उदरभरण नोहे: हल्ली कुठे आणि काय खाल्ले? - ५

आधीचे भाग | २ | |

आपण रोजचे जेवण जेवतोच, पण त्याच बरोबर वेगवेगळ्या हॉटेलांमध्ये नवनवीन पदार्थ चाखत असतो. हॉटेलांतच नाही तर सणासुदीच्या निमित्ताने किंवा कधी सहज लहर आली म्हणून किंवा कधी एखादा जिन्नस स्वस्तात मिळाला म्हणून घरीच काहीतरी नवा, सुग्रास पदार्थ बनतो. हा धागा अशाच तुम्हाला आवडलेल्या/नावडलेल्या पदार्थांवर चर्चा करण्यासाठी आहे. इथे हल्ली तुम्ही कुठे आणि काय खाल्ले? ते तुम्हाला आवडले का? असल्यास का? नसल्यास का? जर हा पदार्थ घरी स्वतः बनवला असेल / त्याची पाकृ माहित असेल तर तो कसा बनवला? जर हा हॉटेलात खाल्ला असेल तर ते हॉटेल कुठे आहे? पदार्थाची किंमत काय होती? हॉटेलचा अ‍ॅम्बियन्स कसा होता वगैरे हवं ते लिहू शकता. पदार्थाचा फोटो असेल तर उत्तमच. अर्थातच हे फक्त खाण्याबद्दल नाही, तर पिण्याबद्दलही आहे

भाग ४ बराच लांबल्याने, वाचनाच्या सोयीसाठी, तेथील प्रतिसादाचे रुपांतर, नव्या भागात करत आहोत:
=======

या आगोदरच्या धाग्यात आलेल्या चीजकेकच्या उल्लेखावरुन गेल्याच आठवड्यात हिमाचल प्रदेशात नग्गर या गावी हिमालयाच्या अगदी दरीच्या टोकावर झक्कास जागी थाटलेल्या मोजून चार टेबले असलेल्या कॅफेमधे अ‍ॅप्रिकॉट चीजकेक खाल्ला. मला तरी इतका उत्कृष्ट चीजकेक खाल्याचं आठवत नाही. सर्वात चांगला भाग म्हणजे त्याचा ताजेपणा. सर्व घटकपदार्थ अत्यंत फ्रेश. तिथे सध्या तापमान -७ ते + ४ डिग्री सेंटिग्रेडच्या मधे दिवसभर राहात असल्याने बहुधा आणखीनच ताजे रहात असावेत पदार्थ.

या ठिकाणी आणखीही काही कॅफे आहेत, पण ओव्हरलुकिंग व्हॅली असं हे एकच आहे. नग्गर कॅसलच्या वळणावरच आहे. मालक अभिषेक आणि आदित्य शर्मा.

कॅफेमधे अत्यंत टुमदार दिसणारी रचना आहे आणि बस्स चार टेबल्स. या भागात कोणी पर्यटनासाठी गेलं तर नग्गर कॅसल पहाच, पण त्याच्या कोपर्‍यावर एका छोट्या मंदिराच्या खाली असलेलं हे कॅफेही मिस करु नका. नीट ओळखू यावं म्हणून आतल्या भागाचा एक फोटो:

शिवाय मनालीच्या माल रोडवर रस्त्याकडेची खादाडी सपाटून केली त्यात हे बोराएवढ्या आकाराचे गरमागरम, उकळत्या पाकातून उचलून द्रोणात टाकून दिले जाणारे गुलाबजाम लाजवाब होते.

5
Your rating: None Average: 5 (1 vote)

भेकरापासून डुकरापर्यंत आणि

This comment has been moved here.

- ऋ
-------
लव्ह अ‍ॅड लेट लव्ह!

नागपुरी जाळ

काल नागपुरात आनंदा म्हणून हॉटेल आहे, तिथे जेवले. ( एकदिवशी प्रवासात भल्या पहाटे उठून जावे लागते, रात्रीही उशिरा पोचतो, तब्येतीची वाट लागते, म्हणून मी साधे वरण भात भाजी पोळी (बट नॉट थाली) घेतले). भयंकर तिखट जेवण होते. हा प्रकार मला पुण्यातल्या प्रतिष्ठित हॉटेलात तिखटजाळ जेवण असावे असा वाटला. नागपुरकडे इतके तिखट जेवण असते का? तरीही मला त्याने इतका फरक पडत नाही. माझ्या केरळी सहकार्‍याची तारांबळ उडाली नाक पुसता पुसता.

धर्मावर टीका करायची हौस व कला म्हणजे विज्ञान वा समाजशास्त्राचे ज्ञान नव्हे.

भाजलेले रेशीमकिडे खाल्ले. चव

भाजलेले रेशीमकिडे खाल्ले. चव चांगली वाटली (किंचित तळलेल्या 'एदामामे' सारखी वाटली). साम्बाल नावाची चटणी लावून तळलेले छोटे-छोटे कुरकुरीत खेकडे (गोड्या पाण्यातले) खाल्ले. उत्कृष्ट वाटले.

Hope is NOT a plan!

कुठे?

भाजलेले रेशीमकिडे खाल्ले. चव चांगली वाटली

धन्यवाद.

कुठे मिळाले? भाव काय पडतो साधारणपणे? (पुढल्या वेळेस जमेल तेव्हा प्रयोग करून पाहायला हवा. आजवर गायींपासून ते गोगलगायींपर्यंत मिळेल ते, वाटेल ते खात आलो, पण तेवढे एक खायचे राहून गेले आयुष्यात!)

(किंचित तळलेल्या 'एदामामे' सारखी वाटली).

पण... पण... 'एदामामे' हा बियांचा / शेंगांचा प्रकार असतो ना? किडे चवीला बियांसारखे?

माझ्या व्हिएतनामी सहकार्‍याने

माझ्या व्हिएतनामी सहकार्‍याने आणले होते त्यामुळे किंमत काय ते कळले नाही.

किडे चवीला बियांसारखे?

होय. एदामामे म्हणजे सोयाबीनच्या शेंगा असतात असे वाटते. त्यात आणि या किड्यांमध्येही भरपूर प्रोटीन असते त्यामुळे चव सारखी वाटत असावी. टेक्श्चर मात्र दोन्हीचे पूर्ण वेगळे आहे. किडे भुसभुशीत असतात.

Hope is NOT a plan!

आयला!

किड्यांचा जातो जीव अन् खाणारा म्हणतय भुसभुशीत असतेत.

--मनोबा
.
संगति जयाच्या खेळलो मी सदाहि | हाकेस तो आता ओ देत नाही
.
memories....often the marks people leave are scars

तीन बेकर्‍या

Aaron's ही बेकरी माझ्या रोजच्या रस्त्यावर लागते आणि तिथे जायचा विचार गेली अनेक वर्षे मनात असूनही मुद्दाम बसमधून उतरून तिथे जाणं होत नव्हतं. गेल्या वर्षी मँगोज इथे गेले होतो, तेव्हा नंतर मुद्दाम Aaron'sमध्ये गेलो आणि तिथल्या पदार्थांची नावे आणि त्यांच्या किंमती पाहून हरखून गेलो. तिथे नेहमीच्या पेस्ट्रींच्या खेरीज सिनमन रोल्स, अ‍ॅपल पाय, चिकन कीश वगैरे बर्‍याच गोष्टी मिळतात. इतर महागड्या बेकर्‍यांइतकाच चांगल्या दर्जाचे असलेले हे पदार्थ इथे साधारण १५ ते ४० रु.ना मिळतात. इथल्या पेस्ट्रीज मात्र इतर बेकर्‍यांकडच्याच दराने मिळतात. मी आतापर्यंत दोनदा तिथे गेले आहे. दोन्ही वेळी चांगला अनुभव.

चांगल्या पण स्वस्त पेस्ट्रीज खायच्या असतील, तर त्याचीही सोय त्याच भागात होऊ शकते. Aaron'sच्याच जवळ असलेल्या सुंदर लेनमध्ये मालवणी कालवण नावाचं एक रेस्तरॉ आहे. त्याच्याच आवारात एक निनावी (मला कुठे नाव लिहिलेले दिसले नाही आणि पदार्थ पाहून डोळे दिपल्याने नाव विचारायचे लक्षात राहिलेही नाही) बेकरी आहे. या भागात उगाच पायी फिरत असताना मला हिचा शोध लागला. तिथे चॉकलेट आणि लेमन टार्ट्स (१५ रु.), चॉकलेट मॅडलिन (२५ रु.) डे अँड नाईट कुकीज (७ रु.) अशा अनेक गोष्टी मिळतात. इथल्याही पदार्थांचा दर्जा चांगलाच आहे.

गेल्या आठवड्यात आम्ही अशाच कालिना मार्केटमध्ये (सांताक्रूज पूर्व) भटकत होतो, तेव्हा 'फ्रॉम हिल्डा'ज किचन' या छोटाशा बेकरीचा शोध लागला. इथेही चिकनचे पदार्थ भलतेच स्वस्त होतो. आम्ही दोघींनी मिळून ९५ रु.त तीन पदार्थ खाल्ले- दोन मीटबॉल्स (प्रत्येकी १० रु.), चिकन कोरियन रोल (२५ रु.) आणि दोन नून खमेई (प्रत्येकी २५ रु.- चॉकलेट घातलेली एक पर्शियन पाककृती). इथल्याही पदार्थांचा दर्जा चांगला होता. शिवाय इथे दर वीकांताला काहीतरी खास बनवले जाते, आणि अधूनमधून नवनव्या गोष्टी प्रयोगादाखल ठेवलेल्या असतात. बेकरीच्या मालकाने या विकांताला चीजकेक बनवण्याचे आश्वासन दिले आहे. त्यामुळे या शुक्रवारी पुन्हा तिथे एक खेप होईलच.

राधिका

!!!! स्लर्प स्लर्प !!!! नाही

!!!! स्लर्प स्लर्प !!!!

नाही गं असं नसतं! असं मेघनासारखं म्हणावंसं वाट्टंय! लंकेत सँठख्र्युज हेच खरं (डोळा मारत) /span>

- ऋ
-------
लव्ह अ‍ॅड लेट लव्ह!

आयला, मी कधी म्हंटलं असं?

आयला, मी कधी म्हंटलं असं? Puzzled (चिंतातुर)

-मेघना भुस्कुटे
***********
तुन्द हैं शोले, सुर्ख है आहन

मुंबई, सँठॅक्र्यौज... लंकेत

मुंबई, सँठॅक्र्यौज... लंकेत सोन्याच्या विटा.

Freedom of expression is not under threat. Monopoly of expression is under threat.

दर्जा आणि किंमत.

हा प्रतिसाद तुमच्या वरच्या बेकर्यांशी किंवा त्या प्रतिसादाशी प्रत्यक्ष संबंधित नाही कारण मला त्यातल्या कोणत्याच बेकर्यांचा प्रत्यक्ष अनुभव नाही.
पण पेस्ट्रीच्या किंमती आणि त्याचा दर्जा हे एक रोचक समीकरण आहे असे मला वाटते. विशेषतः ज्यात पफ किंवा शॉर्ट्क्रस्त पेस्ट्री वापरलेली असते असे पदार्थ विकत घेताना मी जास्त जागरूक असते, पूर्णतः लोणी वापरून केलेली पेस्ट्री आणि शॉर्ट्निंग वापरून केलेली पेस्ट्री दोन्ही सारख्याच दिसतात आणि चवीलाही साधारण सारख्याच लागू शकतात पण त्यात वापरलेल्या जिन्नसांच्या प्रती फार वेगळ्या दर्जाच्या असतात. त्यामुळे पेस्ट्रीची किंमत फार कमी असेल तर मी जास्त साशंक असते. अर्थात जास्त किंमत देऊनही चांगल्या दर्जाचे जिन्नस मिळतील याचीही खात्री नसतेच आणि पूर्ण लोणी वापरून केलेल्या पेस्ट्रीज फारच मोजक्या ठिकाणी मिळतात.

शॉर्टनिंग

>> पूर्णतः लोणी वापरून केलेली पेस्ट्री आणि शॉर्ट्निंग वापरून केलेली पेस्ट्री दोन्ही सारख्याच दिसतात आणि चवीलाही साधारण सारख्याच लागू शकतात पण त्यात वापरलेल्या जिन्नसांच्या प्रती फार वेगळ्या दर्जाच्या असतात. त्यामुळे पेस्ट्रीची किंमत फार कमी असेल तर मी जास्त साशंक असते. <<

पूर्णतः सहमत. खारी, पफ, पॅटिस वगैरे स्वस्तात विकणारं ठिकाण भारतात पाहिलं की माझ्या मनात हीच शंका येते.

- चिंतातुर जंतू (चिंतातुर)
"ही जीवांची इतकी गरदी जगात आहे का रास्त |
भरती मूर्खांचीच होत ना?" "एक तूच होसी ज्यास्त" ||

सहमत. पण (फार फार तर)

सहमत.
पण (फार फार तर) पंचताराकित / तत्सम बेकर्‍या सोडून आणखी कुठल्या बेकरीत शॉर्टनिंग/ वनस्पती तूप न वापरता खारी बनवतात असे वाटत नाही. निदान चांगल्या बेकरीत शॉर्ट्निंग तरी चांगल्या तेलाचे, भेसळ नसलेले वापरत असावेत. पंचतारांकित हॉतेलांतही असे कितीतरी पदार्थ बाहेरून, पण चांगल्या ठिकाणाहून घेतले जातात.

अधिकृत माहिती

आजकाल काही ठिकाणी पॅक केलेली खारी वगैरे मिळतात. घटक पदार्थ आणि त्यांचं पोषणमूल्य सरकारी नियमानुसार पाकिटावर रीतसर लिहिलेलं असतं. त्यात ट्रान्स फॅट, हायड्रोजनेटेड व्हेजिटेबल ऑईल वगैरे आहे का ते दिलं जातं. ते खरं असतं का ते माहीत नाही; घशाला तो रापट अनुभव मात्र येत नाही.

- चिंतातुर जंतू (चिंतातुर)
"ही जीवांची इतकी गरदी जगात आहे का रास्त |
भरती मूर्खांचीच होत ना?" "एक तूच होसी ज्यास्त" ||

शॉर्टनिंग म्हणजे नक्की काय?

शॉर्टनिंग म्हणजे नक्की काय? लोणी आणि शॉर्टनिंगची प्रत निराळी म्हणजे काय, आरोग्याच्या दृष्टीने?

---

सांगोवांगीच्या गोष्टी म्हणजे विदा नव्हे.

शॉर्टनिंगचा मूळ आणि व्यावहारीक अर्थ

शॉर्टनिंग हे पेस्ट्री खुसखुशीत करण्यासाठी वापरतात तो घटक. त्या न्यायाने मोहन म्हणून घातलेले तेलही किंवा लोणीही शॉर्टनिंगच असते पण व्यवहारात शॉर्टनिंग ही संज्ञा वनस्पती (हायड्रोजनेटेड) तूपासाठी वापरले जाते. परदेशात साधारणपणे 'क्रिस्को' या ब्रॅंडचे शॉर्टनिंग वापरतात, भारतात डाल्डा वगैरे इतरही असावेत. हे हायड्रोजनेटेड स्निग्ध पदार्थ स्वस्त असले तरी आरोग्यासाठी चांगले नसल्याने कमी दर्जाचे समजले जाते. विकीच्या पानावर खाली एक तक्ता दिला आहे तो रोचक आहे, त्यात वेगवेगळ्या स्निग्ध पदार्थांतले पॉली आणि मोनोसॅच्यूरेटेड फॅटचे प्रमाण दिले आहे.

...

पण व्यवहारात शॉर्टनिंग ही संज्ञा वनस्पती (हायड्रोजनेटेड) तूपासाठी वापरले जाते.

असेच काही नाही.

लार्ड नामक शॉर्टनिंगचा आद्यसामान्यप्रचलित प्रकार विसरलात वाटते.

अवांतर:

शॉर्टनिंगबद्दल विकीदुव्यातून:

"Shortening is any fat that is solid at room temperature and used to make crumbly pastry. Shortening is used in pastries that should not be elastic, such as cake.[1] Although butter is solid at room temperature and is frequently used in making pastry, the term "shortening" seldom refers to butter, but is more closely related to margarine."

"Originally, shortening was synonymous with lard, and with the invention of margarine by French chemist Hippolyte Mège-Mouriès in 1869, margarine also came to be included in the term. Since the invention of hydrogenated vegetable oil in the early 20th century, "shortening" has come almost exclusively to mean hydrogenated vegetable oil." वगैरे वगैरे.

मार्जरीनबद्दल विकीदुव्यातून:

"Margarine... is an imitation butter spread used for spreading, baking, and cooking. It was originally created as a substitute for butter from beef tallow and skimmed milk in 1869 in France by Hippolyte Mège-Mouriès."

"Modern margarine is made mainly of refined vegetable oil and water. While butter is made from the butterfat of milk, modern margarine is made from plant oils and may also contain milk." वगैरे वगैरे.

अतिअवांतर:

मेक्सिकन उपाहारगृहांतून (मुख्य पदार्थांसोबत बाजूस वाढून) सर्रास मिळणारा 'रीफ्राइड बीन्स' नामक (वरकरणी शाकाहारी वाटणारा) लगदा हा अनेकदा (परंतु नेहमी नव्हे) परंपरेस अनुसरून लार्डमध्ये शिजविलेला असतो, असे कळते.

बाकी चालू द्या.
---------------------------------------------------------------------------------------------------

डुकराच्या स्पेअरपार्ट्समधून जमवलेली प्रक्रियीकृत चरबी.१अ

१अ वस्तुतः, 'स्पेअरपार्ट्स'पेक्षा 'सुटे भाग' अशी शब्दयोजना करणे येथे अधिक सयुक्तिक ठरावे. एखादे जितेजागते डुक्कर नादुरुस्त होऊन त्याचा एखादा भाग निकामी झाल्यास त्या (निकामी झालेल्या भागाच्या) ठिकाणी असा एखादा सुटा भाग बसवून प्रस्तुत (मोडलेले) डुक्कर दुरुस्त करता येत नाही; सबब 'स्पेअरपार्ट्स' या शब्दाचा प्रयोग येथे खरे तर समर्पक ठरू नये; मात्र, 'स्पेअरपार्ट्स' हा शब्दप्रयोग आधुनिक मराठीत बहुतकरून 'सुटे भाग' अशाच अर्थी वापरला जातो, ही वस्तुस्थितिदर्शक बाब या निमित्ताने येथे अधोरेखित करू इच्छितो. आभारी आहे.

शुद्ध शाकाहारी घटकांपासून बनवलेले रीफ्राइड बीन्स उपाहारगृहांतून मिळणे क्वचित्प्रसंगी अशक्य नसावे.

धन्यवाद

या माहितीसाठी धन्यवाद. हा धोका माहीत नव्हता. दोन प्रश्न-
१. शॉर्टनिंग वापरले आहे का हे स्वतःहून ओळखण्याची काही युक्ती आहे का?
२. शॉर्टनिंग वापरून केलेले पदार्थ हे २-३ महिन्यांतून एकदा खाल्ले तरी ते आरोग्यास फार हानिकारक ठरतील का?

राधिका

राधिका

शॉर्ट्निंग वापरलेल्या

शॉर्ट्निंग वापरलेल्या पदार्थाची चव वेगळी लागते. तो जास्त खुसखुशीत करण्यासाठी ते भरपूर घातले असेल तर खाताना जिभेला एक प्रकारचा पातळ राप बसल्यासारखे वाटते. तुपात, तेलात आणि डालड्यात तळलेल्या पुर्‍या जिभेवर वेगळ्या लागतात, तसे. शंकरपाळे, लाडू, नानकटाई अशा पदार्थांमध्ये भरपूर मोहन लागते. एकदा घरी करताना तूप आणि वनस्पती तूप वापरून करून बघितले तर हा जिभेला जाणवणारा राप लगेच लक्षात येतो.
पदार्थ खूप काळ टिकणारा असेल तर नक्कीच शॉर्ट्निंग/ वनस्पती तूप वापरलेले असते. पूर्ण लोण्यातला पदार्थ कमी टिकतो त्यामुळे भरपूर खप नसलेल्या ठिकाणी लोणी वापरत नाहीत.
मी एका बेकरीत केक सुशोभित करण्याचे काम केले आहे. तिथे, ( आणि बर्‍याच ठिकाणी) 'बटर' च्या पदार्थांतही लोणी व शॉर्ट्निंगचे मिश्रण वापरले जाते. तेव्हा बाहेरचे बेकरीचे पदार्थ विकत घेताना शॉर्ट्निंग/ हायड्रोजनेटेड व्हेजिटेबल ऑइल/ वनस्पती तूप नसलेले, शुद्ध तूप/ लोण्यातले पदार्थ मिळणे जरा कठीणच आहे.
काही भरपूर खपाच्या दर्जेदार बेकर्‍या क्रॉसाँ सारख्या पापुद्रेदार पदार्थात जास्त तलमपणा, हलकेपणा येण्यासाठी लोण्याऐवजी लार्ड वापरतात. लार्डचा पदार्थही जास्त टिकतो. पण वनस्पती तूप/ शॉर्टनिंग सारखा तोंडाला विशिष्ट राप बसत नाही.
पण महिन्यातून क्वचित कधी खाताना शॉर्टनिंग का लोणी अशी काळजी करण्याची गरज नाही. खुशाल खा (स्माईल)

आयला असंय होय! आता लक्षात आलं

आयला असंय होय! आता लक्षात आलं असा अंमळ राप का बसत होता ते.

धन्यवाद.

राईटिस्ट हिंदुत्ववादी एमसीपी.

:-)

सविस्तर उत्तराबद्दल धन्यवाद. (स्माईल)

राधिका

मागच्या आठवड्यात गोव्यामध्ये

मागच्या आठवड्यात गोव्यामध्ये होते.

पहिले एक दोन दिवस ज्या हॉटेलमध्ये राहात होतो तिथे खाल्ले पण मग जरा अस्सल गोवन चवीचे खावे म्हणून बाहेर सुद्धा गेलो. तेव्हा हे अफलातून ठिकाण सापडले.

कलंगुट मध्ये किनार्‍याच्या सर्वात जवळ असलेल्या चौकातून दोन बीच वर जाणारे रस्ते आहेत. एक कलंगुट बीचवर तर दुसरा बागा बीचकडे! बागा बीचकडे जाणार्‍या रस्त्यावर वळले की सुमारे ५० पावले चालत गेले की डाव्या हाताला Infantaria असे जरा चिवित्र नाव असलेले हॉटेल लागते.

मुळात फक्त एक बेकरी असलेल्या ठिकाणी ड्रिन्क्स आणि बाकी जेवण पण सर्व केले जाते. अ‍ॅम्बियन्स विशेष नाही आणि किंमती पण बाकीच्या जागांच्या मानाने खूपच कमी आहेत पण त्यामुळे अर्थात तुमची ऑर्डर घेऊन आणि तुम्हाला अन्न देऊन तुमच्यावर उपकार केल्याचा आर्विभाव करणारे, बर्‍याच वेळेला तुमच्याकडे दुर्लक्ष करणारे वेटर्स, संथ सर्विस असे पॅकेज डिल मिळते. पण विश्वास ठेवा पदार्थांच्या चवी हे सगळं सहन करावं या तोडीच्या आहेत.

तिथे ड्रिन्क्सवर बर्‍याच ऑफर्स होत्या - ३०० च्या वर खाद्यपदार्थांचे बील झाल्यास १०० रूपयात ५ बीअर वगैरे. पण मी तिकडे मुलीला घेऊन गेल्यामुळे आणि नवरा न पिणारा वगैरे "गुणी" वर्गात मोडत असल्याने ड्रिन्क्स ऑफर्सचा मला काही उपयोग नव्हता

जे एक दोन केकचे प्रकार आम्ही मागवले ते मी आजपर्यंत खाल्लेल्या सर्वात चविष्ट केकपैकी होते.

मग जेवण मागवले, माझ्यासाठी फिश फिलेट इन बेचामेल(?) सॉस (किंमत - ३३०/-)

आणि नवर्‍यासाठी व्हेज पिझ्झा (किंमत - २५०/-)मागवला.

माझी फिश डिश अप्रतिम होती. १० मिनिटात त्याचा चट्टामट्टा करून मी नवर्‍याच्या पिझ्झाकडे वळले. तोही अतिशय छान होता. कुरकुरीत आणि हलका बेस, भरपूर चीझ, वेगवेगळ्या भरपूर भाज्या आणि "भारतीयकरण न केलेला" चविष्ट पिझ्झा सॉस!

जेवण संपवायला बेबेंका (जरासे गरम केलेले) विथ आइस्क्रिम (किंमत - ७०/-) मागवले.

आहाहा... ते सिझलिंग ब्राउनी विथ आइस्क्रिम वगैरे झक मारतात या प्रकारापुढे!

मला हे प्रकरण इतके आवडले की परत दुसर्‍या दिवशी आम्ही तिथेच गेलो.
तेव्हा जेवायला मश्रूम्स, भाज्या,ऑलिव्ह तेलात मुरवलेल्या फिश फिलेटस (बाकी भात आणि भाज्या वगैरे होतेच बरोबर) मागवले होते. ते ही आधीच्या प्रकाराइतकेच चविष्ट होते. नवर्‍याने व्हेज सागुती मागवली होती, चांगली होती पण तिखट होती.

बेबेंका हे प्रकरण मला इतके आवडले की पुण्यात परत येताना अर्धा किलो पॅक करून घेऊन आलेय, पण ते दोन तीन दिवसात संपेल आणि इकडे पुण्यात हे काही मिळत नाही याचे मला आत्ताच वाईट वाटायला लागलेय.

-सविता
----------------------------
|| स्वतः मेल्याशिवाय स्वर्ग दिसत नाही ||

पुण्यात परत येताना अर्धा किलो

पुण्यात परत येताना अर्धा किलो पॅक करून घेऊन आलेय, पण ते दोन तीन दिवसात संपेल

याला मी आमत्रंण समजायला तयार आहे! कधी येऊ? (डोळा मारत)

- ऋ
-------
लव्ह अ‍ॅड लेट लव्ह!

व्हेज सागुती?

व्हेज सागुती मागवली होती

आरारारा Sad

हा प्रकार बहुधा अल्कोहोल-विरहीत बियरबरोबर खावा आणि नंतर निकोटीन-विरहीत सिगरेट प्यावी!! (डोळा मारत)

असो. गोव्यात गेल्यावर मासे तर हादडवावेतच. शिवाय, फारशी इन्हिबिशन्स नसतील तर, नेहेमीच्या चिकन-मटणाव्यतिरीक्त इतर* सामिष पदार्थांचाही आस्वाद घ्यावा!

* तुम्ही वर्णन केलेल्या जागेच्या जवळपासच (कदाचित अगदी तिथेचही असेल) सूकरमांसापासून बनवलेले सोरपोतेल खाल्ले होते. निव्वळ अप्रतिम!

विष्णू जी की रसोइ

विष्णू जी की रसोइ ह्या ठिकाणी मागील वीकांतास गेलो मित्रासमवेत.
तो फक्त तीनच दिवस होता इथे. त्याचीही आवड पक्की माझ्याशीच जुळणारी असल्याने एक दिवस बादशाही येथील साधीसुधी पण छान थाली, एक दिवस बापट उपहार गृह येथील पिठलं , थालीपीठ वगैरे आयटम्स आणी तिसर्या दिवशी विष्णू जी की रसोइ इथे गेलो.
मागे कट्ट्याच्या धाग्यात बोलल्याप्रमाणे ठिकाण नळ स्टॉपला असल्यानं ऐन शहरी भागात आहे. पोचणं सोपं आहे.
दीड एक वर्षानंतर जाणं होत होतं. तीनशे रुपये दरडोइ खर्च होता. (हा "साउथ इंडिज"च्या जवळजवळ निम्मा आहे.
दुर्वांकुर,सुकांता,थाटबाट ह्याहून किंचित अधिक आहे.
चोखी धानी , अ‍ॅमानोरा मधील व्हिलेज ह्यापेक्षा जरा कमी आहे.
)
तर ही थाली म्हणजे "शाही थाली" असते ना थाट्-बाट, दुर्वांकुर, सुकांता, मयुर व्हेज वगैरे; थोडीफार त्याच धर्तीवर. पण एक मोठा फरक आहे.
"विष्णू जी की रसोइ " हे विस्तीर्ण लॉनवर , हिरवळीवर पसरलं आहे.
तिथं लॉनच्या काही भागात खुर्च्या टेब्लं टाकली आहेत. ज्यांना हवं ते त्यावर बसून आरामात खाउ शकतात.
आता लॉन अ नाहिये, नुसतच छोटसं मैदान, पटांगण आहे. त्यावर सभेला अंतह्रतात तसं पॉलीस्टर/ताडपत्री जाजम अंथरलं आहे.
ज्यांना फिरत चुरडणं आवडतं ते चालत बोलत बुफे स्टाइल खाउ शकतात.
बुफेमध्ये स्टार्टर्स, सूप वगैरे होतेच. सूप लाइव्ह टमात्याचं बनवलं असल्याकारणानं तयत टामाट्याचं ताजे पार चुरलेले, ग्राइंड केलेले तुकडे होते.
(हे असच केलं गेलं असावं, हा माझा अंदाज. कारण इतरत्र येण्यार्‍या सूपमधला कृत्रिम स्मूथपणा त्यात नव्हता.
ह्यांनी तसेच केले आहे की नाही, ह्याची कल्पना नाही.)
concentrate, भुकटी वापरुन केचपस्टाइल सूप बनवायची पद्धत सर्वत्र स्वीकारली गेली असताना, हा ताजेपणा आवडला.
पण सूपमध्ये अशी अल्लाद अल्लाद का असेना टमाट्याची साल येणं कैकांना आवडतही नसेल. तयंना हा टर्न ऑफ ठरु शकतो.
सोबत भजी तळली जात होती. ती पाहली आणि फारसे अप्रूप नसल्याने सोडून दिली.
.
.
पंजाबी आयटम :- जिरा राइस , दाल फ्राय , पनीर ची कोणतीतरी सब्जी , रोटी इत्यादी होतं.
पंअजाबी पदार्थ ही ह्यांची खासियत नाही. त्यामुळे त्याला हातही न लावता मराठी पदार्थांकडे वळलो.
पंजाएवढी इलुशी गरम भाकर (ही समोर बनवून दिली जात होती) व फुलकेही (हे ही दोन मावशा समोर बनवून देत होत्या) उचललं.
सोबतीला बेसन/झुणका* व एक पातळ भाजी होती. बेसन/झुणका म्हणजे आपलयाल वाटते तसे पिठले नव्हे.
पिठले पाणी/दही/ताक घालून करतात. झुणका म्हणजे नुसते बेसन तेलासोबत परतायचे, व त्यावर चटणी/फोडणी टाकून खायचे ; no पाणी at all.
ते तसे खाल्लेही पण कोरडे कोरडे वाटल्याने अधिक घेतले नाही.
कढी आणि ताकही होते. ताक इतरत्रही बरे मिळत असल्याने मला त्याचे अप्रूप नव्हते.
कढी भरपूर ओरपली. वाट्यामागून वाट्या संपवल्या.
इवल्य इवल्या आकाराचे, तळव्याएवढे थालीपीठ होते.
समोर दोन मावशा बनवून देत होत्या. थालीपीटहंचाही सपाटा लावला.
मस्त चव होती.( बापट उपहार ग्रुह, मथुरा, सोहम, गिरिजा अशा ठिकाणच्या थालिपीटहंपेक्षा ही थालिपीठे आवडली चवीला.)
हवे त्याला भाकरी व फुल्क्यावर तूप घेता येत होते. मी तूप घेतले नाही.
ओळिने चटण्या मांडून ठेवल्या होत्या. शेंगदाणा, जवस , मिरची ठेचा, फोडणी वगैरे होते.
मस्त आंबा-लिंबू एकत्रित लोणचे होते. जवस चटणी, व हे लोनचे थोडे घेतले.
बाजूलाच गुळमट चवीचे काळपट चॉ़कलेटी रंगाचे पंचामृत होते.
ते प्रचंड खाल्ले.(निदान वाटीभर.)
शेवटी डेझर्ट म्हणून मुगाचा हलवा होता. तो घेतला नाही.
उत्तर भारतीय पनीरच्या भाज्या वगैरे त्यांना तितक्याशा जमल्या नव्हत्या. मराठी आयटम्स जमले होते.
पण वातावरण एकूणच गप्पा टप्पा करण्यासाठी छान वाटले.
जातान बैलगाडीत** पान बनवण्याच्या वस्तू होत्या. स्वतः पान बनवून घ्यायचे होते.
ही बैलगाडी म्हणजे बैलगाडीचा सांगाडा होता. प्रत्यक्ष बैल तिथे नव्हते.
मराठी घरात सणाला "विडा" लावून खातात ना घरी; तशीच चव होती.
विड्याची पने, चुना, कात आणि एका भुरुन घ्यायची डबीत कसलातरी पानावर भुरभुरून टाकायचा मसाला होता.
(बहुदा पावडर सुपारी होती,अंधारात समजले नाही.) बडीशेपही होती.
बस्स. इतकेच. पानवर टाकयचा गुलकंद वगैरे पानच्या टपरीवर असतात, तित्कए पदार्थ नाहित.
तरीही पान चांगले लागत ह ओते चवील.
तीन चार पाने खाल्ली.
अतिउत्साहात चुकून गर्दिच्या धक्क्यात आपण किती चुना लावत आहोत ह्याचे भान राहिले नाही.
थोडा जास्त चुना लावला गेला. झालं.
जीभ बेक्कार भाजली. डाव्या बाजूला टरारून फोड आला. (हे मागाहून समजले.)
पहिले दोन सेकंद काय होतय काहिच कळलं नाही. आधी जिभेला पानी सुटल्यासारखं वाटलं. मग थोड्यावेळानं खूप पाणी प्यावसं वाटू लागलं.
पुढील एक दिवस पाणी प्यायला गेलो तरी कचकच होत होती जिभेमध्ये.हावरटपणासाठी उत्तम धडा मिळाला होता.

इतर हाटेलांत तुम्ही बसलात की आसपास वेटर घोंघावू लागतील, काय हवे नको ते वाढतील. तुम्हाला बसून रहावे लागेल.
सगळे लक्ष खाण्याकडेच राहील. गप्पा मारण्याच्या हिशेबाने हा निगेटिव्ह पॉइण्ट आहे.
थोडक्यात, सुकांता-थाट बाट ही बैठी ठिकाणे व चोखी धानीचा शाही थाट असलेलं ग्रामीण राजस्थानी शाही बाज ह्यांच्या बरोबर मधलं हे ठिकाण आहे.
इथे चालत-बोलत खाता पिता येइल. ज्यांना बसून निवांत गप्पा मारायच्या आहेत, ते निवांत गप्पाही मारु शकतील.

मोकळ्या आभाळातला गोरज मुहूर्तावर लागलेल्या लग्नाच्या बुफेचा इफेक्ट इथे होता.
आता नवीन ठिअकणे हवी आहेत.
पुण्याबहेरची असली तरी चालतील.
किंवा काहीतरी नवीन.

--मनोबा
.
संगति जयाच्या खेळलो मी सदाहि | हाकेस तो आता ओ देत नाही
.
memories....often the marks people leave are scars

विष्णूजी की रसोईतील

विष्णूजी की रसोईतील थालिपिठाबाबत एकदम सहमत.

बाकीचे मराठमोळे म्हणून दिले जाणारे पदार्थ हे अजिबात मराठमोळे नसतात आणि मूळ मराठी चवीशी प्रामाणिक तर अजिबात नसतात हे मत नोंदवतो.

पाटवड्यांची आमटी, पंचामृत , झुणका इत्यादि पदार्थ आयदर कच्चे, उण्या चवीचे किंवा त्या त्या पदार्थांच्या ओरिजिनल व्हर्शनशी पूर्ण फटकून असलेले होते.

उत्तम गरमागरम थालिपीठे / फुलके-डाळ / बाजरीच्या छोट्या भाकर्‍या चापण्यासाठी ठिकाण उत्तम आहे, पण मग फक्त तेवढ्यासाठी एंट्री फी महाग पडते.

सदासर्वदा योग तूझा घडावा
तुझे कारणी देह माझा पडावा |

बाजूलाच गुळमट चवीचे काळपट

बाजूलाच गुळमट चवीचे काळपट चॉ़कलेटी रंगाचे पंचामृत होते.

काळपट चॉकलेटी रंगाचे पंचामृत कशाचे बनलेले असते हे जाणून घेण्याची उत्सुकता आहे. मी आजपर्यंत पांढरट दिसणारे पंचामृतच प्यायलो आहे.

खात्री झाली

खात्री झाली. पंचामृतच आहे ते.
वर्‍हाडी मित्राने नको नको म्हणत असताना नेमके तिथेच नेले.
ह्याही वेळी पंचामृत होतेच.
त्या पदार्थाला तो पंचामृत म्हणताच मी गचांडी धरुन त्याला पंचामृत पांढरे(दह्या-दुधाचे असते) असे काळपट चॉकलेटी नाही असे बजावले. त्याने प्रतिगचांडी धरत त्याला पंचामृतच म्हणायला सुरुवात केली.
हाणामारी सोडवायला आलेल्या इतर जाणकार वृहाडी काका काकूंकडून मिळालेली माहिती अशी :-
वर्‍हाड/विदर्भात पंचामृत हा चिंचेचा गुळमट पदार्थ असतो; जो सध्या ह्या विष्णू जी की रसोइ मध्ये सर्व्ह केला जात आहे.
उर्वरित आमच्यासरखे लोक ज्याला पंचामृत म्हणतात त्याला वर्‍हाडी ब्राम्हणी कुटुंबे "तीर्थ" म्हणतात; सणासुदीलाच खातात; अल्प, नावापुरते, शास्त्रापुरते खातात.
विष्णू जी की रसोइअचे माल्क कुटुंबीय नागपुरातील प्रस्थापित नाव आहे हे ठाउक असल्याने त्या पदार्थाच्या नावासमोर "पंचामृत" ही पाटी कशी ह्याचा उलगडा झाला. अधिक मारामारी न करता मी व मित्र आपापल्या घरी परतलो.

--मनोबा
.
संगति जयाच्या खेळलो मी सदाहि | हाकेस तो आता ओ देत नाही
.
memories....often the marks people leave are scars

?

मी वर्‍हाडी नाही.

"आमच्यात" त्या चिंचेच्या गुळमट काळपट चॉकलेटी पदार्थाला नेहमी 'पंचामृत' म्हटले गेलेले ऐकलेले आहे.

हे

हे आधी नाही का सांगायचत इथं वरती धुळवड सुरु होती पंचाम्रुताच्या नावानं तेव्हा.

--मनोबा
.
संगति जयाच्या खेळलो मी सदाहि | हाकेस तो आता ओ देत नाही
.
memories....often the marks people leave are scars

???

हे बरे आहे. म्हणजे, धुळवड करण्याची हौस तुम्हाला. आम्ही मध्ये काय म्हणून पडायचे?

शिवाय, आपल्या धूलिकावंदनानंदात आम्ही व्यत्यय का बरे आणायचा?

हो.. आमच्यातही. खोबरं, दाणकूट

हो.. आमच्यातही.

खोबरं, दाणकूट इत्यादिचा यात सढळ वापर असायचा. आजीसोबत हा पदार्थही गेला.

(दही, तूप, मध आदि पदार्थ मिसळून पूजाप्रसंगी नेवैद्याचे पंचामृत करतात ते वेगळं.. )

आता याआधी एकदा इथे दिलेल्या प्रतिसादातल्या मजकुराविषयी पुन्हा अंडरलाईन.

आता याउपर पुन्हा एकदा स्पष्ट करणे आवश्यक आहे की त्या विष्णुजीकी रसोईतल्या पंचांमृताचे नाव जरी चुकले नसले आणि रंग जरी काहीसा मिळताजुळता असला तरी चव आणि घटकपदार्थ हे मी स्वतःच्या आणि अन्य विविध घरांत खाल्लेल्या पंचामृतापेक्षा पूर्ण वेगळं आणि उणं होतं.

सदासर्वदा योग तूझा घडावा
तुझे कारणी देह माझा पडावा |

वॉव

आता याउपर पुन्हा एकदा स्पष्ट करणे आवश्यक आहे की त्या विष्णुजीकी रसोईतल्या पंचांमृताचे नाव जरी चुकले नसले आणि रंग जरी काहीसा मिळताजुळता असला तरी चव आणि घटकपदार्थ हे मी स्वतःच्या आणि अन्य विविध घरांत खाल्लेल्या पंचामृतापेक्षा पूर्ण वेगळं आणि उणं होतं.

this is a good news then.
सध्या तुमच्या किंवा अजून एखाद्या घरात हा पदार्थ बनत असेल तर तुमच्या किंवा इतरत्र जिथे हा पदार्थ बनतो त्या
घरात मैत्रीपूर्ण शिरकाव करुन हा पदार्थ चाखायची एखादी युक्ती सांगा बुवा.
मी खातोय त्याहूनही कैक पट चांगलं असं काही अस्तित्वात असणं हे मी शुभवर्तमान समजतो.
(मोगॅम्बो नाही का असं काही म्हणत :-

(प्रश्नार्थक किंवा कुतूहलजन्य प्रश्न म्हणून) mr india? (कोण मिस्टर इंडिया ह्या अर्थाने)
mr indiaaaaaaa? (ह्यातला इंडिया मधला शेवटचा स्वर अगदि लांबवलेला. चेहर्‍यावर काहीतरी गवसल्याचा आनंद दिसू लागतो.)
(मग घाबरुन जाण्याऐवजी खुश होत)
अगर ऐसा कोइ मिस्टार इंडिया है तो अच्छी बात है |
आज नही तो कल हमे वो गायब होने का फॉर्मूला मिल ही जायेगा |

)

(डोळा मारत)

--मनोबा
.
संगति जयाच्या खेळलो मी सदाहि | हाकेस तो आता ओ देत नाही
.
memories....often the marks people leave are scars

अ टेल ऑफ टू पंचामृत्स

खोबरं, दाणकूट इत्यादिचा यात सढळ वापर असायचा.

अगदी! (आणि, इफ़ आय रिमेंबर रैट्ट, किंचित्जळ्कट खोबर्‍याचा स्वाद बहार आणायचा.)

(दही, तूप, मध आदि पदार्थ मिसळून पूजाप्रसंगी नेवैद्याचे पंचामृत करतात ते वेगळं.. )

(१) दूध, दही, तूप, मध आणि (पाचवा पदार्थ विसरलो - बहुधा लोणी?) हे 'पंचामृतां'त गणले जातात, आणि
(२) या 'पंचामृता'चा पूजाप्रसंगी नैवेद्य होतो,

याची कल्पना होती.

मात्र, या पदार्थांचे पंचामृत "करतात" ही माहिती नवीन होती.

"आमच्यात" पूजाप्रसंगी हे पदार्थ शेपरेटली (बोले तो, एकमेकांत न मिसळता) देवापुढे ('पंचामृत' म्हणून) ठेवलेले पाहिल्याचे आठवते. (चूभूद्याघ्या.)

आता याउपर पुन्हा एकदा स्पष्ट करणे आवश्यक आहे की त्या विष्णुजीकी रसोईतल्या पंचांमृताचे नाव जरी चुकले नसले आणि रंग जरी काहीसा मिळताजुळता असला तरी चव आणि घटकपदार्थ हे मी स्वतःच्या आणि अन्य विविध घरांत खाल्लेल्या पंचामृतापेक्षा पूर्ण वेगळं आणि उणं होतं.

'विष्णुजीकी रसोई' नामक ठिकाणी कधी खाल्लेले नसल्याकारणाने - किंबहुना, 'विष्णुजीकी रसोई' नामक काही स्थानविशेषाच्या अस्तित्वाबद्दल प्रथमच कळल्याने - याबद्दल कल्पना नाही. सबब, पास.

साखर

(१) दूध, दही, तूप, मध आणि (पाचवा पदार्थ विसरलो - बहुधा लोणी?) हे 'पंचामृतां'त गणले जातात

लोणी नै, साखर!

पूजाप्रसंगी हे पदार्थ शेपरेटली (बोले तो, एकमेकांत न मिसळता) देवापुढे ('पंचामृत' म्हणून) ठेवलेले पाहिल्याचे आठवते. (चूभूद्याघ्या.)

यस्स.

(आणि, इफ़ आय रिमेंबर रैट्ट,

(आणि, इफ़ आय रिमेंबर रैट्ट, किंचित्जळ्कट खोबर्‍याचा स्वाद बहार आणायचा.)

आत्यंतिक तीव्र सहमती.. मुख लाळावले.

बाकी ते विष्णुजी की रसोई इ इ इतरत्र अ‍ॅप्लिकेबल होते.. जाउंदे.

सदासर्वदा योग तूझा घडावा
तुझे कारणी देह माझा पडावा |

हो

मीही तेच खाल्ले होते.
पदार्थ नक्की कसा बनला होता ठाउक नाही.
चाट आय्टम्स मध्ये गुळमट चवीचे पदार्थ चिंचेचे असतात, तसा एक पदार्थ बनवून त्यास पंचामृत म्हटले असावे.(तिथे तसा बोर्ड होता.)

--मनोबा
.
संगति जयाच्या खेळलो मी सदाहि | हाकेस तो आता ओ देत नाही
.
memories....often the marks people leave are scars

लॉ कॉलेज रोड आयडीया शोरुमपाशी

लॉ कॉलेज रोड आयडीया शोरुमपाशी ९९रुपयात अनलिमीटेड ब्रेकफास्ट मिळतो तो कोणी ट्राय केलाय का? एकच पदार्थ असतो की व्हरायटी असते?

Amazing Amy

'कृष्णा डायनिंग'च्या इथला

'कृष्णा डायनिंग'च्या इथला म्हणत असशील तर हो. चांगला असतो. साधारण बर्‍याच हॉटेलांमध्ये जो बफे ब्रेकफास्ट असतो त्यासारखा असतो.

Freedom of expression is not under threat. Monopoly of expression is under threat.

ओके धन्यवाद कृष्णा डायनिँग

ओके धन्यवाद (स्माईल)
कृष्णा डायनिँग हॉल माहित नाही. मी या ब्रेकफास्ट जॉइंटची प्रोमो अॅड फेसबुकवर पाहिलेली. २६जानेवारीला ६५रुपयात होता (स्माईल). मला त्या जागेच नावपण आठवत नाहीय. पण पत्ता आयडीया शोरुम शेजारी असाच होता.

Amazing Amy

त्यांना अ‍ॅमिगो म्हणायचे

त्यांना अ‍ॅमिगो म्हणायचे असावे.

काल कोरेगव पार्कातील 'कॉपर

काल कोरेगव पार्कातील 'कॉपर चिमनी' ला गेलो होतो.
तेथे कबाब फेस्टिव्हल चालु आहे. बलुची कबाब नावाचा 'बलुचीस्तानाच्या विशेष फ्लेवरचा कबाब' असं लिहिलं होतं म्हणून तो कबाब मागवला. अतिशय रुचकर, व्यवस्थित शिजलेला चिकनचा एक मोठ्ठा लेगपीस आणि एक ब्रेस्टपीस आला. दहि, भरपूर मिरे, काही वेगळ्या वासाचे अर्ब्ज यांनी मॅरीनेट करून तंदूरमध्ये भाजून त्यात धुराची चव मिसळली होती. अतिशय रुचकर!

मेनकोर्सला बर्‍याच दिवसंनी (खरंतर वर्षांनी) रेड मीटकडे वळलो. "रोगन जोश" मागवले होते आणि पश्चात्ताप झाला नाही. अतिशय रुचकर आणि अनवट ग्रेवी, पर्फेक्ट शिजलेले मटण, सिनॅमन आणि वॅनिला(!)चा मंद कळेल ना कळेल असा फ्रॅग्नन्स, आणि अतिशय भरपूर क्वांटिटी, छान पापुद्रे सुटलेले नान वगैरे सोबत मजा आली!

तरीही मी एकूण अनुभवाबद्दल अ‍ॅवरेजच समाधानी होतो. म्हणजे खाद्यपदार्थ छान असले तरी काही 'कॅपिटल ऑफेन्स' म्हणाव्या अशा मुदलातील तृटी होत्या:
-- पाणी प्यायच्या ग्लासेसना अंड्याचा म्हणा किंवा एकूणच नॉनव्हेजचा म्हणा वास येत होता. हे अगदीच शॉकिंग नी टर्न डाऊन करणारे होते.
-- डेसर्ट्स आणि मॉकटेल्सची नाममात्र व्हरायटी होती. तरी मुलीसाठी जे चॉकलेट मूज् मागवले होते त्यालाही अंड्याचा वास येत होता. ते परत करावे लागले.
या अशा अस्थेटिकल आघाड्यांवर काळाघोडा येथील कॉपर चिमनी अधिक चांगले वाटले होते.

तरी सुद्धा त्या 'रोगन जोश' मुळे कधी तिथे जावे लागले तर नाही म्हणणार नाही.

- ऋ
-------
लव्ह अ‍ॅड लेट लव्ह!

मुलीसाठी जे चॉकलेट मूज्

मुलीसाठी जे चॉकलेट मूज् मागवले होते त्यालाही अंड्याचा वास येत होता.

चॉकलेट मूजच्या पाकृ.त कच्चे अंडे (पांढर्या भागाचा फेस) वापरतात, निदान मी जी पाकृ. वापरते त्यात वापरतात, अर्थात डार्क चॉकलेटच्या तीव्र स्वादामुळे आणि व्हनिला, कॉफी वापरली असल्यास कॉफीच्या वगैरे वासामुळे अंड्याचा वास पूर्णपणे लपतो. डार्क ऐवजी मिल्क चॉकलेट वापरले किंवा जास्त प्रमाणात अंडे वापरले तर मात्र तो वास त्रासदायक होऊ शकतो.
चॉकलेट मूजची, ज्युलिया चाईल्डची मस्त रेसिपी इथे आहे.

अनवट म्हणजे?

अनवट ग्रेवी म्हणजे? असो.. अनवट या शब्दाचा जालावर होणारा वापर छापील पुस्तकांत फारसा आढळत नाही असे वाटते.

मी अनवट हा शब्द अनोखी किंवा

मी अनवट हा शब्द अनोखी किंवा वेगळ्याच मार्गाने जाणारी या अर्थी वापरल आहे. अर्थात अशाच अर्थाने वाचनात आला होता.

तुम्ही म्हणाल्यावर शब्द कोश बघितल्यावर अनवट म्हणजे पायाच्या अंगठ्यात घालायच्या चांदीच्या जोडव्या असा अर्थ दिसला. अनेक आभार. हा शब्द यापुढे वापरताना काळजी घ्यायला हवी ही खुणगाठ बांधुन ठेवतो.

- ऋ
-------
लव्ह अ‍ॅड लेट लव्ह!

मी अनवट हा शब्द अनोखी किंवा

मी अनवट हा शब्द अनोखी किंवा वेगळ्याच मार्गाने जाणारी या अर्थी वापरल आहे. अर्थात अशाच अर्थाने वाचनात आला होता.

+१. मी अप्रचलित अशा अर्थाने वापरलेला पण पाहिला आहे.

'घरगुती' चवीच्या गोष्टी विकत घेऊन का खातात?

फक्त मनोबाला उद्देशून नव्हे पण त्याच्या प्रतिसादांमुळे बरेच काळ पडत आलेला एक प्रश्न.
मला हा एक प्रश्न नेहमी पडतो. 'घरगुती' चवीच्या गोष्टी विकत घेऊन का खातात?
गंमत नै मला खरच हा प्रश्न पडतो.

मला घरी "हॉटेलसारखं" जेवण बनवायचा प्रयत्न/अट्टाहास आणि बाहेरून 'घरगुती' खाणं आणायचं यांचा सोस का असावा हे कै नै समजत.

अवांतरः मी ही करतो क्वचित असा अट्टाहास नी मग मलाच माझंच हसु येतं (स्माईल)

- ऋ
-------
लव्ह अ‍ॅड लेट लव्ह!

'घरगुती' चवीच्या गोष्टी विकत

'घरगुती' चवीच्या गोष्टी विकत घेऊन का खातात?

फुकट देत असतील कोणी तर मी त्याही खायला तयार आहे.

वेळ नसेल किंवा स्वयंपाकाचा कंटाळा असेल तर बाहेरचं तेलकट, मसालेदार खाण्यापेक्षा घरगुती चवीचं, comfort food विकत घेऊन खाल्लं जातं.

---

सांगोवांगीच्या गोष्टी म्हणजे विदा नव्हे.

सारच

घरगुती चवीचं हवं ते सारच हवं तेव्हा घरीच मिळेल असं नाही; म्ह्णून त्याचं कौतुक.

--मनोबा
.
संगति जयाच्या खेळलो मी सदाहि | हाकेस तो आता ओ देत नाही
.
memories....often the marks people leave are scars

गनबोटे चिवडा

घरगुती चवीचे चिवडा - फरसाण वगैरे आयटम्स बनवनारे बरेच गट, संस्था आजकाल अस्तित्वात आहेत. नोकरदार स्त्रियांना त्यांची बरीच माहिती असेल.
मला त्यातील गनबोटे चिवडा आवडतात.
दिवाअळीचा असतो तसा पोह्यांचा चिवडा मिळतो, तसाच मक्याचं कणीस असतं, corn , त्याचाही चिवडा असतो, oil free प्रकारचाही एक चिवडा असतो.
हे असलं हेल्थ फूड शक्यतो मला आवडत नाही, तब्य्तीसाठी चवीत तडजोड केल्यासारखं वाटतं.
पण आश्चर्याची गोष्ट म्हणजे, त्यांच्याकडील तोच चिवडा मला प्रचंड आवडला.
तोंडाला तोबरा लावल्यासारखा हदडात असतो.
मस्त चिवडा हाणायचा. जाता येता श्रीकृष्ण डेअरीमधली लस्सी हाणायची.
वर्ष होत आलं, पण दिनचर्येचा अज्याबात कंटाळा आलेला नाही.

--मनोबा
.
संगति जयाच्या खेळलो मी सदाहि | हाकेस तो आता ओ देत नाही
.
memories....often the marks people leave are scars