हसर्‍या चकल्या

सध्या, जिलब्यांच्या ऐवजी बर्‍याच चकल्या पडताहेत, म्हणून म्हटलं, आपणाही पाडाव्या

प्रेरणास्थानः अजाणता ही उत्कट कविता.

अजाणताच माझ्या हातून हसर्‍या चकल्या झाल्या होत्या.
तुझी आठवण यायची तेव्हा मी त्या न्याहाळून त्यांच्या चवीची कल्पना करायचे.
सगळं कसं शांत होतं, जणू गर्भित वादळाने आसमंत भरला होता, जेव्हा तू आलास
तुझ्या एकाच कोमल स्पर्शाने माझ्या समक्ष तू त्या चकल्यांचे तुकडे केलेस
ह्या आघातातून सावरत्ये तो पाहिलं की तू क्षुब्ध झाला आहेस
आणि माझ्या भोवती विखरून पडले आहेत चकल्यांचे असंख्य तुकडे
त्यातून वाट काढताना मी ओशाळवाणी होत्ये आणि तू ?
तू दूरवर, दुष्टपणे, खाताना आता मला दिसतोयस