अडाणीपणातून आलेला प्रश्न

:-) भटोबा. तसे तर मग कुठल्याच गोष्टिवर चर्चा नको. सर्वांची मते पक्की आहेत, कोणी कितीहि लिंका टाकल्या तरी बदलणार नाही.

---------------------------

सगळे आपले 'बुरे दिन +१च' दिसतात.

असे नाही. पुर्वी अधोगती -५% च्या रेट नी चालु होती, मोदी काळात ती -४% च्या रेट नी होतीय. म्हणजे तसे बघायला गेले तर अच्छे दिनच म्हणायला पाहिजे.
प्रॉब्लेम असा आहे की मी ९०% मिळवणार अशी टिमकी वाजवणारा विद्यार्थी पास होण्यासाठी पण धडपडतोय. म्ह्णुन आवाज होतोय. बाकिच्यांनी कधिच शिक्षण सोडुन दिल्यामुळे त्यांच्या बद्दल कोणाला अजुन निराश होण्याचा चांस नाही.
-----------
आधी केजरीवाल आणि आता मोदी : आता पापभिरु, नोकरपेशा, मध्यमवर्ग पुढची ३० वर्षे तरी स्वप्ने बघु शकेल असे वाटत नाही.

१. ज्यांना घाटावरचा भट 'सेंटर ऑफ लेफ्ट' म्हणतोय त्यांच्यातही आपसांत चिकार मतभेद आहेत. खाजगीत गप्पा मारताना ते सहज दिसतात. पण ते ऐसीवर दिसत नाहीत; बरेचदा ते मांडायचाही कंटाळा येतो. कारण त्यावर जी चर्चा चालते ती अतिशय बाळबोध छापाची असते. "दाखवा बघू कुठे उघडले कॉन्सन्ट्रेशन कँप्स," असली भावनिक रडारड सुरू झाली की चर्चा आणि चर्चा करण्याची इच्छा सगळंच संपून जातं.
२. उदाहरणार्थ, तिरशिंगरावांची मतं माझ्याएवढी मोदीविरोधक आहेत, असं मला वाटत नाही. याच धाग्या‌वर त्यांनी मोदी सरकारवर टीका केल्याचं दिसत आहे. आजूबाजूच्या गोष्टींमुळे लोकांचं मतपरिवर्तन होऊन, चर्चा एकाच बाजूनं होत असण्याची शक्यताही आहे.
३. चर्चा होते तेव्हा प्रत्येक वेळेस मतभेद असतात आणि ते दूर व्हावेत असा आग्रह असतो असंही नाही. कधी असंही होतं, की लोकांचे अनुभव निरनिराळे असतात; लोकांची जडणघडण निराळी असते. त्यांची मतं त्याप्रमाणे बदलतात. प्रत्येक वेळेस ही मतं बदलावीतच, असं वाटत नाही. मग 'असहमतीवर सहमती' किंवा 'अच्छा, असाही विचार करता येतो तर', असा विचार जाहीर वा व्यक्तिगत पातळीवर होतो.
४. सध्या सत्ता मोदीकडे आहे. मोदीवर चर्चा होणं स्वाभाविक आहे, त्याला पर्याय नाही. "आता का तुम्ही राहुल गांधीबद्दल बोलत नाही", याला राहुल गांधी सत्ताधारी नसेल तर काही अर्थ नाही. त्यातही सर्व जनतेच्या आयुष्याची प्रत काही किमान पातळीच्या खाली असेल तर जे कोणी सत्ताधारी असतील त्यांच्यावर टीका होणं स्वाभाविकच.
५. समूहाचा बुद्ध्यांक म्हणे त्या समूहातल्या सगळ्यात ढ माणसावर अवलंबून असतो!

मला व्यक्तिशः मोदीविरोध आणि मोदीस्तुती (मुद्दामच द्वेष आणि भक्ती हे शब्द वापरलेले नाहीत) या दोन्हींमध्ये फार रस नाही. माझा मोदीविरोध कधीही संपणार नाही (असं सध्यातरी वाटतंय). तरीही, कोणी अभ्यासू लेखांचे दुवे दिले किंवा अभ्यासपूर्ण मतं मांडली तर ती मला वाचायला आवडतात; मोदीविरोधी मतं मी चवीनं वाचते कारण माझा विरोध कसा योग्य आहे, ही भावना सुखावह आहेच. पण लेखांत मांडलेली मतं, विचार माझ्या मतं, विचारांच्या विरोधी असतील तरीही मी वाचते, कारण मला माझे विचार पुन्हा तपासून घेण्याची संधी मिळते.

दुर्दैवानं, मोदींच्या बाजूनं असं समग्र चित्र मांडणारं अभ्यासपूर्ण लेखन फार कुठे दिसत नाही. त्याचं कारण मोदींची बाजूच लंगडी आहे, का जरा धड लिहू शकणाऱ्या कोणालाच त्यांची दिशा ठीक वाटत नाही, वगैरे कारणं आणखी पुढची झाली. कोणत्याही विषयावर चर्चा करताना, सार्वजनिक ठिकाणी लिहिताना इतरांवर आगपाखड, 'कशी जिरवली'चा हट्ट, मुद्दे न मांडता भलताच कुजकेपणा^अ वगैरे सोडून जऽरा वस्तुनिष्ठता दाखवली तरीही चर्चेची प्रत सुधारू शकेल.

मुळात मला धुमशान चर्चा फार आवडत नाहीत. काळा का पांढरा यावरच्या चर्चा बहुदा भावनिक रडारडीपर्यंत जातात. "तुम्ही मोदीविरोधक आहात म्हणजे तुम्ही काँग्रेसीच", असले प्रकार मला फार रटाळ वाटतात. मला व्यक्तिगतरीत्या महत्त्वाच्या वाटणाऱ्या विषयावरही मी लिहिणं बहुतेक सोडून दिलेलं आहे; कारण मला जशी चर्चा अपेक्षित असते तसलं काहीही बघायला मिळत नाही. कचरा सावडत बसण्यापेक्षा इतर बरेच बरे उद्योग मला आहेत.

अ. खवचटपणा आणि कुजकेपणा यात फरक असतो. खवचटपणा करण्यासाठी बुद्धी लागते; कुजकेपणा करायला कर्तबगारी, बुद्धी असले निकष नसतात. मला खवचटपणा आवडतो.

आम्ही कुणाचाच वसा घेतला नसल्यामुळे , वर बापट म्हणाले तसं, चांगलं काम झालं तरच चांगलं म्हणणार, नाहीतर टीकाच करणार, अशा गटातलाच मी आहे. मला कॉन्ग्रेसचा भ्र्ष्टाचार नको आहे, तसाच, भाजपाचा ढोंगीपणा+ भ्रष्टाचार+ धार्मिक अजेंडा नको आहे. मोदींबद्दल जो थोडा आदर आहे, तो त्यांच्याविरोधात भ्रष्टाचाराचा पुरावा समोर येत नाही तोपर्यंतच. संघीय ढाचाचा जसा तिरस्कार आहे तितकाच काँग्रेसमधल्या शेपट्या हलवण्याच्या लाचार वृत्तीचा. त्यामुळे माझी मते वेळोवेळी वेगळी दिसणारच, पण ती चर्चेच्या प्रभावामुळे नव्हे.

धागा हलवताना बापट अण्णांचा एक प्रतिसाद आणि त्याला असलेला माझा उपप्रतिसाद हे दोन्ही हलवलेले नाहीत. त्यामुळे अदितीचा प्रतिसाद संदर्भ सोडून आल्यासारखा वाटतोय. ही दुरुस्ती व्हावी अशी विनंती.

अडाणीपणा नव्हे योग्य आणि रास्तपणा आहे प्रश्न विचारण्यात हे प्रथम सांगतो.

कोणतीही राज्यपद्धती वचक हरवल्यास ठोकशाही होण्यास वेळ लागत नाही. काही विरोध हवाच परंतू तो निर्णायक झाल्यास विरोधकांना आनंद होतो.
विरोधकांनी नेमक्या मार्गाचा वापर केल्यास ते थोडे असले तरी सरकारच्या ( सत्तेतल्या )निर्णयांना अडवू शकतात. ते निर्णय खरोखर योग्य/अयोग्य होते हा उपवाद ठरतो.

लोकशाहीतलं मतांचं गणित गंडलेलंच असतं ,अव्यवहार्य असतं तरीही कागदोपत्री तेच ग्राह्य असतं.

अंमलबजावणी धोरणे याविषयी बरीच उदाहरणं आपल्या समोरच असतात तरी आपण न बघितल्यासारखं करतो. ढोंगी आणि दुटप्पीपणा माझ्यातही आहे तर निवडून दिलेल्या ५८५ लोकांकडे का नसावा?

एकीकडे समाजवादाच्या नावाखाली जनतेने रेल्वेभाडेवाढीला विरोध करायचा आणि दुसरीकडे सोयी झाल्याच पाहिजेत नोकय्रा निर्माण झाल्याच पाहिजेत नावाखाली ओरड करायची,मोठे ओवरड्राफ्टट केन्द्राकडून काढायचे. समाजातल्या काही पेपरवाले,नागरिकांनी कोणतीतरी बाजू घेऊन झोडपायचं.
थोडं अवांतर झालंय.

कारण माझ्या मते ऐसीचा सध्याचा लिहिता वर्ग प्रामुख्याने नॉन-फिक्शन आणि करंट अफेअर्स वाला आहे. त्यामुळे तेच तेच सभासद कितीही बोलले तरी किती वेगळं बोलणार?

लिंका टाकल्यावर पिंका टाकायची सोय होत नाही का? अस काय करता भटोबा!

मंगेश पंचाक्षरींचे किती थंड स्वागत झालं ते तर दिसतच आहे. मुक्तपीठ काय अन असेच काही काही. मग फिक्शनवाले येतीलच कसे. बरेचदा फिक्शनला खूप थंड प्रतिसाद असतात.
बरेच सदस्य ॲप्रिशिएट करत असतील, पण प्रतिसाद देताना हात आखडता घेतात.

मग फिक्शनवाले येतीलच कसे. बरेचदा फिक्शनला खूप थंड प्रतिसाद असतात.

प्रतिक्रिया ठरवून येत नाहीत. चांगले साहित्य समोर आले तर आपसूकच दाद मिळते. त्यामुळे लेखकाने लिहित जावे. वाचणारा, दरवेळी त्याचे हात हातात घेईल, अशी भाबडी अपेक्षा ठेवू नये.