मेरी अमृता

मनापासूनची नाती कधी संपत नाहीत.... खरंच आहे! अमृताने साहिरवर अगदी मनापासून प्रेम केलेलं....वेडं प्रेम असलं तरी आंधळं प्रेम नव्हे! ते खरं होतं, अगदी सच्चं होतं!! आणि ते खरं असल्यामुळेच जगापासून लपवून ठेवण्याची त्यांना गरज पडलीच नाही. इमरोज़पासून तर तिने काहीच लपवलं नाही त्याला लिहिलेल्या अनेक पत्रांतून अमृता तिच्या आणि साहिरबद्दलच बोलत असे... आणि म्हणूनच साहिर ला इमरोज़ही खुल्या दिलानी, मोकळ्या मनानी भेटत असे... पहिल्यांदा साहिर अमृता आणि इमरोज़ भेटले ते दिल्लीमध्ये, तेव्हा इमरोज़ मोकळा होता पण साहिर कुठल्याश्या गोष्टीमुळे काहिसा उदास होता. त्या रात्री तिघांनी खूप गप्पा मारल्या. आणि एकत्र काही (व्हिस्कीच असावी) प्यायले.... ते तिनही ग्लास साहिरच्या टेबलवर तसेच होते, अमृता आणि इमरोज़ तिथून निघून आल्यानंतरही तसेच होते. त्या रात्री साहिरने एक कविता लिहीली आणि साधारण अकरा बाराच्या दरम्यान अमृताला फोन करून ती कविता ऐकवली आणि सांगितले कि तो त्या ग्लासेस मधून अलटून पालटून व्हिस्की पितोय सतत...ही त्या तिघांची पहीली भेट होती...रात्री फोनवर ऐकवलेली कविता...

" मेरे साथी खाली जाम,
तुम आबाद घरों के वासी,
हम है आवारा बदनाम "

पुढे 'दूज का चाँद' नावाच्या सिनेमात रफीने ही कविता गायली आहे...

पुढं काही काळानी मुंबईमध्ये ते तिघे परत भेटले ती त्यांची दुसरी भेट होती...पण अचानक इमरोज़ला ताप भरला आणि तो वाढतंच गेला... ताबडतोब साहिरने आपल्या डाॅक्टरला अमृता इमरोज़शी जोडून दिलं आणि इमरोज़वर उपचार सुरू झाले... त्या रात्री अमृताने एक कविता लिहीली....

"तुम्हारा अस्तित्व हर फासले से बेनयाज है |
तुम्हारा अस्तित्व राह भी है, मंजिल भी
हकीकत की तरह,
धरती पर एक जगह पर भी खड़ा है,
और कल्पना की तरह,
हर जगह हर पसारे में भी...
इस दुनियामें
मुझे जहां भी जो कुछ अच्छा लग रहा है,
यह सब तुम्हारे अस्तित्व के कारण है...
तुम्हारा अस्तित्व इसकी पृष्ठभूमि है,
तुम्हारा अस्तित्व इसका क्षितिज है..."

हे असं निखळ, निरलस, स्वच्छ, पारदर्शी प्रेम सोबत असतानाही आणि सोबतीच्या क्षणांनंतर दूर गेल्यावरही आपली ताकदच बनतं! आपल्या अस्तित्वाला कुणाच्या आधाराची किंवा कुठल्याही टेकूची गरज नसते पण हे असं पारदर्शी, नितळ, निस्पृह प्रेम किंवा या प्रेमाच्या नुसत्याच आठवणीही सोबत असतील तर आपल्या अस्तित्वाला झळाळी लाभते हे खरंय! .....

~अवंती