.

१. चपला घालून घराच्या बाहेर पडावे.

चपलांऐवजी बूट घातल्यास पाककृती बिघडेल काय? की प्रमाण बदलावे लागेल? (उदा., दोन चपला घालायच्या असतील, तर त्याऐवजी दीडच बूट घालावा, असे काही?)

२. गाडीवर बसून किंवा चालत दुकानात जाऊन केक आणावा

गाडीत बसून केक आणल्यास पाककृतीवर नेमका काय फरक पडावा?

३. घरी येऊन पाकिट उघडून तो केक फस्त करावा!

यामागील प्रयोजन कळले नाही. घरी येण्याऐवजी दुकानातच केक फस्त केल्यास चवीवर काही फरक पडेल काय? घरी येण्याकरिता लागणार्‍या अधिकच्या वेळात केक मुरून स्वाद दुणावतो काय? (सत्यनारायणाच्या शिर्‍याचे अस्सेच कायसेसे होते म्हणतात.)

१. चमचा किंवा हात मंजे हातात धरलेला चमचा किंवा नुसताच हात :-)
२. 'हाताला रग लागली तरी न थांबता एकाच दिशेने फिरवत राहायचे' असे आम्हाला सांगितले होते. दिशा बदलल्यास थोडा कमी हलका होत असेल किंवा गुठळ्या होत असतील. नो आयड्या.

चांगले इमल्शन बनवायचे तर एकच दिशा कंपल्सरी. अन्यथा इमल्शन 'फाटते'

या साहित्याचे वजन केल्यास त्यांचा रेशो माझ्या किंवा ऋच्या पाकृएवढाच होइल असे वाटतेय.
एक एक साहित्य घालून फेटण्यापेक्षा सगळे एकसाथ मिक्सरमधे टाकून द्यायच :-D

पण यात बेकिंग कुठंय?

>>>

भांडे झाकून वाळूवर ठेऊन ग्यास ५ मिनीट मोठा नंतर ३५मिनीट बारीक ठेऊन भाजा.

ह्ये ब्येकींग न्हाय वय?

वरील प्रतिसाद योग्य त्या स्मायल्यांसोबत वाचण्यात यावा.

:-) चुकला वाटतं शब्द. खरपूस ब्रेड असतो. केक मऊ स्पाँजी असायला हवा.

लोक जिथे तिथे कधीच अंडी घालत नाहीत.
लोक^१ ज्या त्या पदार्थात अंडी घालतात^२.
कावळे, चिमण्या, बदके, सुसरी इ जीव अंडी घालतात. पण तेदेखील जिथे तिथे न ^३घालता घरटे, आढे, खबदाड अशा ठिकाणी घालतात.
^१ काही काही लोक
^२ साधारण्पणे कोंबडी आदि पक्ष्यांची
^३ अंडी^४
४ अंडी शब्द सदर प्रतिसादात लघुरूप अर्थाने आलेला नाही^५
५ पण लघुरूप अर्थ गृहित धरला तरीही मूळ प्रतिसादातील 'जिथे तिथे ' वर्णन लागू पडत नाही

हो हा खराखूरा केकच आहे :-). माबोवरची पाककृती वाचलेली मी आधी. त्याला बिस्कीटांची चव येत असणार असे वाटते.

खरडवहीतला मोकळेपणा धाग्यात उतरतो आहे असं होत असावं, अशी गमंत करण्यासाठी मधे-मधे खास धागे काढले जावेत, सिरिअस धाग्यांवर धागाकर्त्याला हरकत नसल्यासच गटारी करावी. अर्थात स्वातंत्र्य वगैरे सगळं मान्य आहेच, ह्यात मीही आलोच.

एखाद्या गोष्टीचा विचका करणे ; एखादी गोष्ट नासवून टाकणे किंवा एखाद्याचा विनाकारण हिरमोड करणे हे पूर्वीही होतच.
पण सध्या ह्या चमत्कारिक वृत्तीने कमाल पातळी गाठलेली दिसते.
काही बर्‍यापैकी लिहू शकणारी मंडळी ऐसीपासून दूर असण्याचं कारण हे असं नासत गेलेलं वातावरण आहे असं वाटतं.
सतत बोचकारे काढत राहून लोकं कसला आनंद शोधतात हे मला समजू शकलेलं नाही.
गंमत /थट्टा/ चेष्टा-मस्करी मैत्रीपूर्ण वातावरणात करणं वेगळं आणि सतत खिल्ली उडवायच्या मूडमध्ये असणं वेगळं.
काही धागेच थट्टा मस्करीसाठी काढलेले असतात; तिथं अशाच गोष्टी सुरु असतात; त्या खटकतही नाहित.
पण धाग्याचा पोत लक्षात न घेता जिथं तिथं तेच ते आणण्याचा अतिरेक माझा ऐसीमधील रस कमी करतो आहे.
(अर्थात "रस कमी होतो आहे; तर गेलास उडत. तुझ्यासाठी इथं कोण कशाला बदलेल" असं किंवा "फाट्यावर मारतो तुझ्या भावनेला"
ह्या धर्तीवरचं उत्तर ; किम्वा कदाचित अगदिच उपरोधिक उत्तर समोरुन येइल हेही शक्य आहेच.
)

अरे, तुम लोगां सीरियस कैकू लेते यारो... ऐसी के पट्ठे है, पच्चीस म्हैनों से चार मार्मिक पे बैठा हुआ हूँ, मेरी कुछ इज्जत है यारो, तुमने क्या तो भी समजा रे मेरेकु?

अरे वो सब छोडो भाय, परसो केकपुरेमें क्या लडाई हुई मालूम, चिंध्या लडाई हुवी...मै, मनोबा, गब्बर, अजो, अनुप, मेघना, पूरे गये थे देखो..

खाली श्रेणी सो दिये..घाप घीप घाप घीप घाप घीप...मै क्या करां बोले तो भडकाऊ खोडसाळ श्रेणी लेके जो भी दिखे उस्कू वो दिया वो दिया वो दिया...

ऐसीवर शहाण्या माणसानं लिहू नये असं वाटलं.

'ऐसी'वर फक्त वेडी मुले माणसे लिहू लागली, तर कित्ती कित्ती मज्जा येईल!

सुचवणीस मनःपूर्वक दुजोरा.

त्याचं काय आहे - शीर्षकात "सोप्पा" केक असं लिहिलं ना म्ह्णून लोकांनी जऽरा हलकेच घेतलं. हेच जर "कठिण"^*केक असं म्हटलं असतं तर दंगा झाला नस्ता! ;)

* कठिण हे पाककृतीचे विशेषण आहे, केकचे नव्हे! ;)

धागा वाचून केकबद्दल काहीतरी वाचायला मिळेल म्हणून धागा उघडला. पण हल्ली बरेचदा ऐसीवर होतं, तसंच झालं. केक राहिला बाजूला, बाकीची चिखलफेकच रंगात आलीय. तळटिपा, वाळू, अंडी... इत्यादी गोष्टी डोक्यात गेल्या. वाद-प्रतिवाद-हमरीतुमरी-पैजा-आव्हानं-प्रतिआव्हानं-अवांतराचे अर्थहीन कीसपाडू फाटे-धागा हायजॅक करणे...

सहमत. थोडंफार संवादस्थळावर लोकांची ओळख झाली की हे अपेक्षित आहेच, आणि त्यात काही गैर नाही. आपण सगळेच याला जबाबदार आहोत. आणि धागे कितीही विविध असले तरी रेग्युलर लिहीणार्‍या सदस्यांची संख्या जास्त नसल्यामुळे हे होणारच. या धाग्यांवरची चर्चा सुरुवातीला वाचून मजा वाटली. पण हो, २० प्रतिसाद बघितले आणि त्यात त्याचत्याच अतिअवांतर तिरक्या पायर्‍या पाहिल्या की बोअर होतं. काही विषयांवर चर्चेचा, आणि अवांतर पायर्‍यांचा नकाशा आता अतिपरिचित झाला असल्याने मी धागे उघडतच नाही.

मॉडरेशन कडक करणे हा एक उपाय असू शकतो. पण एका जुन्या देशी इंग्रजी संस्थळावर अवांतर गप्पा आटोक्यात आणायचा प्रयत्न एकदम फेल झाला. कारण मॉडरेशन वरून सारखं वादळ उठायला लागलं, मग पुन्हा तेचतेच माझीच का पोस्ट उडवली, हा कंपू, तो लेफ्टिस्ट वगैरे. त्यामुळे नेमके कशाचे मॉडरेशन आणि कोण करणार हे स्पष्ट झाल्याशिवाय ते उसलेल आहे. इथल्या श्रेणीव्यवस्थेने नेमकं काय साधलं जातं हे मला अजून कळलेलं नाही, पण त्याचा फारसा उपयोग होतो असं दिसत नाही.

शेवटी "डु नॉट फीड द ट्रोल्स" हा धडाच सर्वोत्तम?

प्रेडिक्टेबल होणे, तोचतोचपणा येणे हा प्रत्येक गोष्टीचा गुणधर्म आहे आणि अधूनमधून किंवा आयुष्याच्या कोणत्यातरी टप्प्यावर सगळी माणसे यामुळे आप्ल्या भोवतालच्या गोष्टींना कंटाळतात.

कॉलेजमधून बाहेर पडून नोकरी लागली आणि हातात पैसा आला, आईवडिलांवर आर्थिक अवलंबून असणे बंद झाले आणि स्वतःला हवं ते करण्याचे स्वातंत्र्य मिळाले.

सगळ्याच मैत्रिणी माझ्यासारख्याच होत्या ज्यांना चूलमूल वगैरे मध्ये कधीच किंवा किमान ताबडतोब पडण्यात अजिबातच रस नव्हता मग भरपूर ट्रिप्स करणे, मंडळी जमवून गप्पा-टप्पा, हॉटेलिंग करणे, अगदी व्हॅलेंटाइन डे, ३१ डिसेंबर पासून सर्व "सो कॉल्ड" डेजना एकत्र जमणे वगैरे प्रकार सुरू झाले. हे सर्व किमान ६-७ वर्षे सुरू होते. पण फ्रॅन्कली सांगते, पहिल्या २-३ वर्षांनंतर त्यातले नावीन्य संपल्यावर मला त्यातली मजा पण कमी होत चाललीये हे लक्षात आले. म्हणजे असे नाही की जे करतोय ते अगदी बंद करावं इतकं वाईट होतं बट इट वॉज गेटिंग सो व्हेरी प्रेडिक्टेबल दॅट द थ्रिल वॉज लॉस्ट! त्यामुळे "बदल" मस्ट होता.

मग मी लग्न केले, लग्नानंतर सुमारे ३-३.५ वर्षे नव्या नवलाईत छान गेली, अजून काही वर्षे गेली असती तर ते ही प्रेडिक्टेबल आणि मग शेवटी बोअर झाले असते, म्हणून मग मूल आणले. आता मुलीच्या वयाच्या वेगवेगळ्या टप्प्यात वेगवेगळे प्रश्न समोर येतात सो आयुष्यात आपसूक बदल होत राहातायेत त्यामुळे निदान काही प्रमाणात तरी "प्रेडिक्टेबिलिटी" कमी झाली ( गेली नाही, मला बोअर होण्याचे झटके अधून मधून येतच असतात)

म्हणजेच "असलेले प्रश्न संपवण्यासाठी तुम्ही आयुष्यात बदल करावेत असं नाही, यू नीड अ न्यू सेट ऑफ प्रॉब्लेम टू किप यू एंटर्टेन्ड अ‍ॅन्ड ऑक्युपाइड"
हा फन्डा सांगून नी लग्न करावे की न करावे याबद्दल तळ्यात-मळ्यात असलेल्या एका मैत्रिणीला लग्न करण्याचा सल्ला दिला, आणि आता तिचे जे काही आयुष्य चाललेल्य ते अगदी परिपूर्ण नसले तरी निदान वाहते तरी आहे. त्या आधी कित्येक वर्ष ती कंटाळली होती त्याच त्याच रूटिन ला हे मला दिसत होतं.

मी दिलेले "लग्न" या कंटेक्स्ट ने दिलेले उदाहरण कदाचित अस्थानी असेल पण त्यातून समजून घेण्याचा मुद्दा असा आहे की "यू नीड चेंज".

१०० प्रकारची माणसे संस्थळावर येतील तेव्हा फक्त तुम्हाला हवे तसे आणि तश्याच पद्धतीने लिहीणारी माणसे येतील असे नाही. संस्थळ लोकप्रिय पण व्हावे आणि फक्त सकसच लिखाण आणि प्रतिसाद व्हावे ही दुटप्पी अपेक्षा आहे. "समूहाची मानसिकता" हा फार क्लिष्ट विषय आहे, समूहात येणारा प्रत्येक नवीन माणूस समीकरणे बदलतो.

अवांतरे, ग्रुपिझम हे कोणत्या संस्थळावर जा, मग ते कितीही विशुद्ध हेतूने सुरू केलेले असो होणारच आहे तेव्हा पर्याय खालीलप्रमाणे आहेतः

१. आंजा वरील वावर कमी करा जिथे जवळजवळ सर्व ठिकाणी तुमच्या ग्रुपमध्ये तीच तीच माणसे असतील, कुठे ही गेलात तरी चर्चा तशाच लायनीवर होतील आणि मग कंटाळा येईल.
२. समूह बदलत राहिल्याने पूर्ण पणे प्रभावी नसली तरी श्रेणी संकल्पना तुम्ही काय वाचता ह्यावरचा फिल्टर म्हणून वापरा. निदान काही प्रमाणात उप्योग होईल.
३. अवांतरे, ग्रुपिझम हा आंजाचा अविभाज्य अंग आहे हे मान्य करून त्याचा आनंद लुटा किंवा त्याबद्दल तटस्थता तरी अंगी बाणा.

दुखावली गेली असल्यास क्षमस्व!

अशा प्रकारे मी माझ्या मेगाबायटी प्रतिसादाचा समारोप करत आहे. लयच किबोर्ड बडवून झाला!

वाळूवर मी विचारलेले प्रश्न जन्विन आहेत. त्यांची भाषा विचित्र आहे (शिवाय मी कधीच केक बनवणार नाहीय, पण त्याने फरक न पडावा.) पण आहे. अस्मिने मला एक व्होडो पहा म्हणून सांगीतले आहे. ऑफिसमधे यू ट्यूब बॅन आहे नि घरी तितकी बँडविद्थ नाही. म्हणून मी अजूनही वाळूवर प्रश्न विचारू शकतो. जसे वाळूच का? त्याने काय साधते?

बाकी आशयाशीही मी असहमत आहे. मानवी संवाद हा दिग्दत्त असावा असे मला वाटत नाही. त्याचा प्रवाह मुक्त असावा. संस्थळाचे, संपादकांचे वा धागाकर्त्याचे धाग्यावर ज्या कोणत्या स्वरुपाचे स्वामित्व आहे त्याच्या अंतर्गत असे अवांतर संवाद इतरत्र हटवले तरी (मनातले विचार प्रमाणे, ऐसीकर काय अवांतर लिहितात अशी मालिका सुरु करावी नि तिथे चिपकवावे)चालेल. संवाद हा मूलतः संवादकर्त्यांसाठी असतो. तो (त्याचे अस्तित्व, स्थान नि कंटेंट) अन्यांना न आवडला तर संवादकाला फरक पडला नाही पाहिजे.

प्रत्येकजण प्रत्येक धागा नि प्रतिसाद फार वेगळ्या मूडमधे वाचत असतो. तेच लिहिण्याबद्दलचे. काही वाचकांच्या काही आयडींबद्दल, त्यांच्या सहभागाबद्दल काही परिसंकल्पना असतात. त्यातून संस्थळाचा रंग पाहण्याचा प्रयत्न करू नये. अन्यथा संस्थळावर वा धाग्यावर एका विशिष्ट प्रकारचे वातावरण निर्माण करायचे असेल तर त्यासाठी अधिकृत एक्सप्लिसिट पॉलिसी असायला पाहिजे.