फूड सेंटर का कोचिंग क्लासेस

नशीब कॉपी केलं होतं. हे घ्या:
>>>>

घेऊ नका. :)

अरे हो, कारण द्यायचे राहिले.

सुरुवातीला आपण प्रचण्ड कष्ट करून "आपला" व्यवसाय एस्टॅब्लिश करतो. यासाठी जी काही जीवतोड मेहनत करीत असतो, ती करून आपण फक्त आपल्या खर्चाने व कष्टाने ब्रँडवाल्याच्या घराला सोन्याची कौले घालत आहोत, हे कळेपर्यंत किमान ४-५ वर्षे निघून जातात.

तोपर्यंत, आपण आपला समजून वाढवलेला वेल नसून तो साप आहे, अन तो साप त्या ब्रँडवाल्याचा आहे हे आपल्याला समजते. ज्या दिवशी आपण एस्टॅब्लिश्ड ब्रँडवाल्याशी बोलणी करायला जातो, उदा. चितळे. की बाबा, हे बघ तुझा सेल झीरो पासून सुरू करून आमच्या गावात आता अठवड्याला ६ ट्रक माल खपतो आहे. त्या मोबदल्यात तू जो पैसा मला देतो आहेस तो अगदीच फाल्तू आहे. त्यावेळी तो कंपनीवाला तुम्हाला अतीशय सभ्य शब्दांत हाऽड करतो. मालक तर तुमच्याशी बोलतही नाही, कुणी तरी असिस्टंट म्यानेजर वगैरे तुमहाला सांगतो, की आता हला. आमची फ्रँचायजि घ्यायला अनेक लोक तयार आहेत. अ‍ॅक्चुअली तुम्हीच दिलेलं डिपॉझिट कमी आहे, ते वाढवून द्या नैतर तुमच्याऐवजी त्या तमुक यांना आम्ही कन्सिडर करत आहोत.

या प्वाइंटपर्यंत तुमची तिसरी उडी घ्यायची (उडी१=नोकरी, उडी२=एस्टॅब्लिश्ड ब्र्यांडची फ्रँचायझि) उमेद मेलेली असते. अन मग रडत खडत प्रवास सुरू रहातो...

इथपर्यंत वाचल्यावर हे लक्षात येईल, की एस्टॅब्लिश्ड ब्रँड्सची फ्रँचायझी घेण्यासाठी बेसिकली तो ब्र्यांड उदा. पुण्यात एस्टॅब्लिश्ड आहे, अन मल्कापूरला नाही, हे गृहित धरावे लागते. आधीच मल्कापूरला एस्टॅब्लिश्ड असेल, तर ती फ्रँचायझी घेण्यासाठी तुम्ही लै जास्त एस्टॅब्लिश्ड असावे लागता.

असो.

दोन चॉईसेसपैकी कोणता सिलेक्ट करावा याबद्दलचे काउन्सेलिंग थोड्यावेळाने.

(महाराष्ट्रातील लोड शेडिंगचे शिल्पकार) श्री गोपीनाथ मुंडे यांचे मेव्हणे होते बहुधा.

राज्यातून युतीची सत्ता गेल्यावर तो क्लासही मागे पडला.

असं काय नाय....

पण एवढी रिस्क असताना शांतपणे धंदा करणार्‍याची डेअरिंग मोठीच असायला हवी.

नबाशेठ, जपानी शिकवण्या हे मोठ्ठं मार्केट आहे. दिल्ली - मुंबै इंडष्टरियल कॉरिडॉरमध्ये मोप जपानी कंपन्या येऊ घातल्यात. जपानी - इंग्लिश - जपानी भाषांतर (लिखित आणि वाचिक) हा मोठा धंदा आहे.

त्यामुळे जपानी शिकल्यावर आपल्याला बरेच भूभू विचारतील असं पब्लिकचं मत आहे.

काका, क्लासची फ्रँचाजझी घ्या असं मला म्हणायचं नव्हतं.

क्लास, विशेषतः IIT/CET सारखे क्लास हा स्केलिंग / व्हॉल्यूम बिझनेस आहे. त्यामुळे फ्रँचाजझी घेतलीच तर फ्रँचाजझ फी ठरवण्याबाबत सतर्क रहा.

पर्याय १: ठोक रक्कम (अजिबात देऊ नका)
पर्याय २: ग्रॉस उत्पन्नाची टक्केवारी (अजिबात देऊ नका)
पर्याय ३: नेट प्रॉफिट शेयर (हे बरंय)

मग फूड-सेंटर सुरु करा असा सल्ला देईन. पुण्यात खादाडी करणार्‍यांची कमी नाही आणि फार क्वचित फुड-सेंटर असतात जे अगदीच चालत नाहीत नाहीतर पुण्यात हॉटेल्/उपहार गृहच काय अगदी अमृततुल्य (नावाजलेले) वाले सुद्धा लाखोंनी कमवतात आणि त्याला मरण नाही. अर्थात फुड-सेंटर ची जागा मोक्याच्या ठिकाणी हवी हे महत्त्वाचं.

क्लासच्या बाबतीत म्हणाल तर पुणे हे शिक्षणाचं माहेरघरच आहे त्यामूळे त्यालाही मरण नाही पण क्लास ला कसा एक विशिष्ट ग्राहक असणार (विद्यार्थी म्हणणार होतो पण क्लास कडे बिजनेस म्हणून पहाणार असाल तर ग्राहक हाच शब्द बरा वाटतो) तसे हॉटेल चे नाही, लहानांपासून म्हातार्‍यांपर्यंत सगळेच येणार. अर्थात क्लास ला लागणारा महिन्याचा मेंटेनन्स हा हॉटेलला लागणार्‍या महिन्याच्या मेंटेनंन्स ने बराच सोयीचा असेल ह्यात शंका नाही.

आणि हॉटेल एकदा नीट सुरू झालं, नाव झालं त्याचं की मग हॉटेलच्या गल्ल्यावर तुम्हाला बसायची गरज नाही ;)... आणि मग काय, क्लासही सुरु करा :D हाकानाका.