युद्ध

हाय सोसायटीतल्या लोकांची जिमला जायची, इतर पुरुषांसाठी तयार व्हायची, मुलांसाठी प्रचंड मेहेनतीने उठायची पण बहुसंख्य स्त्री वर्गासाठी मात्र डबे भरायची अशी ही वेळ.
थोडक्यात, सकाळचे ६.३० वगैरे वाजलेत. इतर दिवशी घरात ह्या वेळी युद्धपातळीवर आवराआवर चालू असते, पण आज नाही.
कारण वार- शनिवार!
मी शांतपणे लोळत पडलेला असतो. झोप मस्तपैकी आजूबाजूला असते, स्वप्नं चालू असतात आणि अचानक कोणीतरी बोंबा मारायला लागतं-
ढँण.ढँण.ढँण.ढँणssss
कुलदैवतेला स्मरून सांगा- शनिवारी सकाळी ६.३० ला अलार्म लावून उठून बसण्याचं काय कारण असतं? काहीही नाही. पण हे तिला पटेल तर ना? मग त्या अलार्मच्या रणशिंगानेच युद्धाला सुरवात होते.
"शनिवारी ६.३० चा अलार्म कशाला लावलास?" मह्त्प्रयासाने डोळे उघडून मी तिला विचारतो. ती शांतपणे झोपलेली.
ढँण.ढँण.ढँण.ढँणssss
"उठून तो अलार्म बंद तरी कर!" - मी पेंगुळलेल्या डोळ्यांनी आजूबाजूला अलार्म शोधतो. डोळ्यावर चश्मा नसल्याने धड काहीच दिसत नाही. उजवीकडून बहुतेक आवाज येतोय. चश्मा लावला नसेल, तर ऐकूही जरा कमीच येतं असा माझा अनुभव आहे.
"उम्म्म, किती वाजले?" बाजूने आवाज येतो.
ढँण.ढँण.ढँण.ढँणssss
"हा भयानक अलार्म तूच लावलायेस, आणि वरून मलाच विचारतेस किती वाजले? बंद कर प्लीज."
"अरे तो काय, त्या साईड टेबलच्या कप्प्यात आहे फोन. जरा बंद कर ना प्लीssज"
फोन साईड टेबलच्या कप्प्यात असणे, हा दंडनीय गुन्हा असल्याचा पॉइंट मला अलार्मच्या गदारोळात फिलहाल सोडून द्यावा लागणार आहे, हा विचार मनात येउन क्षणमात्र दु:ख होतं. शिवाय प्लीssज मधला मोहक स्वर दुर्लक्षणं अशक्य असतं.
ढँण.ढँण- टेबलाशी झटापट करून मी तो अलार्म बंद करतो.
"हम्म्म. झोप आता." असं म्हणून शत्रू कूस बदलून शांतपणे झोपूनही जातो.
देवाच्या कृपेने मला तिचा फोन बघायची बुद्धी होते. त्यात ६.४५, ७.०० आणि ७.१५ असे तीन अलार्म्स माझ्याकडे बघून दात विचकून हसत असतात.
ते बघून माझ्या डोक्यात काहीतरी वाजतं आणि शत्रूला ह्याबद्दल जाब विचारण्याचा निर्णय मी तातडीने घेतो. आणि ते ३ अलार्म बंद करून मग पुन्हा झोपेकडे वळतो.

-*-

"उठ रे, ८.३० झालेयेत." अंगावरचं पांघरूण खेचत तिचा स्वर माझ्या कानावर पडतो. अलार्म्स!
"तू सकाळी एवढे भारंभार अलार्म्स का लावतेस ग?"
"अरे मला पटकन जाग येत नाही. ४ अलार्म्स असले की मग कसं सेफ वाटतं. जाग आली का तुला आज?" पडदे उघडताना ती विचारते. आत आलेला सूर्यप्रकाश मग उरलीसुरली झोप आणि शनिवार सकाळचा माहोल- दोन्ही पळवून लावतो. छ्छ्या!
"मग? आणि आज शनिवार आहे, तू फक्त सोमवार ते शुक्रवार का नाही लावत हे अलार्म्स? त्या स्मार्टफोनचा काहीतरी वापर कर-"
"अरे मला नाही जमत, असू दे ना, मला अजीबात त्रास होत नाही त्याचा. चल उठ आता..."
"जमत नाही काय? फक्त हे असं-" पण ही वाक्य शत्रूच्या कानावर पडतच नाहीत. तो हातात झाडू घेऊन समोरच्या खोलीत साफसफाई करायला तयार असतो.

मला सांगा, शनिवार सकाळ ही काय साफसफाई करण्याची वेळ आहे का? काहीही काय अरे? असं मस्त झोपून रहावं, मग थोडावेळ क्लासिकल लोळणं वगैरे. त्यानंतर झोप थोडी दूर होते न होते तोच बाजूला फोनवरून जगभरच्या मित्रांची विचारपूस. मग जरा उगाच फेसबुकवर एक चक्कर, लोकांना काहीही पोस्ट केल्याबद्दल शिव्या-ओव्या. मग झालंच तर पेपर हातात-
"जरा हे उचलायला मदत कर रे. माझा हात पोचत नाहिये तिथे." शत्रू तेवढ्यात मला परत जमिनीवर आणतो.
निव्वळ नाविलाजाने मी पाय ओढत बाहेर पाउल टाकतो आणि समोरचं दृश्य माझी उरलीसुरली झोप उडवून टाकतं. बाबा आदमच्या काळातला एक मिक्सरचा खोका वरती फिदीफिदी हसत बसलेला असतो आणि ती त्याच्याखाली उत्सुक चेहेर्याने माझ्याकडे बघत असते.
"खाली काढ ना ह्याला जरा"
"आत्ता? जरा थांब ना-" अटॅक होणार हे माहिती असूनही मी गाफिलपणे एक वाक्य बोलून जातो.
"थांब काय अरे? आत्ता हवंय म्हणूनच सांगतेय ना? नाहीतर..." पुढल्या फैरी मला ऐकू येत नाहीत. गोळीबार सुरू झाला आहे एवढं समजतं आणि मी चिलखत चढवतो.
"आलोssss. जरा तोंड धूवुन येतो. नाहीतर तूच म्हणशील सकाळी ब्रशसुद्धा केला नाहीस म्हणून".
कसला गुगली टाकलाय! मी विजयी मुद्रेने आत जाऊन तोंडात ब्रश धरून पुन्हा बाहेर येतो.
"तू येतोयेस की मीच काढू हा खोका?" शत्रू आता थोडा त्रासलेला दिसतो.
"ई एओ आ. आंम अआ". तिला ब्रश करताना बोललेलं अजीबात आवडत नाही. अजून एक पॉईंट मिळाला! बरं झालं. ६.३० ही काय अलार्म लावायची वेळ आहे का?
"ओके. मीच करते." आवाजातल्या निर्धारामुळे मला रब्बरबँड पूर्ण ताणला गेल्याचं समजतं. आता अजून ताणला तर शनिवारी सिरिअल्स खायची वेळ आल्याशिवाय रहाणार नाही. तेव्हा बाझीगर बनलेलं बरं.
मी तोंडातली टूथपेस्ट गिळून टाकत चपळाईने पुढे होऊन तो मिक्सरचा खोका खाली आणतो. बोनस पॉईंट मिळवण्यासाठी एका ओल्या फडक्याने तो पुसूनही घेतो आणि आवाजात कमालीचा इंट्रेस्ट आणून एक निरागस सवाल टाकतो -" आत्याने दिलेला होता ना हा मागे दिवाळीला?"
"काहीही काय अरे, आपण पलीकडे जाऊन घेतला होता हा. तुला काहीच लक्षात नसतं! दे इकडे-" म्हणून एक विजयी स्मित फेकून शत्रू त्या मि़क्सरची पाहणी करण्यात गुंग होतो. आता तो मिक्सर आत्याने दिलेला नाही- हे मला पक्कं माहिती असतं, आणि कुणी दिलाय हे पक्कं ठावूक नसतं! तेव्हा अज्ञान उघडं करायला एवढी माहीती पुरेशी असते. असो!
"काय हवंय तुला आता त्या मिक्सरमध्ये?"
"अरे नीलूला जरा सांगायचं होतं, तिच्या मावसबहिणीच्या लग्नात गिफ्ट द्यायला तिला काहीतरी हवं आहे. तिने मला व्हॉट्सप केलं मगाशी." खोक्यातून आवाज येतो. "तिला ना-" खोक्यातला आवाज उत्साहाने काहीतरी सांगायला लागतो.
नीलू आणि तिच्या मावसबहिणीला शनिवार सकाळच मिळाली होती का हे उद्योग करायला? लोक असं का करतात? त्यांना काहीच कसं समजत नाही? शनिवारची सकाळ ही असल्या क्रूर थट्टेची वेळ आहे का? असले चित्र-विचित्र प्रश्न माझ्या डोक्यात थैमान घालू लागतात.
तेवढ्यात खोक्यातून आवाज येतो- "तुला काय वाटतं? काय दिलेलं बरं?"
"हो, चालेल.." असलं काहीतरी निरर्थक उत्तर देऊन मी स्वयंपाकखोलीत डबे शोधू लागतो. मरणाची भूक लागलेली असते.
"चालेल काय? बेडशीट्स घेऊ की तो लँप?"
"बेडशीट्स. अगं बाकरवड्या कुठे ठेवल्यास तू? मी काल ह्या इथे ठेवलेल्या-" एका ड्ब्यापाशी जाऊन मी तिला विचारतो. तो डबा नक्कीच ओळखीचा आहे. काल परवा त्याच्यावरच बाकरवड्या ठेवल्याचं मला पक्कं लक्षात असतं. माझी शॉर्ट टर्म मेमरी तशी उत्तम आहे.
"फेकून दिल्या मी त्या. तारीख उलटली होती त्यांची दोन दिवसांपूर्वी." खोक्यातून निरिच्छ सुरांत उत्तर येतं.
फेकून दिल्या? बाकरवड्या? अरे काय हे? मी खाऊ काय आता? सकाळी सकाळी एकतर मला त्या अलार्मने ऊठवलंस, नंतर हे मिक्सरपुराण काढून बसलीस.
काय चाललंय काय? शनिवार सकाळचा बट्ट्याबोळ! फेकून दिल्या? असं कोणी करू शकतं का? श्या!
"इकडे ये आधी." माझ्या आवाजात बहुतेक थोडा वैताग+ संताप डोकावतो. फेकून दिल्या?
"थांब, जरा हे जागेवर ठेवते. इकडे येतोस का?" शत्रू अजूनही मिक्सरपुराणातच गुंतलेला असतो. कहर आहे.
मी तो खोका पुन्हा त्याच्या मूळ जागी ठेवतो, आणि काही न बोलता जाऊन लोकसत्तेत तोंड खुपसतो. मला काय करायचंय? जाऊ दे! तिला जर एवढं कळत नाही तर. भूक तर लागलीये, पण आता शरण जाऊन चालणार नाही. थोडी कळ काढून मग बघू. दर वेळी मीच-
पुढली १५ मिनिटं शांततेत जातात. माझ्या मनात तोपर्यंत हजारो विचार येऊन जातात! शत्रूवर कशी कुरघोडी करावी, त्याला नामोहरम करायला काय डावपेच वापरावे वगैरे कूटविचारांत मी हरवून जातो, समोरच्या अग्रलेखात गिरिश कुबेर आज कोणाला दम देतायेत हेसुद्धा मला समजत नाही.
डोक्यात सत्राशेसाठ विचार चालू असतात. मला खरंच माझ्या शत्रूचा आता राग यायला लागलाय-हेपण मला कळतं. सहाजिक आहे- राग येणार नाही?
आणि बाकरवड्या कुणी फेकून देतं का-

"कुठलं फरसाण घेणार आहेस?" स्वयंपाकघरातून आवाज येतो.
काय बोलतेय काय माहिती. अचानक फरसाण कुठून आलं? पण असंच आहे, तिचे विचार कुठून कुठे जातील काय माहिती? मागे एकदा मांजर पा़ळायचं ठरलं होतं तेव्हा त्याबद्दल बोलता बोलता तिने अचानक "हा बुश बरा आहे की क्लिंटन रे?" असा राजकीय सवाल टाकला होता. तिच्या डोक्यातल्या वायरी थोड्या गंजल्या आहेत.
"काय? कशाबद्दल बोलतेयेस?" माझ्या आवाजातला राग लपत नाही.
तोवर मिसळीचा गरमा-गरम मसालेदार सुगंध तिच्या हातांतल्या बश्यांतून माझ्यापर्यंत पोचलेला असतो.
"नेहेमीचं फरसाण घेणार आहेस की नवं आणलंय ते?, आणि पाव बशीतच आहेत, खायला घे, मी आलेच, कांदा घेऊन येते थांब" केसांना मस्तपैकी एक झटका देत ती आत जाते.
मुसळधार पावसानंतर आपला उन्हाळी त्रागा नाहीसा व्हावा तसे तिच्या त्या प्रश्नाने माझे युध्दविषयक विचार नाहीसे होतात. क्षणार्धात!
आणि खरं सांगू, तिची मिसळ अशी जमून जाते, बस्स! कधीतरी या खायला, मग सविस्तर सांगतो.
"हं, घे कांदा. कशी झालीये रे?" तिचा स्वर उत्सुक.
मी एक घास घेतो. निव्वळ अप्रतिम. "फस्स्क्लास झालीये ग. तू बेश्ट आहेस!" मी मनमोकळेपणाने तारीफ करतो. मगासच्या शत्रू वगैरे विचारांबद्दल मलाच आता मनात जरा गिल्टी वाटायला लागतं. उगाच आपण असलं काहितरी मनात ठेवतो. सकाळी एवढं उठून तिने-

"सांडवशील बशीबाहेर! नीट खा रे" शत्रू पुन्हा डोकावतोच!!

-*-

~ परवाच आमच्या गुहेत घडलेल्या एका हृदयद्रावक प्रसंगावर आधारित. बाकरवड्या मात्र खरंच फेकून देण्यात आल्या होत्या.