कवी विरुद्ध कविता
करकोचा
स्वस्थता नाही जिवाला, षोक ठरला जीवघेणा
सोडुनी कवितेस सार्‍या संपवाव्या शब्दवेणा ||धृ||
सर्जनाने होत होतो वर्णनापल्याड पुलकित
होत गात्रे तृप्त अन्‌ सौदामिनीने देह उर्जित
सौख्य निमिषार्धात सरते, रिक्तता सरता सरेना ||१||
का असा छळवाद माझा मांडला आहेस, कविते?
दंश हा कसला तुझा, ज्याने विषाची झिंग येते?
पोखरे तनमन तरीही हे व्यसन सुटता सुटेना ||२||
मी किती घासू-पुसू, आकार देऊ कल्पनांना,
खेळवू दररोज ह्या न्हात्या-धुत्या पद्यांगनांना?
यापुढे उठणार नाही बाव्हळ्यांना काव्यमेणा ||३||
यापुढे, कविते, तुला शृंगारणे जमणार नाही
चंचले, दुसरा कवी बघ; मी तुला पुरणार नाही
मान्य, तू चिरयौवना, पण काळ माझ्याने अडेना ||४||
ऐसीअक्षरेवर स्वागत!
वा! सुंदर रचना.. बरेच दिवसांनी वृतबद्ध-छंदबद्ध कविता वाचली..
आणि हो! ऐसीअक्षरेवर स्वागत!
येत रहा लिहित रहा!