नॉस्टॅल्जिआ

वा! वेगळीच आहे कविता! आवडली. :)

छान... आवडली कविता/ मुक्तक.

पोष्टम्यारिज सेटल्ड लाईफचे चेरिशिङ्ग उत्तम जमले आहे, यद्यपि खुद्दांनी अजून अण्भव घेतला नसलेने पूर्णत्वेकरोन अप्रीशिएटवू शकलो नै.

छान आहे, आवडली.

एकीकडे बिस्कीटाचा तुकडा तोडायला जमवत,

हे तर अगदी खासच!!

कविता छानच आहे. पण सकाळच्या पहिल्या चहाच्या वेळी कुकरची शिटी ही टाईम मिसमॅनेजमेंटची एक शक्यता वाटते. सकाळी कुकरमध्ये शिजवलेले काही आवश्यक असल्यास कुकरची शिटी रात्रीच करवून घेणे सोयीचे असते.

शिवाय पिठाने माखलेला हात म्हणजे कणीकही सकाळीच मळता काय?

आणि या सर्व किचनमधल्या रणधुमाळीकडे दुर्लक्ष करणाऱ्या तुम्हाला गॅलरीत ताजा वाफाळता चहा हातात मिळतो. आणि तुम्ही बिस्कीट घेऊन तयारही असता.

हा नॉस्टाल्जिया की स्वप्नरंजन?

तशी कविता कळवून घ्यायची आमची अक्कल लिमिटेड आहे, पण मला हा प्रकार ट्रॅजेडी कवितेचा वाटला. ती दुरावल्याने त्या प्रकारे चहा पिण्याचा नि तिची आठवण करण्याचा प्रकार इतका अंगवळणी पडला आहे कि आता त्याला स्मृतिरंजन कसे म्हणू?

कविता आवडली. बदल नेमके टिपणारी.

अवांतर -

आज मी पुन्हा नॉस्टॅल्जिक कविता लिहायचे ठरवले.
म्हटले चला जरा पूर्वीसारखा
संगणकापर्यंत पोचून,
तिथे मुबलक असणार्‍या, कुठल्या का असेना,
खळबळत्या संकेतस्थळावर जाऊन,
वाफाळत्या चर्चांसोबत, एकीकडे एकेका श्रेणीचा तुकडा जमवत,
कोवळ्या चंद्रकिरणांना स्क्रीनवर न पडू देत,
बाहेरून येणार्‍या पॉपअप्सकडे दुर्लक्ष करत,
शेजारच्या किटकिटणार्‍या संस्थळांवर
-नि त्याहून अधिक काही दिसलं फेसबुकावरही-
एक डोळा ठेवून,
कवितेवर येणार्‍या खवचट/रोचक/मार्मिक प्रतिक्रियांचा अंदाज घेत,
स्वतःलाच सुचलेल्या शब्दांना,
शुद्धलेखनाचा फटका न मारता^१, न सांडता
पहिला ढीग रचून पाहू.
पण छे! पुन्हा तो स्युडोसेक्युलरविरोधी क्रुसेडर^२ धाग्यावर आला
नि कवितेला नॉस्टॅल्जळायचे^३ राहूनच गेले.

१. श्रेयअव्हेर - रावसाहेबांनी वेळोवेळी दिलेल्या कानपिचक्या
२. पाठभेद - ब्रुसेडर
३. असा एखादे नवीन क्रियापद पाडल्याशिवाय वर्जेशोत्तर मराठी कविता सिद्ध होत नाही!

आवडली.

कविता.... अं........... ए हां, 'काव्यमय स्फुट' आवडलं :-)

मात्र "कोराकरीत", "एकदाच घडी मोडलेला" आणि "कुठला का असेना" या पेपराच्या स्थित्यंतराचा मेळ जमवतोय अजून !

> पोष्टम्यारिज सेटल्ड लाईफचे चेरिशिङ्ग उत्तम जमले आहे (इति बॅटमॅन)
+१

कारुण्यमय कविता. तरुणवयातली तिला खिडकीतून पाहण्याची हुरहूर, मध्यमवयात तिच्या सहवासाचा गोडवा आणि वृद्धपणी ती गेल्यावर राहिलेल्या तिच्या आठवणी. एकाच कृतीत हळूहळू घडलेले बदल आणि अपेक्षाही छान टिपलेल्या आहेत. तरुणपणचा नवाकोरा पेपर, मध्यमवयात थोडासा वापरलेला होतो आणि वृद्धपणी तो उघडण्यासाठीही प्रयत्न करावे लागतात हेही निरीक्षण समर्पक.

समोर स्वप्न असतं किंवा स्वप्नपूर्ती अनुभवत असतो तेव्हा मागे वळून पाहण्याची गरज पडत नाही. याउलट ते हातून निसटून गेलं की मग नॉस्टेल्जियापलिकडे हाती काहीच राहत नाही हे सहजपणे सांगितलेलं आहे.

लेखन आवडले. धन्यवाद.
एकुणात तुमची 'छत्री' दुरुस्त न होण्यातच आमचा फायदा आहे असे दिसते. :)

कविता आवडली. (ऋ निवडणूकांशिवायही काही विचार करतो आहे याचाही आनंद झाला आणि नंदनला प्रतिसादात का होईना लिहीतं केल्याचाही.)

कविता आवडली.

कविता आवडली.

आवडली. संवेदनशील आणि हळवी वाटली.

छानेय...कविता आवडली... :)

मी म्हणतो विषय कट भाव अश्याच कविता व्हायला पाहिजेत.

खुपच छान!! कविता आवडली आणि कवितेचा नविन फॉरमॅट ही....

छान आहे कविता.

कविता आणि नंदन ची कविता, दोन्ही आवडल्या.
मी आणि माझा एक मित्र, जेंव्हा सपत्नीक भेटतो, तेंव्हा मधेच माझा मित्र आणि मी नॉस्टॅल्जिक होतो. सहाजिकच त्या दोघी बोअर होतात.अशा वेळेस, माझ्या मित्राची पत्नी, आता हे दोघं फ्लॅशबॅक मधे गेले आहेत, असे म्हणते.

आयुष्यातील मोहक अन शेवटी चटका लावणारे टप्पे :(
पाणी आलं डोळ्यात.