‘प्रेमाला’ जाऊन भांडे लपविणे...

जळ्ळे मेले प्रेम. काय वाचते आहे रे मी श्रीरामा?
सुसंस्कृत रमाबाई

:)
बरोबर आहे तुमचं .. पण 'ही उर्मी स्त्रियांमधे नसते असे वाटत नाही
मुली/स्त्रियादेखील या बाबतीत जराही मागे नाहित असे निरिक्षण आहे ;)

आपला बहुमुल्य वेळ वाया घालवून उचंबळून येणाऱ्या निसर्गाला पुरुषानं का म्हणून कोंडून ठेवायचं?

अगदी बरोबर...

-तर्कतीर्थ

संपुर्ण जगाकडे केवळ 'ब्लॅक अ‍ॅड व्हाईट' नजरेने पहाण्याचा डॉक्टरांचा दृष्टीकोन आणि सातत्य वाखाणण्याजोगं आहे. :)

चांगला प्रयत्न, पण

पण हे फार रटाळ आहे.

अदितीबैंशि सहमत.

या लेखनावर बहुतांश लोकांनी तक्रारी केलेल्या दिसतात. मला व्यक्तिशः हे लेखन प्रचंड आवडलेलं नसलं तरी इतक्या तक्रारी करण्यायोग्य वाटलं नाही.

बहुतेकांना रंगेलपणे व काहीशा एकांगी दृष्टीकोनातून लेखन आल्यासारखं वाटलेलं आहे. माझ्या मते दिवट्यांनी एक व्हॅलिड दृष्टिकोन मांडलेला आहे. बहुतेक व्यक्ती या दृष्टीकोनातून कधी ना कधी, काही प्रमाणात का होईना विचार करतात. प्रत्येकच लेखक आपला एक दृष्टीकोन मांडतो. आपलाच्च दृष्टिकोन बाळगावा, कायम, असं प्रत्येक लेखकाचं मत असावं असं मला वाटत नाही.

या तक्रारी वाचून मला भारतीय दार्शनिकांनी चार्वाकाच्या दर्शनाला ज्या तुच्छतेने वागवलं त्याची आठवण झाली.

आणि डोळ्यावर पट्टी बांधून १८५७ सालच्या कल्पनांना घट्ट कवटाळून बसणे.

लिंगसापेक्ष भूमिका या कालातीत आहेत. दिवटेंनी ज्या 'स्ट्रॅटेजी' सांगितलेल्या आहेत, त्यांची चर्चा उत्क्रांतीवादामध्ये गेम थिअरीच्या अनुषंगाने केलेली मी वाचलेली आहे.

वरील लेखाबद्दल माझी तक्रार असेल ती फक्त या विषयात पुरेसं खोलवर न जाता वरवर, काहीशा संदिग्ध शब्दांत मांडणी केलेली आहे, इतकीच.

असल्या लेखांमुळे एरवी 'जागतिक महिला दिन' हा आता एक उत्सवी (आणि म्हणून कंटाळवाणा) समारंभ झाला असला तरी त्या दिवसाची, त्या निमित्ताने होणा-या प्रयत्नांची आणि नव्या स्वप्नांची गरज आहे अजून हे पुन्हा एकदा लक्षात येत!!

दिवट्यांच नाव बघितलं की कंटेटबद्दल बांधलेला अंदाज फार क्वचितच चुकतो
हमखास यशस्वी प्रकारातलं

बाकी चालू देत

व्यक्तिशः मलाही लेख नाही आवडला पण श्रीरामपंतांनी काही प्रमाणात खरे सांगितले आहे हे मात्र निश्चित. काळ जुना असो वा नवा, पुरुषांची प्रेमाची व्याख्या अगदी ठरलेली असते. अनेक वेळा स्त्रियांनाही हे आवडत असते.गुलाबाचे फूल देवून कविता म्हणणारा प्रियकर हल्ली किती मुलींना आवडत असेल कुणास ठावूक्.त्यापेक्षा बाईकवरुन फर्रदिशी तिला नेवून शॉपिंगमालमध्ये नेणारा त्या पसंत करतील.

प्रेम केल्यानंतर ओघाने ‘चाळे’ येतातच.
अरारारा काय वाक्य आहे!!!!!!!! ‘चाळे’? एखाद्या डॉक्टरनी (कसले का असेनात वैद्यकीय क्षेत्रातले किंवा पी. एच. डी.) एवढे बरबटलेले (संपूर्ण लेख) लिहावे? डॉक्टरांची प्रेमाची व्याख्या काय आहे हे जाणून घ्यायला आवडेल (आता इथे लेख वाचून काय कळले नाही का? असेही कोणी विचारतील, पण तरीही).
प्रत्येक अशा नात्याचे हे एक आणि एकच फलित असते का? शारीरिक खर आहेच पण मानसिक काहीच नाही का? प्रेमाचे नाटक वगैरे डॉक्टरानी लिहिले आहे.

रमाबाई कुरसुंदीकरांचे वाक्य
पुरुषांची प्रेमाची व्याख्या अगदी ठरलेली असते
परत सरसकटीकरण
प्रत्येक पुरुषाचे सरसकटीकरण केल्याबद्दल डॉ. दिवटे आणि रमाबाई कुरसुंदीकरांचा निषेध.

मला दिवटे यांचा लेख काही विशेष आवडलेला/पटलेला नाही. मात्र तो खालीलप्रमाणे बदलला तर कमी वादग्रस्त होईल असं वाटलं.... :)
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
माणसानं कसं सडेतोड असावं. मुळूमुळू करणं हा आपला प्रांत नव्हे. धडाकेबाजपणा हा आपला मूळ गुणधर्म असो किंवा नसो, तो आपण जपला पाहिजे अन् योग्यवेळी व्यक्त केलाही पाहिजे. मनात कुढत बसणे आपला पिंड नाहीच. जे वाटते, जे आवडते, जे पटते ते बोलून मोकळे होणे हाच खरा माणूसपणाचा अर्थ. तसेच जे मनाविरुद्ध घडते, जे आवडले नाही अन् ज्यात आपले इप्सित साध्य होत नाही त्याचा प्रतिकार करणे, बिनतोडपणे त्याचा जाहीर लिलाव करणे व त्या विरुध्द आवाज उठविणे हाच मानव्याचा धर्म असतो.

असो. इतकं सगळं लिहिण्याचं कारण म्हणजे काही व्यक्ती ताकाला जातात खरे पण भांडं लपविण्याचा प्रयत्न करतात. परंतु समोरची पार्टी महाचाणाक्ष असते. तिला सिक्थसेन्स नावाचा प्रकार अवगत असतो. केवळ नजरेच्या विभ्रमानुसार भांडं लपवणार्‍याच्या मनातली खळबळ अन् तळमळ ती जाणू शकते. त्याला नेमकं काय ओकायचं आहे हे ती जाणतेच पण तसे न दाखवता त्या पार्टीलाही आपले सूप्त हेतू भांडं लपवणार्‍याच्याकडून पूर्ण करवून घ्यायचे असतात. मग ती समोरच्याचा टाय/पदर पकडून त्याला कुत्र्यासारखे हिंडवित जाते. भांडं लपवणारा बिचारा आता तरी समोरची पार्टी हो म्हणेल, नंतर तरी ती सगळं हवाली करेल या आशेवर खोटं खोटं प्रेमाचं नाटक करीत राहतो, आपल्या शरीरातील गर्मी अन् उर्मी दोघींनाही दाबत राहतो.

प्रेमळपणाचा आव आणणे हा माणसांचा डाव असून समोरच्या पार्टीला कधी एकदा चीतपट करून कुस्ती मारतोय हा त्यामागे मूळ हेतू असतो आणि यात गैर ते काहीच नाही. माणूसप्राणी निसर्ग नियमाला धरूनच वागत असतो. फक्त व्यक्ती तितक्या प्रकृति या न्यायाने त्यात भावभावनांचे मिश्रण म्हणा किंवा डिव्होशन म्हणा असे उपप्रकार घुसडून प्रेम व्यक्त केले जाते, निभावले जाते. खरा चेहरा त्याने झाकलेलाच असतो. मग ताकाला जाऊन आपलं भांडं लपवायचं कशासाठी? सरळ सांगून टाकायचं ना- ‘कभी मेरे साथ, कोई रात गुजार...’ समोरच्या पार्टीदेखत ‘इलू इलू’ करण्यात काय अर्थ आहे. ती जर हो म्हणाली तर ठीक, नाही तर नेक्स्ट!
जे निसर्गानं बहाल केलंय त्याचा बेधडक वापर करायला हवा. आडवळणाने जाऊन वेळ कशाला घालवायचा? फटाफट सांगून मोकळं व्हायचं- ‘मला तुझ्याकडून हेच अपेक्षित आहे, म्हणून मी तुझ्यावर प्रेम करणार आहे. बोल तुला मंजूर आहे की नाही?’ कदाचित समोरची पार्टी आपल्या श्रीमुखात भडकावून देईल. पण घाबरून जायचे कारण नाही. तिला जे वाटत असतं ना की दुसरा कुणी निष्काम प्रेम करणारा भेटेल, तर तो त्या पार्टीचा गोड गैरसमज असतो. फार फार तर दोन तीन महिने तो नवखा भिडू ‘दम’ काढेल, नंतर मात्र आपले मनोवांछित फल प्राप्त्यर्थम कसे होईल याचीच संधी शोधीत राहील. प्रेम केल्यानंतर ओघाने ‘चाळे’ येतातच. झुडपाआड लपून कुणी काही ‘सोज्ज्वळ’ प्रेमाच्या गुजगोष्टी करीत बसत नसतो. किंवा त्याला ‘एकांत’ का हवा असतो, हे समोरच्या पार्टीला कळत नाही असे समजणे चूक समजावे का म्हणून? जर तिलाही हे कळलेले असेल तर आपल्याला जे हवं ते बेधडक सांगून टाकायला कचरायचं का म्हणून?
‘प्रेमविषयांना प्रेम करायला कारण लागतं तर प्रेमिकांना प्रेम करायला जागा लागते!’ ही उक्ती काही चुकीची नाही. निवांत, अंधाऱ्या, निर्जन जागा प्रेमीविषयांपेक्षा प्रेमिकांनाच जास्ती माहिती असतात, हे काय उगाच नाही. जंगलातल्या नवनव्या वाटा, खडकाळ आडोसे, दऱ्याखोऱ्या, अर्धवट लेण्या व गुहा, ओसाड मंदिरे, चिडीचूप माळराने अशी कितीतरी ठिकाणे प्रेमिकांच्या हिटलिस्टवर असतात ते का म्हणून?
म्हणूनच ‘प्रेमाला’ जाऊन कधीच भांडं लपवायचं नसतं. कारण आपला बहुमुल्य वेळ वाया घालवून उचंबळून येणाऱ्या निसर्गाला प्रेमिकानं का म्हणून कोंडून ठेवायचं?

हम्म
आता मुक्तसुनीत यांनी स्रियांना एखादा पुरुष आवडल्यास त्यानी कस अँप्रोच व्हाव याबद्दलही लेख लिहावा