बरेचदा एखादे दृश्य पाहताना आपल्याला एखादी कवितेची ओळ, एखादा संगीताचा तुकडा, एखादे उद्धृत आठवून जाते. मग त्या दोन गोष्टींची सांगड आपल्या कायम लक्षात राहते आणि त्या दृश्याचा अनुभव अधिक चमकदार, तजेलदार, जिवंत होतो.

या वेळेचा विषय आहे "विनोद".
वेगवेगळ्या माध्यमांतून होणारा विनोद देखील फार वेगवेगळ्या जातकुळींचा असतो. 'छायाचित्रणाच्या माध्यमातून सादर केला गेलेला विनोद' हे एक रोचक समीकरण आहे; कधी हा विनोद विसंगती टिपतो, कधी विनोदानंतरचा चमकता क्षण टिपतो, कधी आकार-रचना इत्यादी गोष्टींतून तयार झालेले विनोदी चित्र टिपतो तर कधी विनोदी अंगविक्षेप किंवा हावभाव टिपतो. विषय तसा पुरेसा मोकळा ठेवला आहे, छायाचित्रणाचा विनोदाशी प्रत्यक्ष-अप्रत्यक्ष संबंध प्रस्थापित झाला तरी पुरेसा आहे.
निकष खालीलप्रमाणे असतील,

या वेळेची कथावस्तू (थीम) आहे "व्यक्तिचित्रे (पोर्टेट्स)"

चेहरा आणी चेहर्‍या मागची व्यक्ति छायाचित्रातुन दाखवणे हे एक कौशल्याचे काम आहे. व्यक्तिच्या मनातील भाव चेहर्‍यावर व्यक्त होत असतांना छायाचित्र टिपणे हे पण यामागचे गमक आहे. तेव्हा तुमच्या ठेव्यातील व्यक्तिचित्रे बाहेर येउ द्या!

अपेक्षा:

१. एका छायाचित्रात एकच व्यक्ती!
२. इतर फाफट पसारा नको
३. शक्य असल्यास उत्स्पूर्त / candid व्यक्तिचित्र असावे
४. चेहर्‍यावरचे भाव टिपण्यास प्राधान्य असावे

-----

खिडकीला गज सातच का अन् सकाळकिरणे
किती असावी त्या गुणिलेले मी सातांनी..
देव बांधुनी जात असावा चिमणीचा अन्
खिश्यात आजोबांच्या खोपा हळू हातांनी...

आरती प्रभूंच्या या ओळी खिडकीचे नेहमीचेच दृश्य एकाएकी विलक्षणरित्या पालटून टाकतात.

किंवा

'आमार आँगिना थेके चोले गेएछे तोमारो मोने
बोशे आछि बातायोने तोमारी आशाय, कि लिखी तोमाय ? '

"माझ्या अंगणातून माझे मन थेट तुझ्या मनात मिसळून जाते आहे.
काय लिहू तुला ? मी इथे वातायनापाशी तुझ्याच ओढीने बसले आहे. "
इथे ते वातायन (खिडकी) तिच्यासाठी केवळ हवा येण्याचे निमित्तसाधन न राहता प्रियकराच्या भेटीचा मार्ग होते.