरिरावर
सिगरेटचा धुर सोडणारे अल्टर इगोज,
या सगळ्याचं मी काय करायचं?
उद्या तुझ्या शरिरावरुन हात फिरवशील
तेव्हा माझा विचार करण्यापुरता
हा विचार झाकुन ठेव. बास.
A confused fantasy
थोडसं जवळ आलीस. ही कविता आपल्या अस्तित्वाचा प्रत्येक खराखोटा कोपरा टॅग करणार्‍या माणसाची आहे. तो केवळ वास्तवच नाही तर स्वतःच्या फँटसीतल्या स्वरुपाचं आयुष्यही जगु, भोगु पहातोय. फक्त शरीर आणि फक्त मन अशा भुमिका जगण्याची ती पराकाष्ठा आहे.
अशाच एका नॉस्टॅलजिक समाधीक्षणी तो आपलं शरीर आणि मन विलग करुन, आपल्या आठवणीं इंजिनिअर करु पाहतोय. But at the end, he is literally feeling 'vanity' in his virtual existence. but rather elabourating it (as it is his own fantasy), he is escaping. thus it is a confused fantasy with an absurd reasoning.
ओहो! एकदम आधुनिकोत्तर कविता!
ओहो!
एकदम आधुनिकोत्तर कविता!