माकडचाळे

लेखात दिलेले दोन्ही प्रसंग हे अनवधानाने घडलेले दिसतात. याउलट "माकडचाळे" हे जाणूनबुजून केलेले असतात. तेव्हा उदाहरणे चुकलेली आहेत!

मेघु तैंच्या हापिसात एक विदेशी सद्गृहस्थ महिलांच्या रेस्ट रूम मध्ये शिरले!

हा नेमका मूर्खपणा कसा हे विषद केलेस की नक्की कसले प्रसंग टंकायचे ते लक्षात येईल!

- (मूर्ख शिरोमणी) सोकाजी

आमचे माकडचाळे:

लहानपणी चिरमुरे पाण्यासोबत कसे लागतात ते पाहण्यासाठी वाटीभर चिरमुर्‍यांत पाणी टाकले अन खाल्ले.

शिर्‍यासोबत कांदा खाल्ला.

पुरंदर ट्रेकला मुद्दाम किडे म्हणून सोपी वाट औघड केली अन अडनीड जागी अडकून बसलो.

बागेतल्या आंब्याच्या झाडावर चढलो पण उतरता येईना मग कळायचं बंद झालं.

अनवधानाने घडलेला किस्सा:

स्वारगेटसमोर प्रायव्हेट गाड्यांमध्ये तिकिटासाठी बारगेन केले अन सांगलीऐवजी शेजारच्या कोल्लापूरच्या गाडीत जाऊन बसलो. मग सांगली फाट्यास्नं दोन ट्रक बदलून मिरजेला आलो.

लागलेली वाटः तुंग ट्रेकनंतर उतरलो ते जवळपास वाहन कुठे मिळालेच नाही. मग तस्सेच मेन रोड लागेस्तवर ८ किमी चालत गेलो. तिथून लोणावळ्याला हिचहाईक केले अन मग तिथून लोकल पकडून शिवाजीनगर अन मग घर.

सध्या इतकेच आठवतेय. बाकी नंतर यथावकाश सांगेनच.

आपल्याच गुंगीत मी बसस्टॉप वरुन घराकडे चालत चाललेले. संध्याकाळचे ८ वाजले असतील. रस्ता बर्यापैकी निर्जन होता. तर एक मुलगा बाईकवरुन आला आणि मला थांबवल. मी थांबले. मग तो सांगायला लागला "माझं नाव क्ष. मी भारतीमधे TE ला आहे. तुला रोज सकाळी बसस्टॉपवर पाहतो...." वगैरे... मी हम्म हम्म करतेय. मग त्याने इकडे तिकडे पहात, केसातून हात फिरवत विचारल "see umm will you be my sister?" मला हसुच आल एकदम :-D. मग मी त्याला विचारल "का?" तर म्हणे त्याला कालिजातली की क्लासमधली कोणीतरी पोरगी आवडत होती. आणि तिला कसं अप्रोच कराव हे त्याला कळत नव्हत. मग मी त्याची बहीण बनुन तिच्याशी बोलायच वगैरे... काय राव लोक पण गंमतशीरच असतात...

माझ्या एका मैत्रिणीला 'औटॉफ ऑफीस ऑटो रिप्लाय' म्हणजे नक्की काय, ते कसे चालते वगैरे भानगड ठाऊक नव्हती. नवीन नवीन जॉब करायला लागल्यानंतर पहिल्यांदाच मोठी सुटी घ्यायची वेळ आली तेव्हा तिला कुणीसे म्हणाले, ते औटॉफ ऑफीस ऑटो रिप्लाय टाकून जा. माहीत नाही आपल्याला तर विचारावे का नै? बाईंनी मेल डिस्ट्रिब्यूशन लिस्टमधल्या प्रत्येकाला मेल लिहिली, मी अमुक तारखेपासून अमुकपर्यंत सुट्टीवर आहे हो... सब्जेक्टमधे 'औटॉफ ऑफीस ऑटो रिप्लाय'.

जनता आधी बुचकळ्यात पडली आणि मग 'ही कोण बॉ मुलगी' अशा कुतुहलाने लोक जातीनं येऊन तिला भेटून गेले. :)

तसा हापिसातला आणि एक ऐकलेला किस्सा म्हणजे - कुणी काही चाकलेटेबिकलेटे आणली की आपल्या डेस्कपाशी नाहीतर पॅण्ट्रीमधे ती ठेवून जनतेला मेल लिहायची पद्धत असते - की बाबा, या आणि गिळा. मग लोक कामाची नाटकं सोडून धावत जाऊन काय ते हादडून येतात. तशी त्या कुणा बिचार्‍या मुलीनं 'प्लीज कम. स्वीट्स इन पॅण्ट्री.' अशी मेल लिहिली. दुर्दैव बिचारीचं, स्पेलिंगात r लिहायला विसरली.

यावर जे काय झालं, ते झालं! परत बिचारी हापिसात आली की तिनं नोकरी सोडून पलायन केलं, ते काय ठाऊक नाही. :ड

न्यू जॉईनी होतो तेव्हाची गोष्ट. आपला हा हा बॉस कसा खत्रुड आहे. कसा येडचाप आहे. कसा हास्यास्पद वागतो वगैरे वर्णन एमेल्स मधून चालली होती. अगदी तो गाजरे खातो त्याचा आवज कसा सगळीकडे घुमतो किंवा बायकोचा फोन आला की कसा घाबरतो वगैरेंची रसभरित वर्णने मंडळी करत होती.

मग एकाच्या अचानक लक्षात आलं की या गोंधळात तो बॉसच मेल चेनमध्ये आहे :)

अर्थात त्या सायकलच्या रेटिंगचं काय झालं हे लिहायला नकोच ;)

मी एकदा लसणाचे तुकडे खिरीत घालायचे काजूचे तुकडे समजून बचाकभर तोंडात घातले होते.

चांगला चौथीतला घोडा असूनही मी आजोबांच्या खोलीतल्या टेबललॅम्प चा बल्ब काढलेला असताना होल्डरमध्ये बोटे घातली... असा शॉक पुन्हा कधीच बसला नाही... शॉक म्हणजे काय बरोब्बर कळालं...

COEP होस्टेलला ४-५ दिवस पाणी नव्हते. त्यावेळेस मी टेल्कोमधे sandwich trainee होतो. मी चक्क बनियन अंडरवेअर कंपनीत घेऊन जाऊन तिथेच आंघोळ करत असे. हा माकडचाळा अल्पांशाने होता.

आमच्या डिजाईन डीपार्टमेंटमधे जे ड्रॉइंगचे मोठे मोठे बोर्ड असत त्यावर मी बनयान, अंडरवेअर आणि टॉवेल वाळायला घालत असे. आमचे एन के पांडे म्हणून HOD होते. ते मला 'जोसी' म्हणत. इतका अशक्य गाढवपणा मी करू शकेल याची त्यांना कल्पनाच नव्हती. शेवटी त्यांनी मला कंपनीत आंघोळ करायला आणि कपडे वाळत घालायला योग्य जागा स्वतः दाखवून दिली.

मी एका रिमोट ऑफिस ला भेटीला गेले असताना मेल रेस्ट रूम मध्ये शिरले होते.

म्हणजे झाले असे की त्या ऑफिसमध्ये वेगवेगळ्या विभागात , वेगवेगळ्या मजल्यावर रेस्टरूम्स होती - मेल रेस्टरूम आनि फिमेल रेस्टरूमचे दरवाजे अगदी समोरासमोर - डावीकडचा फिमेल, उजवीकडचा मेल (किंवा असेच काहीतरी - मोरल ऑफ स्टोरी : तुम्ही सरळ चालत गेल्यानंतर फिमेल रेस्टरूम कायम एका ठराविक दिशेचा दरवाजा असायचा)

एक दिवस पॅन्ट्रीमध्ये लंचनंतर मी त्याच्यालगत असलेल्या रेस्टरूम मध्ये घुसले, हे गृहित धरून की बाकी सगळीकडे ज्या दिशेला फिमेल रेस्टरूम असते तिकडेच इथले पण असणार, दरवाज्यावरची पाटी वाचलीच नाही विचारांच्या तंद्री मध्ये!

आत गेल्यावर आतमधला किंचित वेगळा सेटअप बघून मी विचार पण केला की हे जरा इतर रेस्टरूम पेक्षा थोडे वेगळे वाटतेय. (अर्थात अगदी व्हिजिबली मेल स्पेसिफिक तिकडे काही नव्हते)

तशी मी आत एकटीच होते. बाहेर आले आणि येता येता बाहेरच्या दरवाज्या वरची पाटी सहज वाचली गेली आणि इतके ऑकवर्ड वाटले!
नशीब कोणी मला आत जाताना/गेल्यावर/बाहेर येताना पाहिले नव्हते.

तरी त्या दिवसानंतर मी जितके दिवस त्या ऑफिस मध्ये होते, पॅन्ट्री मध्ये जेवायलाच गेले नाही, जागेवर बसूनच लंच केला!

बीयरवरून हार्ड ड्रिंक्सला जेव्हा सुरुवात झाली त्या पहिल्या वेळी क्वार्टर, हाफ आणि फुल असले फंडे काही माहिती नव्हते, त्याधि कोणाकडून तरी भरलेले ग्लासच मिळले असल्याने. जेव्हा दुकानात घ्यायला गेलो त्यावेळी वाइन शॉपवाल्याने विचारले की क्वार्टर, हाफ आणि फुल? काही शष्प न कळल्याने बडेजाव म्हणून फुल म्हणालो आणि त्याने दिलेल्या खंब्याची किंमत ऐकून डोळे पांढरे झाले कारण तेवढे बजेटच नव्हते आमचे. बरोबरच्या मित्राने नंतर क्वार्टर आणली खरी पण पेग कितीचा आणि कसा बनवायचा असतो हे कोणाला माहिती होते? फक्त सोड्यात घ्यायची एकढेच माहिती होते. त्यामुळे त्यानंतर जे झाले ते माकडचाळ्यांच्या पलिकडचे होते.

- (माकडचाळे करण्यात अग्रेसर) सोकाजी

मनुष्य अनुभवाने शिकतो. मीहि एक साधी गोष्ट कशी शिकलो तो किस्सा सांगतो. गोष्ट जरा लांब आहे तेव्हा धीर धरा.

५८ साली सातार्‍याहून पुण्यात कॉलेजसाठी आलो. काही दिवस बाहेरूनच पाहून धीर चेपल्यावर जिमखान्यावर गुडलकमध्ये शिरलो. एकजण केक खात होता. मीही केकची प्लेट मागविली. प्रत्येकी दोनदोन असे ५ प्रकारचे १० केक समोर आले. (किंमत फक्त १ रु.) अळेबळे सगळे संपवले. मग रोजच कॉलेजकडे येताजाता गुडलकमध्ये शिरून केकचा रतीब सुरू केला. प्रत्येक वेळी शेवटचे २-३ केक अळेबळेच पोटात ढकलावे लागत पण पैसे देऊन घेतलेले केक टाकवतहि नसत म्हणून खात होतो.

एक दिवशी असाच शिरलो तर आणखी एकजण केक खात होता. त्याने तीनच केक खाल्ले आणि प्लेट तशीच टाकून काउंटरकडे पैसे दयायला गेला. 'काय उधळ्या माणूस आहे, किती केक टाकतोय' इति अस्मादिक स्वतःशीच आश्चर्य करीत असतांना वेटर त्याच्या टेबलापाशी गेला आणि तीन केक ३० पैसे असे त्याने ओरडून काउंटरवरच्याला सांगितले.

तेव्हा माझ्या डोक्यात प्रकाश पडला की समोर ठेवलेले सगळे केक अळेबळे संपवायची काहीहि सक्ती नसते. हवेत तितकेच खायचे आणि गुणिले १० पैसे इतके बिल द्यायचे. त्यानंतर कधीहि अळेबळे केक खावे लागले नाहीत.

(इराणी आणि त्यांच्या गिर्‍हाइकांच्या डोक्यात उष्टेपाष्टे, हायजिन असले काही नसे हे ओघानेच आले.)

फारच सौम्य माकडचाळे आहेत बुवा. सावधगिरी बाळगून मुलाखतीत सांगितल्या जाणार्‍या विकप्वाईंटासारखे माकडचाळे सांगणं चाललंय.
चालू द्या.

आमच्या भांडकुदळ शेजार्यांना ३ राक्षशीण मुली होत्या . त्यांना आम्ही त्राटिका , हिडींबा आणि शूर्पणखा म्हणायचो . यथावकाश शूर्पणखेच लग्न झाल . जावई अगदी मवाली दिसणारा आगाऊ मनुष्य आहे . मी त्यांच्या लग्नातच हे सजवलेले मवाली माकड बघितले होते . नंतर काही महिन्यांनी एकदा मी स्कूटरवरून ऑफिसात जात होते . तर एका सुनसान रस्त्यावर आउट ऑफ द ब्लू ,हे माकड माझा पाठलाग करत आले . मग म्हणे काय , ओळखले का ? मी म्हटले नाही . मग माकडाने गॉगल काढला आणि दात विचकून म्हणे आता ओळखले का ? मी हास्यस्फोट पराकाष्ठेने कंट्रोल करून म्हटले नाही . तर तो म्हणे , अहो मी तुमच्या शेजार्यांचा जावई . मी बळेच दात दाखवले आणि वेगाने स्कूटर हाकली . नंतर दुर्दैवाने तो माझ्या बिल्डींगमधेच रहायला आला . आणखी काही माकडचाळे बघावे लागले .

सगळं सांगत बसलो तर नोकरीवरून काढतील.

स्थळः आमची प्राथमिक शाळा
इयत्ता दुसरी.

आमच्या शाळेची इमारत (आम्ही बालवाडीत असतानाच नविन बांधून) चार मजली (म्हणजे तळ ते तिसरा) होती. त्यावेळी आमची डोस्की थोर चालत असली तरी डोकी लहान होती. वर्गाच्या खिडकीच्या ग्रीलमधून आमची डोकी बाहेर जात असत. दरवाज मेटल फ्रेमचे आणि मध्ये काच असे होते. मेटल फ्रेम उघड बंद आणि लॉक करण्याकरता दरवाजाला हँडल असते. त्याकरतां तिथे आयताकृती ग्रिल मोकळे सोडलेले असते, बाकी पूर्ण बंद. तिथून आम्ही डोकी बाहेर काढत असू.

तर चौथ्यामजल्यावरून खालच्या यःकच्शित लोकांकडे बघायला फार मजा यायची (तिथून जवळच, सकाळी दूधबाजार वगैरे भरत असे, एकंदरीत कॅरॅक्टरांची रेलचेल असे आणि वरून त्यांच्यावर काय काय फेकताही यायचे.), आणि त्यामुळे डोस्की घालायला आमची चढाओढ असायची. आमच्या वर्गातून मास्तराचा पाय बाहेर गेला की सुरू. अशाच एका वेळी घाईत एकाने हाताने खिडकीला ढकलंल. काच थेट खाली जाऊन एका (दुर्दैवी) काकूंच्या टाळक्यात! (इतर खिडक्यातून एव्हाना चार डोस्की बाहेर आल्याने नक्की काय प्रकार झाला हे कळायला खालच्या लोकांना वेळ लागला नाही. झालं, डोक्याला काहीतरी पट्टी लावून काकू आणि इतर दोन चार लोक आमच्या हेडमास्तरांसकट वर्गात पाच मिनिटांत दाखल झाले. (फारसं लागलं नसावं, नाहीतर हास्पिटलात जायचं सोडून वर्गात आले नसत्या.) पण आमची नावं सांगणार कोण हो. (नक्की कोणी ढकलल्यानं काच पडली हे सांगणे आमच्या ओमेर्तामुळे अजूनही शक्य नाही!) झालं सगळ्या वर्गाला (फक्त मूलं, मुली नाही) चौथ्या मजल्यावर रांग करून हेडमास्तरांच्या हाफिसात नेऊन एकेकाला छड्या देण्याचा प्रकार सूरू झाला. अस्मादिकांनी हुशारीने हेडमास्तरांच्या हाफिसच्या बाहेरून, शिपायाच्या नजरेस न पडता, छडीकरता जाण्यार्‍या रांगेतून हळूच छडी घेऊन परतणार्‍या रांगेत शिरकाव केला. पुन्हा, नाव सांगणार कोण हो?

माझ्या एका भूतपूर्व बॉसला एका उर्ध्वगामी "मारा"मारीत (upward feedback) "तू टीमबरोबर मिक्स होत नाहीस, शिष्ठ आहेस" असा शालजोडीतला मिळाला. हे पाप धुण्यासाठी त्याने लगेच "टीम लंच" ठेवला. त्याचं रीतसर मीटिंग इन्व्हाईट वगैरे धाडलं आणि प्लेस मध्ये TBD लिहिलं (To be decided या अर्थाने).

बॉसची शेक्रेट्री आशा जरा वेळाने आली आणि TBD वाचून बुचकळ्यात पडली. तिने "TBD म्हंजे काय?" असा बॉसच्या प्रजेला उद्देशून जाहीर सवाल टाकला. आम्हाला वाटलं ती आमची खेचते आहे - कारण TBD म्हणजे To be decided हे कोणापण गण्यागंप्याला माहीत असतं.

"TBD म्हणजे ताज ब्लू डायमंड, आशाताई*!" मी चेहेरा सरळ ठेवून म्हणालो.

आशाताईंनी परस्पर ताज ब्लू डायमंडमध्ये टेबलं बुक करून टाकली! बॉसोबा नंतर लय खवळले होते. पण आता TBD मध्ये टीम लंच ठेवलं नसतं तर अब्रू गेली असती. त्यामुळे तो सोहळा बॉसला चांगलाच खड्ड्यात घालून गेला. आशाताई माझ्यावर बरेच दिवस खार खाऊन होत्या.

*त्यावरून आठवलं - ही आशा सोम ते बुध काम करायची आणि दुसरी बया गुरू-शुक्र तिचा "जॉब शेअर" करायची. हिला आशाताई म्हणायचे म्हणून दुसरीला "लतादीदी" नाव ठेवलं होतं!

अनेक विद्यापीठांमधे इमेल्ससाठी pine हा अतिशय साधा प्रोग्रॅम वापरला जातो. यात बरेच खेळ करता येतात.

एकदा एका मैत्रिणीला आम्ही तिच्याच नावाने इमेल केलं होतं. ती नुकतीच आली होती, तिला हे खेळ कसे खेळायचे किंवा ओळखायचे हे माहित नव्हतं. इमेलमधे असं दिसत होतं, की हे इमेल तिच्या बॉसलाही गेलेलं आहे. त्यात तिने इंग्लंड कसा भिकार देश आहे, हे विद्यापीठ कसं सडकं आहे असं लिहीलेलं आहे. तिच्या बॉसला हे काही माहित नसल्यामुळे त्याने काही विषयच काढला नाही. तीनेक दिवस तिला पिळलं.

एकदा हीच ट्रीक मित्राने माझ्यावर केली. आम्ही नवीन प्रकल्प सुरू करणार होतो, म्हणून एक फॉर्मल मीटींग ठेवली. त्याने माझ्या नावाने आमच्या बॉसला इमेल केलं. त्यात लिहीलं होतं की मिटींग आहे तर फक्त चहाच कशाल बिस्कीटंही हवीत. त्याने खरंच बिस्कीटं मागवली. त्या वेळेला मी बरेचदा काहीबाही खाते, तेव्हा समोर होती म्हणून बिस्कीटं चरली. मिटींग संपल्यावर बॉसने "पोस्टडॉकनाही एवढा कमी पगार मिळतो का?" अशी काही कॉमेंट केली. मला काही समजेना. मी पण "बघ ना, मी किती कुपोषित रहाते" वगैरे टाईमपास केला. मग मित्राने बॉससमोरच सांगितलं, हा सगळा बनाव त्याचा होता. आणि ते इमेल पाठवल्याचं मला माहित नव्हतं वगैरे. हा मित्र तसाही कानफाट्या म्हणूनच प्रसिद्ध असल्यामुळे कोणाला त्याबद्दल काही आश्चर्य वगैरे वाटलं नाही.

११वी किँवा १२वी त असेन. ट्युशन संपायची वेळ झालेली आणि लाईट गेले. जनरेटर नव्हता. वॉचमनने मेणबत्ती लावायची वगैरे वाट न पाहता, मी गडबडीत, घरी जायच म्हणुन अंधारातच शु-रअॅक वरच्या चपला साधारण कुठे ठेवल्या त्या अंदाजाने घेतल्या. आणि सायकल दामटत गेले घरी. तिथे पाहिल तर काय, एक चप्पल माझी होती, दुसरी बरीच मोठी, झिजलेली, स्लिपर होती आणि दोन्ही चपला उजव्या पायाच्याच :-D

आमच्या वर्गात चौथीपर्यँत मुलं होती. पुढे फक्त मुलीँची शाळा. मी पाचवीत असताना घराच्या पायर्याँवर अभ्यास करत बसलेले. तर माझा एक्सक्लासमेट सायकलच टायर घेउन आला आणि समोरच्या रस्त्यावर हिरोगिरी करायला लागला. 'एक नंबर की लडकी' गाणं म्हणत (मी शाळेत पहीली यायचे म्हणुन) ड्यान्स, लोळण, ते टायर कमरेभोवती फिरवण वगैरे =)). थोडा वेळ करुन पळुन जायचा. त्याचे ३-४ मित्र गल्लीच्या कोपर्यावर लपुन पहात होते. ते परत त्याला पाठवत. असं ४-५दा झाल. मग माझी सटकली... तो लोळत असताना मी पळत गेले त्याच्याकडे. डाव्या हाताने कान पकडायचा आणि उजव्या हाताने सण्णकन ठेउन द्यायची असा विचार होता, पण हातात कानाऐवजी शेंबडं नाक आल ईईई :-(. तरी मी मारल त्याला थोड ;-) आणि परत पळत पळत घरात जाऊन लपुन बसले :-D.

भारताबाहेरच्या हापिसात एक मल्याळी कलिग होता. कलेक्शन टीमचा हेड होता. चांगला पन्नाशीचा वैग्रे होता. एक नंबर हरामखोर माणूस. एक दिवस अचानक रिझाईन केलं आणि दुसर्‍या दिवशी रिलिझ. तिसर्‍या दिवशी कळलं ते असं... महाशय रोज हापिसातूनच काही 'मैत्रिणीं'बरोबर एक्स्प्लिसिट चॅट करायचे. त्या दिवशीही हेच चालू होते. एकीकडे चॅट आणि दुसरीकडे बॉसला द्यायचा मंथली कलेक्शन रिपोर्ट. मंथली रिपोर्ट बनवताना बर्‍याच ठिकाणचा डेटा चोप्य पस्ते करावा लागायचा. त्यात चुकून चॅटमधली काही भलतीसलती (खरं तर भलतीसलती हा सौम्य शब्द आहे... ती वाक्य म्हणजे अगदी म्हणजे अगदीच एक्स्प्लिसिट होती!) वाक्यं त्या मंथली रिपोर्टात पेस्टली गेली. तो रिपोर्ट गेला तसाच बॉसकडे. हा बॉस म्हणजे व्हाईस प्रेसिडेंट. त्यानेही तो रिपोर्ट वरवर बघून त्याच्या बॉसकडे (प्रेसिडेंटकडे) घेऊन गेला. चर्चा करायला. व्हा. प्रे. चं नशिब थोर की प्रेसिडेंट जरा व्यग्र होता म्हणून कॉन्फरन्स रूम मधे बसून असताना परत एकदा रिपोर्ट बघत होता आणि हे सापडलं. तातडीने डिलिट केलं त्याने. पण मग याची नोकरी गेलीच!

दुसरा किस्सा... पहिल्या नोकरीच्या ठिकाणी... एक कलिग टॉयलेटमधे गेला. आणि दोन्ही युरिनल एंगेज्ड होती म्हणून बेसिनवरच्या आरशात बघत उभा राहिला. केस नीट कर, मिशीचा कट नीट आहे चेक कर वगैरे चाललं होतं. तेवढ्यात त्या आधीच आलेल्या दोघांशी बोलणं चाललं होतं. आणि एकदम तो विसरलाच, (स्वतःला निरख्ण्याच्या नादात आणि गप्पांच्या नादात) की तो बेसिनसमोर उभा आहे.... तिथेच कार्यक्रम उरकायची तयारी केली... इतर दोघांपैकी एकाचं आटोपलं तेवढ्यात आणि तो मागे वळला तर हा प्रकार... तो जोरात ओरडला म्हणुन अनर्थ टळला.

लहानपणीचीचा एक किस्सा आठवला !

एकदा एक चिमणी मेली कशी आठवत नाही पण बहुदा इलेक्ट्रिक चा धक्का बसला असवा.
लहानपणापासूनच कदाचित आम्हा भूतदयेचे सौम्य मानसिक धक्के येत असावेत , चिमणी चा अंत्यसंस्कार करावा म्हणून आम्ही मित्र मैत्रीण मिळून काड्या जमवून एक छोटीशी शिडी तयार केली त्यावर ती चिमणी ठेवली आणि राम नाम सत्य वेगैरे पण केल, मग कागदं पेटवले , चिमणी ती ला अग्नी देत होतो, कागद जाळून गेले पण चिमणी काही पेट घेईना ,
तितक्यात हा शिवप्रताप आमच्या जिजाऊने पहिला, "काय करून राहिले रे पोट्टेहो ?" सगळे पळले आम्ही मात्र सापडलो मग काय विचारता लै आडवा-तिडवा धुतला.

सगळ शांत झाल्यावर मी जिजाऊ ला विचारलं सगळ्या माणसांना जाळतात तर चिमणी पण तर जीवच ना?
जिजाऊच्या डोळ्यात जागेवर पाणी ? एकदम सेंटी सीन !!!

मले मारल काहून ते बी नाही समजल अन डोळ्यात पानी ते बी नाही
तेव्हा ह्या बायका काही आपल्याले समजल्या नाही ब्वा … स्वतःच मारतील अन मंग स्वतःच रडतीन बी

पण आता थोड थोड समजायला लागलये !!!

वरच्या गमतींमुळे काही आठवलेले मार:

१. इयत्ता तिसरी. कोणीतरी सांगितलेलं निबंधाची सुरूवात बाईंना आवडेल अशी करावी. अस्मादिकांनी केलेली सुरवात "आमच्या बाई शहाण्याच आहेत. की त्यांनी हा विषय दिला." माझ्या मातोश्री त्याच शाळेत. टिचर्स रूम मध्ये आमच्या बाईंनी बघा तुमच्या मुलाने काय लिहिलंय म्हणून सगळ्या शिक्षिकांसमोर मोठ्याने निबंध (ती ओळ) वाचुन दाखवला. माझे मार्क वगैरे कापले नव्हते की बाई मला काही बोलल्याही नाहीत. घरी गेल्यावर मात्र आईने जे चोपलंय त्याला तोड नाही. (बहुदा) तेव्हापासून वाक्यातील प्रत्येक शब्दाकडे मी अधिक चिकित्सेने बघु लागलो.

२. इयत्ता चौथी. (इंडो-जपान या) जापनीज संस्थेने शाळेत चित्रकला स्पर्धा घेतलेली. मुंबईतून ४ चित्रे जपानला जायची होती. मी होळीचे चित्र काढले व प्रत्येक मुलाचे केस वेगवेगळ्या रंगात रंगवले व काय हुक्की आली देव जाणे आई झोपली होती तिचेही केस रंगवले. आईने उठल्यावर बेदम नसले तरी मार दिला होत. त्यात घरात कोणीतरी काहीतरी टोमणा मारल्यावर मी भलाताच रागावलो व त्या रागात सगळ्या चित्रावर सगळीकडे काळा (बहुदा मेणरंग) हलकाच फासला व चित्र तसेच सबमिट केले. गंमत म्हणजे ते चित्र जपानला गेले. त्या जापनीझ परिक्षकांना म्हणे तो होळी मुळे तयार झालेला धूर आणि सणांमुळे होणारे प्रदुषण दाखवले आहे असे वाटले! ;)

बाकी वरच्या स्पेलिंगच्या गंमतीवरून आठवलेली गंमतः
एका बॉसने क्लायंटला लिहिलेल्या इमेलची केलेली सुरूवात (Hell Andrew) त्याला अर्थात लिहायचं होतं Hello :)