बेटावरच्या कविता

छान, अवडली.
आजकाल मुले असलेले विद्यार्थी विद्यापीठांत पुष्कळ असतात. दुसर्‍या कवितेतील बाईला मूल असले म्हणून काय?

अधून-मधून
माणसाला आयुष्यात कुठं थांबायचं
हे कळालं पाहिजे
असंही म्हणतात

अगदी खरं आहे.
बेटावरच्या कविता छान आहेत.

तीन्ही कविता आवडल्या. (किंवा तीन कवितकांची एकच कविता आवडली.)
मूड साधला गेलाय.

युनी चा अर्थ कळला नाही,
बाकीच्या २ आवडल्या.

छान आहेत तिन्ही कविता. आवडल्या.

'बेट' स्थिती नेमकी पकडली.

कमी वयातल्या सिंगल मदर्स - पब कल्चर एटसेट्रा.

१ आणि २ आवडले.
काळाच्या छोट्या तुकड्यांना चिमटीत पकडून क्षणभर निरखून पाहून सोडून दिल्यासारखे.
अगदी मोजक्या शब्दांत प्रसंग डोळ्यासमोर उभा करण्याची किमया साधली आहे.

उ त्त म

तिसरी सगळ्यात आवडली. रॅट रेसमध्ये भाग घ्यायला न मिळालेल्यांना धावण्याची हौस असते, तर त्या रेसेत धावणारे 'मी कधीतरी थांबणार आहे बरं का या सगळ्यातून' म्हणतात - पोकळपणे. आणि मग खूप पळून झाल्यावर, देव, अध्यात्म वगैरेकडे वळतात. थांबणं शिकण्यासाठी.

कविता फार समजत नाहीत तरीही या कविता समजल्या आणि आवडल्या. प्रतिसादांमुळे अधिक आकलन झालं.