कवयित्री कविता प्रांतात कायम "ढ" राहिल. इतकी वर्षे नेटावर वावरून तिने कवितांमध्ये कोणतीही प्रगती केलेली नाही हे जाणून खालील कविता वाचावी. कविता कळत नसतानाही उगीच कवितेच्या फंदात पडायचा हा तिचा दोष सर्वांनी गोड मानून घ्यावा. कवितेची प्रेरणा येथे आहे. अनेक प्रयत्नांनंतरही कवयित्रीला कविता करणे जमेलच असे नाही याची जाणीव ठेवावी.

मोठ्या माणसात दडलेलं
लहान मूल
लहान मुलात दडलेला
मोठा माणूस
तत्वतः सारखेच

निळ्या फिल्मचा
आस्वाद
दोघे आनंदाने घेतील
एकाचा कळत आनंद
दुसर्‍याचा नकळत

बाईला बाई का म्हणावं?

ये डोळ्यांत
रहायला
खुशाल
स्वप्नं होऊन

त्वचेला बिलग
कर सलग
रक्तात
हो व्हायरस
कर
इन्फेक्शन
बिनऔषधी
मेंदूवरच्या
आठ्या
होऊन वाढ
नाकगुहेत
कर वास

जिभेच्या
पेशींमध्ये
विर्घळ

होऊ दे
इंद्रियमर्यादांचा
ठणाणा

आकार कर
आकारहीन

फास तोंडाला
रंग

दे विशाल रंगमंच
दे भूमिका
डायरेक्टरा

करेन सगळ्या
होऊन एकरूपएकजीव
- प्रणव

आमचे स्नेही अर्धवट यांची चडफड पाहून त्यांच्या चपला घालून पहाव्यात असे मनात आले... अन मग काय झालं?

अर्धवटाच्या फ्लोटर्स घालून
मी गॅन्गबॅन्गपुरमला तर निघालो
तू जे जे म्हणून उत्तान आहे
ते ते नजरेत भरवत असताना
त्या एका भव्य रस्त्यावर
मी तूझे बूब अन बट
न्याहाळत होतो त्या त्या
ठिकाणी तुझ्या चड्यांचे
अनिवासी रंग सांडलेले
एक कॅरेक्टर म्हणून
फॅन्टसाईझलेल्या भूमिकेत रमून झाल्यावर
कातडीला घामाळून चिकटलेले
काही केस जर असतील
तर असंही निदान करवत नाही की
मी होतो एक मजनू
आणि कल्पून कल्पून
माझ्या मिठीत आलेली

सुज्ञपणाचा चष्मा घालून
मी पद्य वाचायला तर निघालो
तू जे जे म्हणून विक्षिप्त आहे
ते ते मला दाखवत असताना
ज्या एका आंजा^१ गल्लीत
मी तुझे अनेकविध ढ प्रश्न
सोडवत होतो त्या त्या
ठिकाणी तुझ्या प्रश्नांचे
जीटॉक पिंग सोडलेले.

एक "गुर्जी" म्हणून
ओढवलेल्या भूमिकेत वठून झाल्यावर
खरडीमुळे सर्वत्र फवारलेले
सगळे शिंतोडे जर
असतील तू आणि मी
तर असंही भाष्य
करवत नाही की
मी होतो एक गुरू
आणि शिकवून शिकवून
शब्द काही शिकलेली
तू गळ्यात पडलेली
शिष्या.

इथे पुढ्यात पडलाय
रिकामा ग्लास
तू विचारशील आणि
झटकन पद्याचं वेड
विरेल या अर्धवट आशेने
आणि ज्या बग्जच्या ढिगात
अडकल्येस तू आत आत

करियरचे फ्लोटर्स घालून
मी लॉंग ड्राईव्हला तर निघालो
तू जे जे म्हणून निषिध्द आहे
ते ते झोळीत टाकत असताना
ज्या एका भव्य रस्त्यावर
मी तुझे इफ्स ऍण्ड बट्स
सोडवत होतो त्या त्या
ठिकाणी तुझ्या अंड्यांचे
अनिवासी पिंग सोडलेले.
एक कॅरेक्टर म्हणून
सोपवलेल्या भूमिकेत वठून झाल्यावर
कातडीला चिकटून निथळलेले
काही थेंब जर
असतील तू आणि मी
तर असंही निदान
करवत नाही की
मी होतो एक कन्यू
आणि वल्हवून वल्हवून
दिशा सापडत गेलेली
तू माझ्यात बसलेली
प्रवासी.

तुला लिहीत असतानाच
इथे पुढ्यात साचलाय
मांसल सूर्यप्रकाश
तू वळशील आणि
झरर्कन गद्याची गुर्मी
विरेल या अर्धवट आशेने .

प्राजुच्या दिवाळीच्या कवितेचं मागल्या वर्षी विडंबन केलं होतं. यंदाही प्रयत्न करतो आहे! म्हटलं तर विडंबन म्हटलं तर निराळी कविता. कसंही.

केंद्रि रिकामा तांब्या घेऊन 'रंभा' अवतरली
"देताय ना दुध?", खिडकीवरती येऊन ती म्हटली
जागी झाली दृष्टी माझी ऐकून ती हाळी
ब्लॅक्कॅण्डव्हाईट दुनिया सारी झाली रंगोळी!

सोपानावरी तिज पाहुनिया बाबू गडगडला
सायकल आडवी होऊनि परश्या भूवरी आपटला
लगबग झाली दाहिदिशांतुन बया पाहण्याला
"राईसप्लेटीं मुर्गमसाला कुठुनि बरें आला?"

हसली पाहुनि, सिंचन झाले रोमी हर्षाचें
मनी माझिया फूल उमलले प्रेमिक आशांचे
तांब्या सोडूनि हात धरावा इच्छा मनी होती