उदरभरण नोहे : हल्ली कुठे आणि काय खाल्ले? -११

खुप खुप शुभेच्छा.

दोन दिवसापूर्वी प्रतापगड (उ.प्र.) मधून शिंगाड्याचे लोणचे आणि कैरीचे एकदम हटके असे -अशा दोन बरण्या पोहच आल्या आहेत. त्यापैकी शिंगाड्याचे लोणचे पहिल्यांदाच खाल्ले.

डायमंड बेकरी फातिमानगर यांचे मिल्क कुकीज़ उत्तम आहेत.

मेनलँड चायना येथील भेटकी मासाही उत्तमच.

आत्ताच थोड्या वेळापूर्वी (ईष्टर्न डेलाइट सेव्हिंग टाइमानुसार दुपारच्या सव्वादोन-अडिचाच्या सुमारास) स्लो कूकरमध्ये निहारी बनवायला टाकलेली आहे.

निहारीसाठी 'न्याशनल'(पाकिस्तानी ब्र्याण्ड)चा 'दिल्ली निहारी' मसाला वापरला आहे. निहारीसाठीचे गोमांस या खेपेस नजीकच्या गुजराती मुसलमानाच्या किराणा-दुकान-कम-मांसविक्रीकेंद्रातून^१ आणले आहे. (एरवी इतरही स्रोतांकडून आणतो.) मसालाही तेथूनच आणला आहे.

आज रात्री खाण्याचा इरादा आहे.

वस्तुतः, या माहितीचा कोणाही त्रयस्थास काडीमात्र उपयोग असण्याच्या शक्यतेची अपेक्षा नाही, परंतु तरीही, जनरीतीस अनुसरून हा प्रतिसाद जनहितार्थ जारी करण्यात आलेला आहे. तरी किमानपक्षी 'माहितीपूर्ण' या श्रेणीची अपेक्षा एवं आकांक्षा आहे. (याउपर, 'भडकाऊ' श्रेणी मिळाल्यास ती मायबाप वाचकांची^२ कृपा!)

..........

^१ यास 'खाटीकखाना' असा शब्दप्रयोग कदाचित उचित ठरणार नाही. कारण, दुकानात प्राण्यांची^१अ कत्तल तर सोडाच, पण मांसाची हाताळणी अथवा प्याकिंगदेखील बहुधा फारसे होत नसावे; केवळ अन्यत्रहून प्याक होऊन आलेले मांस फ्रीझरमध्ये ठेवून विकले जाताना पाहिलेले आहे. (चूभूद्याघ्या.) सबब, 'मांसविक्रीकेंद्र'च ठीक.

^१अ दुकानी गायीप्रमाणेच बकरी तथा कोंबडीचे मांसही विक्रीस असल्याचे पाहिलेले आहे.

^२ यातील 'मायबाप'चा अर्थ कोणी 'पशू' असा घेतल्यास त्याबद्दल आम्हांस कोणताही प्रत्यवाय नाही.

काल कोरेगाव पार्कात शिशा मध्ये झेरेश पोलो नावाचा भात खाल्ला. भात, चिकन आणि कुठल्यातरी बेरीज. अप्रतीम होता. अजिबात मसालेदार नाही. तरी चविष्ट होता. थोडं तेल जास्तं होतं पण चव लैच भारी. जोडीला शिकंजबीन नावाचं पेय. (ज्याचा जंतूंनी कधीतरी इथेच उल्लेख केला होता) तेही छान.




हे चित्र जालावरून घेतलय पण असाच दिसत होता

एकंदर जागा फारच सुंदर. भरपूर झाडं. काही जुनी संगमरवरी टेबलं. त्यात काल एकदम ढगाळ हवा होती त्यामुळे अजूनच भारी.

परवा पिस्ता Gelato (Italian word for ice cream) खाल्ले. अतोनात आवडले. खरं तर कावरेची सर नव्हती पण इथे मिळणारे बेस्ट पिस्ता आइस्क्रीम होते. कावरेचे मँगो आइसक्रीम मिस करते आहे. एकदम सुपर्ब चव , रंग अन टेक्श्चर तर असतेच पण ते साधंसं एका स्कुपमध्ये येतं तेवढच अन तस्सच आवडतं.

बंगलोरच्या इंदिरानगर परिसरातल्या 'कॉर्नर हाऊस' मधे 'लीची विथ क्रीम अँड आईसक्रीम' खाल्लं. अतिशय अप्रतिम चव. कुठल्याही इसेन्सच्या वापराशिवाय असलेला, रसाळ लिचीज भरपूर घातलेला हा प्रकार is a must have.

तिथलंच ब्रिकलेन नावाचं रूफटॉप लाऊंजपण मस्त आहे. एस्पेशली तिथला एंबियन्स. आणि चकाचकपणाच्या मानानी किंमतही वाजवी वाटली.

http://www.mid-day.com/articles/food-10-lipsmacking-dishes-served-in-qu…

पैकी काय काय खायला आवडेल?

मला नूडलमध्ये गुंडाळलेला पालक खाऊन बघायची इच्छा आहे!

बाणेर-पाषाण रस्त्यावर बादशाहीची नविन शाखा नुकतीच सुरु झाली. मागच्या विकांताला उत्सूकतेने भेट दिली पण निराशा झाली. जेवण ठिकच होतं, सर्विस अत्यंत कंटाळवाणी. (तिथे पुर्वी ऑफबीट रेस्टो कॅफे होतं त्याच वेटर्सना इथे ठेवलंय आणि त्यांना थाळी वाढण्याचा अजिबात अनुभव नसल्याने वैताग नी राग येण्यापेक्षा त्यांची धांदल पाहून किवच येत होती).

बाकी सगळे सोडून सोडा. कोरेगाव पार्कात फ्रेंच विंडो नामक प्याटिसेरी आणि स्क्विसितो नामक इटालियन रेस्त्राँ इथे जाऊन पहाच.

पिझ्झा खावा तर स्क्विसितोमध्ये. थिन क्रस्ट आणि टॉपिंग्स मस्त असलेला उत्तम पिझ्झा. तोड नाही. लसान्या, पास्ता, एन्चिलादा वगैरे पदार्थही सुंदर.

आणि गोड पेस्ट्री खावी तर फ्रेंच विंडोमध्ये. गोड परंतु अतिगोड नाही. केळे घातलेली पेस्ट्री एरवी मला खाववली नसती परंतु तिथे खाल्ल्यावर एकदम आवडली. बनवणारा एकदम एक्स्पर्ट असावा. मालक बहुतेक पारशी असेल, दिसतो कुणी गोर्‍यांपैकीच परंतु अस्खलित मराठीही बोलतो. सर्व्हिस आणि पदार्थ दोन्ही टॉपक्लास.

लोकांचा डबा परत देताना तो रिकामा देऊ नये या आशियाई संस्कृतीचे आभार.

आमच्या इरानी मैत्रिणीने सांबार भरून नेलेला डबा परत देताना त्यात ताहचिन नामक भाताचा प्रकार दिला. आम्ही (यूसलेस) घासफूस असल्याचं माहीत असल्यामुळे कोंबडीला विश्रांती दिली होती. केशरी भाताचे दोन थर, त्यात मध्ये किंचित आंबटसर दही, भातात संत्र्याच्या सालींचा कीस आणि पिस्त्याचे छोटे तुकडे आणि या सगळ्याची माफक आकाराची मूद असा तो प्रकार होता. या सगळ्या पाकृत मला किंचित गोड आवडलं असतं, म्हणून अगदी चिमटीभर साखर एका मुदेवर पसरून, मायक्रोवेव्हमध्ये किंचित गरम करून खाल्ला. उष्णतेमुळे तेवढीशी साखर भातात विरघळली आणि सुरेख चव आली. करून बघितला पाहिजे कधीतरी.

प्रतिमा जालावरून.

सध्या मैत्रिणीचा डबा माझ्याकडे आहे. तिला काय देऊ? अळूची भाजी दिली असती, पण अजून अळू उगवायला आणि पुरेसा वाढायला थोडा वेळ लागेल.

इथे पर्शिया ,स्पेन , इटलीच्या खाली कोणी बोलत नाहीये(मिरजेच्या आपटेंच्या चिरोटयाचा उल्लेख केल्याबद्दल धन्यवाद. मी मिरजेचाच). त्यामानाने मी गेल्या काही दिवसांत ट्राय केलेले आयटम तसे साधेच आहेत पण जाम आवडले आपल्याला.
१] मुंबईत BSE च्या बाजूला परमेशा नामक दुकानात छान सॅंडविच मिळतात. ते खाल्ले. बरेच प्रसिद्ध आहेत आसपासच्या भागात. खासकरून त्याचं चीज-गार्लिक सॅंडविच.
२] मुंबईतच फ्लोरा फौंटन समोर सिटीओ वडापाव. उत्कृष्ट.
३] मुंबईतील सर्वात जुन्या इराणी कॅफेपैकी एक 'याझदानी बेकरी फोर्ट' येथील मावा केक आणि बन मस्का चाय.
४] सांगलीमध्ये अनुराधा नावाचे हॉटेल आहे तिथले मटण (सुकं) आणि पांढरा रस्सा. सांगलीतल्याच चांदणी भोजनालय येथील तांबडा रस्सा आणि मटण. सांगली-मिरज रोडवर क्रांती भोजनालय आहे तिथलं मटण ताट.
५] इचलकरंजी येथे बुगड गल्ली नामक एक गल्ली आहे (जी गांधी कॅम्प नावानेदेखील ओळखली जाते). तिथे अस्सल घरगुती पद्धतीची मांसाहारी भोजनालये आहेत. घरी गेल्यावर सतरंजीवर बैठक असते. अगदी अंगत-पंगत स्टाईलने जेवण. भाकरी , कांदा-लिंबू , मटण आणि तांबडा रस्सा. अहाहा. तृप्त होतो आत्मा.

इथे पर्शिया ,स्पेन , इटलीच्या खाली कोणी बोलत नाहीये (मिरजेच्या आपटेंच्या चिरोटयाचा उल्लेख केल्याबद्दल धन्यवाद. मी मिरजेचाच).

बघणाऱ्यांचा दृष्टिकोनावर अवलंबून आहे. किंवा दाखवणाऱ्यांच्याही. 'आम्ही परदेशात राहतो' याची ही जाहिरात असू शकते. मनात 'इथेही कोपऱ्या-कोपऱ्यांवर उडपी आणि इराणी असते तर किती बरं झालं असतं' असं सुरू असतं.

कॉफीमध्ये वेलची, दालचिनी वगैरे मसाल्याचे पदार्थ घालण्याची परंपरा मध्यपूर्वेतूनच आपल्याकडे आली असण्याची दाट शक्यता आहे.

हे आले लगेच परप्रकाशित विचारजंत, सगळं कसं बाहेरूनच भारतात आलंय सांगत!

आजानुकर्ण ऊर्फ अतिशहाणा ह्यांची वीकेंडला भेट झाली.
चिंचवडातल्या मोरया गोसावी देवस्थानच्या समोरच एक बारकं दोन-चार टेबलांचं हाटेल आहे.
चिंतामणी नावाचं. तिथल्या मावशींकडून थालीपीठ घेतलं.
ऑर्डर दिलयनंतर त्या पीठ मळण्यापासून सुरुवात करतात.
वेळ लागतो; पण गरम - ताजं छान मिळतं.
अतिशहाण्यालाही आवडल्याचं तो म्हणाला.
अतिशहाण्याने घरी जाउन मुद्दाम भारीवाले चॉकलेट्स आणले.
थालीपीठाचे पैसेही त्यानेच दिले.
(चॉकलेट्स नेहमीचे "कॅडबरीज् सेलिब्रेशन्स"वाले नव्हते. हल्ली तेच ते खाउन कंटाळलोय.
हे वेगळे होते खूपच. एकदम भारीवाले.)
ह्या मावशींचं थालीपीठ हे माझ्या घरचं धपाटं, आणि माझ्या घरी बनणारं थालीपीठ ह्यांचय अधला मधाला प्रकार होता.
बर्‍यापैकी मऊसर होता; खायला अडाचण नाही.
(एरव्ही थालीपीठ जास्त चावून खायला लागत असल्याने मला आवडत नाही.)
.
.
मागच्या वीकेंडला गब्बरची भेट झाली.
त्याने भरपूर दारु ढोसली.
मी बकाबका खारीमुरीवाले शेंगदाणे संपवले.
धनदांडाग्यांना शेंगदाने खायचे असतील तर फडतूसांनी शिल्लक ठेवले तर तयंना ते मिळतील;
हा संदेश मी देउ इच्छित होतो.

औंधमध्ये 'ला बूशी दॉर' लावाच्या बेकरीमध्ये बेक्ड चीज केक खाल्ला. चीजकेक, किंवा चीजकेक या नावाने जे काही देतात ते, आधी खाल्ला होता. पण हा चीजकेक अद्भुत होता. दुकान जरा महागडं आहे पण. आणि साडेसातला बंद करतात.

कोथरुडात पौड रोडवर दुर्गा हॉटेलजवळ इड्डोस नावाच्या दाक्षिणात्य शाकाहारी हॉटेलमध्ये गेल्या वीकेंडला खाल्लं. दाक्षिणात्य पदार्थांची चव अस्सल वाटली आणि किमतीही फार नाहीत. पूर्ण मेनू झोमॅटोवर पाहायला मिळेल. माझ्याकडून दणदणीत शिफारस.

काल फ्रेंच विंडोलाला eclair नावाची pastry खाल्ली (koregav park ) . अजूनहि काही काही खाल्लं पण नाव याचच लक्षात राहिलं. अप्रतिम आहे .

interior पण मस्त आहे . निवांत दुपारी मोकळा वेळ असताना जावं अशी सुंदर जागा आहे . owner पण छान हसरा आहे . व्यवस्थित माहिती देत होता त्यामुळे ज्यांना काहीही माहिती नाही ती लोक्स पण बुजून जात नाही की नक्की काय घ्याव.

ही प्रतिक्रिया इथे हलवली आहे.

ईस्ट स्ट्रीट वर बादशहा च्या वरती ' किंग्स ' ...मस्त फूड. मोजकी टेबल्स, मोजके ग्राहक , छोटासा मेनू. पारशी फूड आणि टिपिकल राज डेज टाईप चवीचा मेन्यू . फिश अँड चिप्स ते स्टेक , पण ते विलायतेत मिळते तसे नाही . विलायतेतल्या सायबाला गेल्या शतकाच्या सुरुवातीला त्याच्या घरचे पदार्थ इथे मिळत असतील अश्या चवीचे फूड . जरूर जा , गडबड नाही , निवांत पणे खायला जा !!!

स्टारबक्स ची Chile Mocha खास नाही. अजिबातच खास नाही.
.

___
आज कोणीतरी ऑफिसात पम्प्किन स्पाइस लिक्विड क्रीमर्स आणुन ठेवलेत. कॉफीत छान लागतायत.

मालवणात गेल्यावर जर का तुम्हाला शुद्ध* शाकाहारी जेवण जेवायची हुक्की आलीच तर वझेंचे "श्रीकांत भोजनालय" हा ब्राह्मणी जेवणाची (भोजनालयाच्या बोर्डावर तसं लिहिलय) लज्जत चाखायचा एक चांगला पर्याय आहे. ८४ वर्षांपासून चालू असलेली वझेंची ही खानावळ पोश्ट ऑफीस पासून फार लांब नाही. अंगणातच मांडवाखाली टेबल खुर्च्या मांडून बसायची व्यवस्था केली आहे. आत गेल्यावर चुकून पुण्यात नाहीनं आलो असं वाटून दचकण्याची शक्यताही नाकारता येत नाही. कारण पुणेरी पाट्या वजा सूचना तुम्हाला वाचायला मिळतील. उदा. "ताटात जेवण टाकू नये. टाकल्यास दंड आकारला जाईल", "आज भाजी कुठली आहे हे विचारू नये. सांगितले जाणार नाही" इ. वझेंच्या जेवणात मला खास आवडल्या त्या गरमागरम मऊसूत पोळ्या आणि तिखट दिसणारी पण थोडीफार गोड चव असलेली भाजी. चार पोळ्या, भाजी, एक मूद भात, वरण/आमटी, वाटीभर ताक आणि तृप्तीचा ढेकर याचे साधारण शंभर एक रुपये होतील.
[* तशी मांसाहार आणि शाकाहार एकत्र मिळण्याची सोय गल्लोगल्ली आहे.]

बालेवाडी हाय स्ट्रीटच्या 'इन्कॉग्नीटो' मधे जाणं झालं. फारच ओव्हर हाइप्ड जागा वाटली. तिथे गेल्यास तुम्हाला अर्धा-पाऊण तास वेटींग करावं लागेल असं सांगण्यात आलं तर आजिबात थांबू नका - इतकं काही वर्थ नाहिये. बाकी अँम्बीयन्स वगैरे छान आहे - टिपीकल अमेरिकन रेस्टो-बार प्रमाणे.