..वर्क फ्रॉम होम..

मी पाहिलेल्या अशा प्रकारच्या मराठी बायकांमध्ये खालील प्रकार आहेत:
१. स्थळ बघतानाच मुलाची आई ठणकावून सांगते की आमची सून नोकरी करणार नाही. किंवा मूल होईपर्यंत काय करायची ती नोकरी करा. मुलगी आयटी कॉर्पोरेट वगैरेमधली असली तर मूल झाल्यानंतर तिचं आयुष्य कोणत्याही मदतीविना अशक्य करून टाकायचं. (पाळणाघरात मूल ठेवणाऱ्या बायकांना विशेष क्रूर मानले जाते)
२. काही तरुण मुलींना त्यांच्या आयाच चांगला नवरा पटकावून घरी बसायला शिकवतात. शेवटी जर स्त्री पुरुषसत्तेची वाहक असेल तरीही ती पुरुषसत्ताच म्हणायला हवी (जरी घरात सत्ता स्त्रीची चालत असली तरी!)
३. काही बायकांना "नोकरी करावी लागते" (म्हणजे त्यांच्या पगारावर घरचे हफ्ते वगैरे अवलंबून असतात). त्यामुळे याही मनातून पुरुषसत्तेच्या वाहकच असतात. आणि घरची परिस्थिती बरी झाली की नोकरी सोडतात.
४. काही स्त्रियांना आपल्या बँकेत आपले हक्काचे पैसे हवे असं मनापासून वाटत असतं. त्या अगदी २० हजार रुपयांपासून ते लाखो रुपये असं काहीही कमावतात. पण यातल्या बऱ्याच घरातली कामं वाटून देत नाहीत. त्यांना माहेरी किंवा सासरी तशी शिकवण मिळालेली असते. काही कामवाल्या लावतात (पण त्यातही घरातल्या कामाचा भार बाहेरून येणाऱ्या बाईवरच टाकला जातो! पुरुष बसून राहतो). शिवाय मूल आजारी असेल तर बाईने सुट्टी घ्यायची हे ठरलेलं
५. काही बायका लग्न आणि मूल करायच्या फंदातच पडत नाहीत. आणि छान जगतात.
अजून लग्न न करता मुलं जन्माला घालायची प्रथा (कोणतीही कटकट न होता) समाजमान्य नसल्याने माझ्यासारख्या बायकांची वर्गवारी करता येत नाही. पण लग्नाच्या अकराव्या वर्षात पदार्पण करताना असं वाटतं की नवरा सोबत असणं छान आहे. एकटं असण्यापेक्षा हे अधिक बरं आहे.

या सगळ्या निरीक्षणामुळे मी एखाद्या कुटुंबात वरवर काय दिसतं त्यावरून मत बनवत नाही. कारण सगळ्या स्त्रिया स्त्रीमुक्तीच्या वेगवेगळ्या पायऱ्यांवर असतात.
तरीही १०० वर्षांपूर्वी कर्व्यांनी जे लिहून ठेवलं आहे त्यावर माझी दृढ श्रद्धा आहे. की काहीही असलं तरी लग्न हे स्त्रीच्या उदरनिर्वाहाचं साधन असू नये. कारण कितीही श्रीमंत घरात कितीही लोळून दिवस काढले तरी तिच्या बुद्धीचं, सर्जनशीलतेचं मोल तिला मिळेलच असं नाही.

मी पाहिलेल्या अशा प्रकारच्या मराठी बायकांमध्ये खालील प्रकार आहेत:
१. स्थळ बघतानाच मुलाची आई ठणकावून सांगते की आमची सून नोकरी करणार नाही. किंवा मूल होईपर्यंत काय करायची ती नोकरी करा. मुलगी आयटी कॉर्पोरेट वगैरेमधली असली तर मूल झाल्यानंतर तिचं आयुष्य कोणत्याही मदतीविना अशक्य करून टाकायचं. (पाळणाघरात मूल ठेवणाऱ्या बायकांना विशेष क्रूर मानले जाते)
२. काही तरुण मुलींना त्यांच्या आयाच चांगला नवरा पटकावून घरी बसायला शिकवतात. शेवटी जर स्त्री पुरुषसत्तेची वाहक असेल तरीही ती पुरुषसत्ताच म्हणायला हवी (जरी घरात सत्ता स्त्रीची चालत असली तरी!)
३. काही बायकांना "नोकरी करावी लागते" (म्हणजे त्यांच्या पगारावर घरचे हफ्ते वगैरे अवलंबून असतात). त्यामुळे याही मनातून पुरुषसत्तेच्या वाहकच असतात. आणि घरची परिस्थिती बरी झाली की नोकरी सोडतात.
४. काही स्त्रियांना आपल्या बँकेत आपले हक्काचे पैसे हवे असं मनापासून वाटत असतं. त्या अगदी २० हजार रुपयांपासून ते लाखो रुपये असं काहीही कमावतात. पण यातल्या बऱ्याच घरातली कामं वाटून देत नाहीत. त्यांना माहेरी किंवा सासरी तशी शिकवण मिळालेली असते. काही कामवाल्या लावतात (पण त्यातही घरातल्या कामाचा भार बाहेरून येणाऱ्या बाईवरच टाकला जातो! पुरुष बसून राहतो). शिवाय मूल आजारी असेल तर बाईने सुट्टी घ्यायची हे ठरलेलं
५. काही बायका लग्न आणि मूल करायच्या फंदातच पडत नाहीत. आणि छान जगतात.
अजून लग्न न करता मुलं जन्माला घालायची प्रथा (कोणतीही कटकट न होता) समाजमान्य नसल्याने माझ्यासारख्या बायकांची वर्गवारी करता येत नाही. पण लग्नाच्या अकराव्या वर्षात पदार्पण करताना असं वाटतं की नवरा सोबत असणं छान आहे. एकटं असण्यापेक्षा हे अधिक बरं आहे.

या सगळ्या निरीक्षणामुळे मी एखाद्या कुटुंबात वरवर काय दिसतं त्यावरून मत बनवत नाही. कारण सगळ्या स्त्रिया स्त्रीमुक्तीच्या वेगवेगळ्या पायऱ्यांवर असतात.
तरीही १०० वर्षांपूर्वी कर्व्यांनी जे लिहून ठेवलं आहे त्यावर माझी दृढ श्रद्धा आहे. की काहीही असलं तरी लग्न हे स्त्रीच्या उदरनिर्वाहाचं साधन असू नये. कारण कितीही श्रीमंत घरात कितीही लोळून दिवस काढले तरी तिच्या बुद्धीचं, सर्जनशीलतेचं मोल तिला मिळेलच असं नाही.