.

पण अशा मुली असतात का भारतात? काहीच्या काहीच मुलगी होती :(. तिचा काय उद्देश होता? बाप रे!!! असो.

"प्रेझेन्टेबिलीटी" हा फॅक्टर मी देखील लग्नानंतर शिकले आणि अजून शिकतेच आहे. लग्नापूर्वी आई काय सांगायची तर - फक्त अभ्यास एके अभ्यास कर. अजिबात नखरे करू द्यायची नाही. म्हणजे मी पुस्तकी कीडाच होते. पण त्यामुळे काही अन्य व्यावहारीक मुद्द्यांकडे दुर्लक्ष झाले.

याउलट परदेशात, लोकांची रहाणी खूप टापटीपीची दिसते. लहानपणापासून तसंच वाढवतात. "प्रेझेंटेशन" वर बराच भर असतो.

लिखाण बरं आहे. फार विचार करून लिहीलं नाही तेव्हा पाल्हाळापेक्षा लहानपणच्या रम्य आठवणी कवळी घासताना आजी-आजोबा सांगतात तसा आहे. तेव्हा बरा आहे.

पण तुम्हाला कोणी सांगितलं हो, बायका धीट नसतात ते? बायका आणि एकूणच पशुपक्ष्यांमधली मादी हीच जमात जास्त धीट, शूर आणि निंफो असते. माणसांमधे हा पुरूषी कावा आहे, उगाच बायकांना देवघरात बसवून ठेवण्याचा. शारीरिक बळात स्त्रिया मागे पडतात म्हणून वर्षानुवर्षे या फालतू प्रचाराला बळी पडल्या. बायका निंफच असतात, तुमच्या उगाच काहीही अपेक्षा!

एक तरूणी हात करून मला तिच्या जवळच्या रिकाम्या आसनावर बोलावत असल्याचे दिसले.
तशाच जांभळ्या रंगाची लिपस्टीक व चेहर्‍यावरही खुपसा मेक-अप केला होता. पापण्या व भुवयांसोबतच डोक्यावरचे केसही रंगविलेले होते. तिच्या आवाजाला एक वेगळाच घोगरा टोन होता
ती : बरं ते जाऊ दे. आज रात्री काय प्रोग्रॅम आहे?
मी : रात्री? आता रात्रच नाही काय? आता दहा वाजेपर्यंत हा कार्यक्रम संपला की सरळ घरी जाऊन झोपणार.
"मी चेतनला इथून घेऊन चाललोय."

तुमचा 'प्रॉब्लेम' कळला! तुमच्याबद्दल अपार सहानुभुती आहे. सुधार पडण्याची शक्यता या जन्मात तरी दिसत नाही. :-(

हा नवा कोरा ड्रेस म्हणजे गुलाबी रंगाची बॅगी जीन्स पॅन्ट, जिला गुडघ्यावर खिसा, खिशाला एक फ्लॅप, फ्लॅप वर बोटभर लांबीची पट्टी आणि ती पट्टी अडकविण्यासाठी पुन्हा खिशावर एक स्टील ची रिंग आणि या पॅन्ट सोबत भडक काळ्या रंगाचा टीशर्ट, टीशर्ट वर पोटाजवळ अगदी मधोमध कांगारूच्या पोटपिशवीची आठवण व्हावी इतका मोठा खिसा. हा पोशाख बघूनच मला झिणझिण्या आल्या. पण आईच्या मते क्लबातल्या पार्टीत जायचे म्हणजे असाच "मॉडर्न" ड्रेस हवा. शेवटी अनिच्छेनेच मी तो पोशाख परिधान केला. त्यानंतर माझ्या चेहर्‍यावर बळेच कुठलीशी पावडर थोपली गेली आणि कपड्यांवर परफ्युम शिंपडण्यात आले. कहर म्हणजे पायांत हिरव्या पांढर्‍या रंगातील स्पोर्ट शूज.

हा असला अवतार, विशेषतः पावडर अन परफ्यूम. मला वाटते, असला प्रकार काही स्पेशल प्रकारच्या 'लोकांना' आकर्षित करू शकतो.

अन हे त्या 'बाले'चे वर्णन:

एक तरूणी हात करून मला तिच्या जवळच्या रिकाम्या आसनावर बोलावत असल्याचे दिसले. तिने गरबा/दांडिया खेळताना वापरतात तसा भडक जांभळ्या रंगाचा पोशाख (त्यास चणिया चोली का कायसे म्हणतात. अर्थात हे मला तेव्हा ठाऊक नव्हते) परिधान केला होता. तशाच जांभळ्या रंगाची लिपस्टीक व चेहर्‍यावरही खुपसा मेक-अप केला होता. पापण्या व भुवयांसोबतच डोक्यावरचे केसही रंगविलेले होते. तिच्या आवाजाला एक वेगळाच घोगरा टोन होता (नेमक्या शब्दांत सांगायचं तर तिचा आवाज अगदी राणी मुखर्जीसारखा होता. अर्थात तेव्हा मी राणी मुखर्जीचा आवाज ऐकला नव्हता).

नक्की मुलगी होती का हो??
अर्थात, मधेच काकांनी तुम्हाला बोलावून नेले, त्यामुळे 'दांडिया' (ते दांड्या एकमेकांवर आपटत नाचायचा खेळ. नवरात्र नसतांना तो तुम्हाला कसा काय आठवला कुणास ठाऊक) खेळायचा राहून गेला तुमचा.

असो.
कधी तरी दांड्या खेळण्याचे वर्णनही लिहा.

गुगळे लेख थोडा पाल्हाळीक वाटतोय

एक शंका= तेव्हा तुम्ही किती वर्षाचे होता
वडील तुम्हाला न्यायला येतात म्हंजे

अरे बापरे तुम्ही साडेतेरा आणि ती मुलगी विशीची

वाचलात तुम्ही

वर चिकटवलेलं निमंत्रण पत्र ठीक वाचता येत नाहीये. मोठं करुन मिळेल का? यंदाचे स्पर्धेचे विषय काय आहेत? आणि किती तारखेला आहे स्पर्धा? प्रवेश शुल्कं आहे का काही?
महिला मंडळाचं निमंत्रण असल्याने तिथेही काही सिंहीणी असतील का?

असं हुच्चभ्रू राहताय / वागताय आणि बिचार्‍या इतर (जीन्स वगैरे परिधान करणार्‍या )बहुजन समाजाला कमी लेखताय्..किती हा जातीयवाद...अरेरे...
बक्षिस काढून घेतलं पाहिजे तुमचं

पहा पहा...संस्कृतीबुडवे मेले!!! अशाने आपला भारतीय समाज रसातळाला चाललाय याची कोणालाही चिंता नाही.
आम्ही दहा वर्षाचे असतानाचा आमच्यावरून पाणी सोडलं होतं त्यामुळे आई वडील असे घ्यायला वगैरे येतात हेच माहित नव्हतं..कारण सगळे मित्र मैत्रिणी आमच्यासारखेच...असो.

बाकी, चेसुगु तो स्कॅन केलेला कागद कशासाठी चिकटवलाय? कैच वाचता येत नै.

वीस वर्षाच्या तरूणीला १३ वर्षांचे चेसुगु गोग्गोड वाटले असतील, म्हणून ती फक्त गोड पापा घेण्याच्या उद्देशाने थोडं लाडं लाडं बोलली असेल. त्यात काय एव्हढं? देऊन टाकायचा एक पापा

टीचर! टीचर!
मला एक जोक सांगायचाय.

एका मासिकात दर महिन्याला क्रमशः पद्धतीने एक प्रणयकथा छापली जात होती. वाचकांनाही ती गोड-गुलाबी, शृंगारिक वर्णने वाचण्याची उत्कंठा लागलेली असे. पुन्हा प्रत्येक भागाचा शेवट असा खुबीदार केलेला असे, की केव्हा एकदा पुढचा भाग वाचतोय, असे होई. एकदा काय झाले, की ऑक्टोबर महिन्याच्या कथाभागाचा शेवट असा केला होता...

'आणि तारुण्याने मुसमुसलेली ती सुंदरी शयनगृहात बसून आपल्या मनरमणाची आतुरतेने प्रतिक्षा करत होती. तिने डोळे उघडले आणि तिला तिचा साजण समोर दिसला.'

(उर्वरित भाग पुढील अंकात)

झाले. वाचकांना आता पुढच्या भागात काय घडले असेल, याची उत्सुकता लागली.पण नेमका पुढचा अंक दिवाळी अंक आणि त्यानंतर एक महिना अंकाला सुटी पडली. जानेवारीचा जो भाग प्रसिद्ध झाला त्याची सुरवात अशी होती..

'ती रुपसुंदरी त्याच शयनगृहात, त्याच मंचकावर पहुडली होती. कारण डॉक्टरांनी तिला वैद्यकीय विश्रांतीचा सल्ला दिला होता.'

या अपेक्षाभंगामुळे वाचक संतप्त झाले. नायक शयनगृहात प्रवेश करतो त्यानंतर काय घडले, हे का नाही छापले? अशी संतप्त पत्रे संपादकांना आली. त्यावर संपादक मंडळाने दोन ओळीचा खुलासा छापला. तो असा..

'दोन महिन्यांच्या काळात नायक-नायिकेदरम्यान जे काही झाले असेल अथवा नसेल त्याला संपादक मंडळ जबाबदार नाही. जेवढे आढळून आले तेवढे आम्ही सत्यतापूर्वक वाचकांपुढे मांडले आहे.' :)

अनामिक आणि नाईल वा निळे अरे बस करा दोघानी
ईथे हसून हसून माझी हालत बेक्कार झालीये
_/\_

काय चेतन.. छ्या!

बक्षिस मिळाले पण सिंहीण गेली.
असो.
आता तरी दांडिया रास खेळायला शिकलात का नाही?

खरेतर ह्या कथेचे नाव 'एक छोटीसी लव्ह स्टोरी दुसरे अ‍ॅंगलसे' असे हवे होते.

हे व्ह म्हणजे काय रे परा?
आणि तु कुठला अँगल म्हणतोयस?
मला तर दिसला नाही ब्वॉ.
हां आता झिरो अँगल पण अँगल असतो असे म्हट्ले तर मात्र...

त्यानंतर मी ठरविले की जीन्स टीशर्ट असा विदुषकी पोशाख कधीच परिधान करायचा नाही. तेव्हापासून मी पिकनिक असो की पार्टी कायमच कटाक्षाने "फॉर्मल अटायर" परिधान करतो आणि स्पोर्ट शूज ही मॉर्निंग वॉक शिवाय इतर वेळी वापरत नाही.

--------------------------------------------

जाऊ द्या.....काय बोलायचे आता ....कशावरून काय अर्थ आणि म्हणून काय निर्णय घेतला तुम्ही!

शेवटी ज्याचे त्याचे विचार..आवड वगैरे वगैरे......

'डबल मजा और कम दाम' अशी एक जाहिरात पूर्वी असायची. त्याची अनुभूति घेतोय. आधी 'तिथे' शतकोत्तर प्रतिक्रियांचा आस्वाद घेतला. आता इथे पुन्हा एकदा.

११/११/११च्या मुहुर्तावर गुगळेनी मस्त मनोरंजन केलं

धीट मुलगी आवडली.

अनुभवकथनाची शैली आवडली.
(साडेतेरा वर्षांचे असताना तुम्ही जरा थोराड दिसत काय? काही पौगंड मुलांची दाढी-मिशी लवकर राठ होते, हाडे लवकर वाढतात वगैरे. नाहीतर आवाज अर्धवट फुटलेल्या लांब हात-पाय वेडेवाकडे हलणार्‍या वयाच्या मुलासोबत नृत्य करण्याची इच्छा एखाद्या तरुणीला असेल, असे पटत नाही.)

अशा मुली भारतात च काय तर सगळ्या जगात असतात. आणि त्यात वावग काय? सुतावरून स्वर्गाला जाणारे तुम्ही! पार्टीत जाऊन थोडी मजा करण्याशिवाय दुसरे काही तिच्या मनातही नसेल!

चेतन,
सुतावरून स्वर्ग गाठला असे मला 'तुम्हाला ' नव्हते म्हणायचे. तुम्ही अनुभव अगदी व्यवस्थित आणि तटस्थपणे राहून लिहिला आहे. पण त्यावर वाचकांच्या प्रतिकिया वाचून मी तसे लिहिले होते. कदाचित मी ते वाचकांना उद्देशून लिहायला पाहिजे होते. तसे पुढे लक्षात ठेवीन.
अशा मुली सगळ्या जगात असतात - आता अशा म्हणजे काय? मला तर तिच्या वागण्यात काहीही वावगे वाटले नाही. आता तुम्हाला तिच्याबरोबर नाच करायचा नव्हता तो तुमचा प्रश्न! पण तिने ते जव्हा विचारले तेव्हा तिच्या मनात काय होते ते तुम्हाला कसे कळणार? मग तिच्या मनात काहीतरी वाईटच होते असे गृहीत धरून, वाचकांच्या प्रतिक्रिया आल्या, तर तिच्या बाबतीत अन्याय नाही का होत? काही लोक मनानेच इतके निर्मल आणि धीट असतात कि अशा गोष्टीत त्याना काही विशेष वाटत नाही (आणि तिच्या आयुष्याबद्दल हि आपल्याला काही माहित नाही). अशा व्यक्तींना आपण पांढरपेशी लोकं एका वेगळ्या कॅटेगरीत टाकतो आणि खांद्यावर हात टाकण्याच्या आणि 'माझ्याबरोबर नाच kar' सारख्या निष्पाप वाक्यांच ओव्हर अनालिसिस करतो असा मला वाटत.

नजरेतुन सुटला होता. तसेच चेसुगु यांनी त्यांचे पश्चात केलेले अ‍ॅनालिसिस पण भन्नाट. आता चेसुगुला अशी तरुणी भेटली तर काय?

चेसुगु,

माझा आधीचा अभिप्राय, तुमचा हा अनुभव पौगंडावस्थेतला होता आणि ती तरुणीही साधारण त्याच वयाची किंवा तुमच्यापेक्षा थोडी मोठी असावी! ती मराठी नव्हती, ती त्या कार्यक्रमाला नेहमी येते म्हणजे तिचे आईवडीलही तिथे असावेत, एकटी आली असेल तरी चांगल्या घरातली असावी, मेकप केलेला आणि नंतर पार्टीला हि जायचा बेत होता म्हणजे तिच्या घराचे वातावरण थोडे मोकळे असावे असे गृहीत धरून लिहिलेला होता. आता तुमच्या काही प्रश्नांना उत्तर -

अर्थातच हे वाईट म्हणजे नेमके काय हे तुम्हाला, मला आणि इतर सर्व वाचकांनाही पक्के ठाऊक आहे, पण आपण कुणीही त्याचा थेट उल्लेख देखील इथे करीत नाही. ही आपली संस्कृती म्हणा, समाजाचे नीतिनियम म्हणा, किंवा इतर कसला तरी अज्ञात धाक वगैरे. तर असा जो काही तथाकथित वाईट वगैरे हेतू असतो त्याचा कुणीही उघड उल्ले़ख देखील लेखात अथवा प्रतिक्रियेत करीत नाही मग असं उघड उघड कोण कुणाला विचारील? तेव्हा ते आडून किंवा सूचक पद्धतीने विचारलं जातं. >>

- मुद्दा पटला. पण स्त्री आणि पुरुषांच्या जवळीकतेला फक्त एकच नाव असू शकतं का?

घडलेली हकीगत दोन दशकांपूर्वीची आहे हे लक्षात घेता त्या स्त्रीच्या हेतूविषयी वाचकांनी जर काही शंका घेतली असेल तर ते अगदीच अनाठायी नाही. - >>

- दोन दशकाचा इथे प्रश्नच येत नाही. तुम्हाला असे सुचवायचे आहे का कि पूर्वी अशा गोष्टी घडत नव्हत्या? मला ह. ना. आपटेंच्या काळातली एक कादंबरी वाचल्याचे आठवते(बहुतेक ती त्यांनीच लिहिली असावी). त्यातली एक स्त्री एका पुरुषाबरोबर लग्न न करता राहायचं असा आग्रह धरते. लग्न कशासाठी? असा तिचा प्रश्न असतो(या गूढ मुद्द्यात आपल्याला जायचे नाही). पण उदाहरण म्हणून.. अशा धीट स्त्रिया सगळ्या काळात होऊन गेल्या असतील यात मला शंका नाही.

एखाद्या पुरुषाने एखाद्या अनोळखी महिलेसोबत अशीच कृती केली असती ...>>

- एखाद्या पुरुषाने हि कृती केली असती तर एवढा मोठा लेख त्यावर कुणीही लिहिला नसता कारण तशा गोष्टी पुरुष बरेचदा करत असतात. आणि आम्ही त्याला मेला टोणगा म्हणून रिकामे झालो असतो(अगदी बरोबर). एका मुलीने हि गोष्ट केली म्हणून त्यावर एवढा उहापोह.

थोडक्यात अजूनही मला तिच्या हेतू बद्दल शंका वाटत नाही.

चेसुगु,

स्त्री पुरुषामधल्या नात्यावर मी एक नवीन गोष्ट लिहायला घेतली आहे. आशा आहे आपल्याला ती आवडेल. ती माझ्या ब्लॉग वरही प्रकाशित केली आहे.

http://aisiakshare.com/node/677
http://heteanisagale.blogspot.com/2012/03/blog-post.html

तुमचे ओर्कुट वरचे उद्योग आवडले. सुरुवातीला हे सगळं खरच घडतंय म्हणून मी जरा घाबरूनच गेले होते ;) पण नंतर उलघडा झाला. असेच नवीन उद्योग करत राहावेत अशी विनंती.