॥ नवयुगस्य रोमान्सः ॥

॥ नवयुगस्य रोमान्सः ॥

- राजीव उपाध्ये

(पूर्वार्धः)

नचिकेतस्य वृत्तम्-

पुण्यनगर्यां निशायाम्
दीप्यन्ते काचमन्दिराः ।
सहस्रदीपमध्ये तु
नचिकेतस्तमोवृतः ॥१॥

सप्तविंशे तले तस्य
सुसज्जं तस्य मन्दिरम् ।
शय्या शीतलविस्तीर्णा
स्पर्शस्तत्र न विद्यते ॥२॥

उत्तमं वेतनं प्राप्य
पदवी च महत्तरा ।
LinkedIn मध्ये यशः पूर्णम्
हृदयं तु दरिद्रकम् ॥३॥

चित्राणि हसन्ति नित्यं
Instagram च मण्डले।
मुखे हास्यं प्रकाशते
हृदयं तु प्ररोदिति ॥४॥

शताधिकाः स्त्रियो दृष्टाः
प्रणयजाले नित्यशः ।
अङ्गुष्ठेन जगत् स्पृष्टम्
न स्पृष्टः स तु केनचित् ॥५॥

रात्रौ दूरभाषध्वनौ
मीरा नाम प्रकाशते ।
नामपार्श्वे हरिद्बिन्दुः—
Online सा दृश्यते ॥६॥

“Awake?” इति स प्रेषयेत्
उत्तरार्थं प्रतीक्षते ।
त्रयो बिन्दव आगच्छन्
त्रयो बिन्दवो गताः ॥७॥

न शब्दो न च संवादः
न स्पर्शो न समागमः ।
आशा तस्य समस्तापि
त्रिबिन्दुषु विलम्बिता ॥८॥

प्रातः कार्यालयद्वारे
लेखः भित्तौ विराजते—
YOU MATTER! इति वाक्यस्य
अधस्तात् QR-सङ्केतः ॥९॥

मानवः स्पर्शमिच्छति—
इत्युवाच प्रशिक्षिका ।
शतं जनाः शृण्वन्ति स्म
Teams मध्ये पृथक् पृथक् ॥१०॥

समीरः स्नायुसम्पन्नः
व्यायामेन विभूषितः ।
दर्पणे पुरुषः पूर्णः
शयने बालकोऽभवत् ॥११॥

रात्रौ चित्रशतान्येव
वामतो दक्षिणं नयेत् ।
स्वयंवरसहस्रेषु 
भार्या तस्य न लभ्यते ॥१२॥

सायं मार्गे शिशुः कश्चित्
गुलाबं दर्शयन्नभूत् ।
“प्रेयस्यै ददतु साहेब”—
“प्रेयसी मे न विद्यते।” ॥१३॥

क्षणमेकं स तूष्णीं स्यात्
पुनराह मृदुं वचः—
“तर्हि मातुः कृते दद्यात्।”
हरितो मार्गस्तदाभूत् ॥१४॥

वाहनं तु पुरो याति
पुष्पं पश्चात् प्रलीयते ।
दर्पणे रक्तबिन्दुश्च
शनैः सूक्ष्मोऽभवत् तु ॥१५॥

रात्रौ सर्वाणि app-आनि
क्रुद्धः स परिमार्जयेत् ।
पञ्चमिनिटमात्रेण
पुनरेव निवेशयेत् ॥१६॥

नगरस्य गृहे गृहे
वायफायं प्रसारितम् ।
कूटपदं सर्वे जानन्ति  
मनसस्तु न कश्चन ॥१७॥

अर्धरात्रे पुनर्मीरा
हरिद्बिन्दौ प्रकाशते ।
द्वौ जनौ द्वौ दूरदेशे
Online एव तिष्ठतः ॥१८॥

“Crazy week, sorry” इति 
तस्याः सन्देश आगतः ।
नीलप्रकाशमात्रेण
मुखं तस्य प्रकाशितम् ॥१९॥

“अत्यन्तमेकोऽस्म्यद्य”—
लिखित्वा स व्यचिन्तयत् ।
नग्नवाक्यमिवालोक्य
शीघ्रमेव व्यमार्जयत् ॥२०॥

सभ्यतां पुनरास्थाय
स्मितचिह्नं न्यवेशयत् ।
“No worries :)” इति लिखन्
दुःखं हृदि न्यगूहयत् ॥२१॥

“Coffee sometime?” इति तस्य
कामना तस्य संस्कृता ।
वस्त्रवेष्टिता कामेच्छा 
सभ्यता नाम जायते ॥२२॥

दूरोच्चभित्तौ दीप्येत
विज्ञापनमहाक्षरम्—
LIVE THE LIFE YOU TRULY DESERVE
मूल्यं प्रायः कोटिद्वयं  ॥२३॥

तस्याधस्तात् पथि सुप्तो
भोजनवाहको नरः ।
पृष्ठेऽन्नं परस्योष्णम्
स्वदेहस्तु हिमोपमः ॥२४॥

क्षुधा तस्य न विज्ञाता 
ग्राहकस्य तु ज्ञायते।
शीघ्रं सर्वं प्रदेयं स्याद् 
मानवस्तु न वीक्ष्यते॥॥२५॥

प्रभाते उदितः सूर्यः
काचभित्तिषु दीप्यते ।
दूरभाषः शतं पूर्णः
नचिकेतः क्षयं गतः ॥२६॥

यन्त्रं रात्रौ सुपुष्टं स्यात्
मानवः शुष्यते शनैः ।
विद्युद्भिः पूर्णमखिलम्
स्पर्शेन तु दरिद्रकम् ॥२७॥

मीरा तत्र Online आसीत्
नचिकेतोऽपि ’अवेक्स्तथा’।
जाले विश्वं समायुक्तं
स्पर्शहीनं जगत्तथा ॥२८॥