अलीकडे काय पाहिलंत? - २८
आपण पाहिलेली नाटकं, चित्रपट, चित्र वा दृश्यकलाप्रदर्शनं, नृत्याविष्कार इत्यादी कलाकृतींबद्दल लिहिण्यासाठी या धाग्यांचा वापर करावा. राजकीय विचार, विनोदी फ्लेक्स इत्यादींसाठी 'मनातले छोटेमोठे विचार आणि प्रश्न' किंवा 'ही बातमी समजली का' हे धागे वापरता येतील. या धाग्यात साधारण १०० प्रतिसाद झाल्यावर नवा धागा सुरू करावा, ही विनंती. -- व्यवस्थापक.
---
ह्या वर्षीच्या विनोद दोशी महोत्सवात आतापर्यंत सादर झालेल्या नाटकांतलं सर्वात चांगलं नाटक 'स्टिल अॅन्ड स्टिल मूव्हिंग' काल पाहिलं. लेखन आणि दिग्दर्शन नील चौधरी यांचं होतं. एक मध्यमवयीन लेखक आणि एक तरुण मुलगा ह्यांच्यातलं नातं नाटकाच्या केंद्रस्थानी होतं. पिढ्यांमधला फरक, समलैंगिकतेकडे पाहण्याचे दृष्टिकोन, दिल्ली-गुडगावमधलं अंतर आणि माणसांमध्ये निर्माण होत जाणारे आणि विरून जाणारे नातेसंबंध असा नाटकाचा पट होता. दृश्य पातळीवरही अनेक रोचक घटक वापरले होते.
@ घासकडवी, आपला प्रतिसाद फारच
@ घासकडवी, आपला प्रतिसाद फारच आवडला. प्रतिसाद लिहिताना त्याबरोबर आपण आपल्या सुट्टीतल्या दिनक्रमाची जी सांगड घातलीय, ती कल्पना मस्तच वाटतेय. छान!!
कल्पना शेवटी सोडून का दिलीत. प्रतिसादात रात्रीच्या जेवणाचा आणि मग शेवटी झोपी जातानाचा उल्लेखहि यायला हवा होता.
बंगलोर ची भन्नाट टेस्ट - चौथा दिवस
तिसर्या दिवसअखेर भारताने दमदार बॅटिंग केल्याने ही टेस्ट इण्टरेस्टिंग होत आहे हे लक्षात आले होते. माझ्या डोक्यात सतत कलकत्ता २००१ चा तिसर्या दिवशीचा स्कोअर (फॉलोऑन नंतर २३२/४ का काहीतरी) दिसत होता. त्यानंतर लक्ष्मण-द्रविड ने जे केले तसे इथे कोणीतरी करेल असे वाटत होते. त्यामुळे पाहायला बसलो.
ऑसीज नी सुरूवातीला दोन्हीकडून स्पिनर्स आणले. बॉल बराच जुना होता आणि वळतही होता. रहाणे व पुजारा दोघेही जखडल्यासारखे वाटत होते. बॅटिंग मधे सहजता नव्हती. विशेषतः पुजारा लायन च्या आत येणार्या बॉल्स वर क्रीज मधे जखडला जात होता. फुटवर्क फार दिसत नव्हते. त्यामानाने ओ'कीफी च्या बाहेर जाणार्या बॉल्स ना खेळणे सोपे वाटत होते.
मात्र अशा वेळेस गेली अनेक दशके जगभरच्या स्पिनर्स ना बोलिंग फिगर्स मधून "शतके" दाखवणारे आपले आधीचे दिग्गज आठवले. एका बाजूला बॉल च्या पिचपर्यंत नाचत जाउन प्रेक्षकांत भिरकावून देणारा सिद्धू, तर दुसरीकडे पाय कमीत कमी हलवून चौके आणि छक्के मारणारा, व ऑफ स्पिनर्स ना आपल्याला बोलिंग करण्याचा हक्कच नाही असे दाखवणारा सेहवाग. एकीकडे सहजपणे स्पिन खेळत स्वीप्स किंवा ऑफ साइडचे शॉट्स मारणारा सचिन, तर दुसरीकडे कधी बॉल स्पिन कोठे होतोय याची फिकीर न करता अक्षरशः मनगटाच्या जोरावर स्वतःला पाहिजे तिकडे तो मारणारे व बोलर व प्रतिस्पर्धी कप्तानाला अचंबित करून टाकणारे अझर व लक्ष्मण. चिल्लर स्पिनर्स तर सोडा पण शेन वॉर्न, मुरलीधरन सारख्यांना स्वतःच्या करीयर चा फेरविचार करण्याची पाळी भारताच्या दौर्यावर यायची.
तेथे लायन व ओ'कीफी च्या पुढे जखडलेले भारतीय फलंदाज पाहून आश्चर्य वाटत होते. हे खरे, की या वेळेपर्यंत बॉल कसाही उडू, फिरू लागला होता. तरी मॅच वर 'इम्पोज' करण्याचे प्रयत्न दोघांकडूनही दिसत नव्हते. मला वाटले की सुरूवातीचा तास जरा असे खेळतील आणि मग ओपन होतील. तोपर्यंत ८० ओव्हर्स होत आल्या होत्या. हे जखडलेले पाहून स्मिथ बहुधा लगेच नवीन बॉल घेणार नाही असे वाटले होते. पण त्याने घेतला. ऑस्ट्रेलियन कप्तानाला कदाचित आपल्यापेक्षा क्रिकेट चांगले समजत असावे असे मी स्वतःला खवचटपणे समजावले.
आणि स्टार्क व हेझलवुड ने स्विंग व बाउन्स चा जोरदार मारा सुरू केला. अत्यंत अचूकपणे लावलेली फिल्डिंग एखादा शॉट बसलाच तरी रन्स काढू देत नव्हती. जेमतेम २५ रन्स झाले आणि स्टार्क चा एक जबरदस्त इनस्विंगर रहाणे ची बॅट मिस करून पॅड वर बसला. रिप्ले मधे पाहताना कळेल की रहाणेला तसा एलबीडब्ल्यू आउट व्हायला तो किती अचूक त्या टप्प्यावर पडावा लागला असेल - तो पिच वर निळी पट्टी दाखवून रिप्ले दाखवतात तो पाहा. डावखुरा बोलर - त्याचा टप्पा जर लेग स्टम्प बाहेर पडला तर एलबीडब्ल्यू चा चान्स नसतोच - बॉल मग स्टंपवर जाणार असो वा नसो. म्हणजे बॉल स्टंपच्या लाइन मधे पडला पाहिजे. आणि तेथून आत आला पाहिजे. नाहीतर रहाणे तो बॅट ने तटवणार. हे जमून यायला ज्या ठिकाणी तो टप्पा पडण्याची गरज होती तेथेच बरोब्बर तो पडला आणि आत स्विंग झाला. आता डावखुर्या बोलर चा बॉल जेह्वा इन्स्विंग होतो तेव्हा तो भल्याभल्यांना खेळायला अवघड असतो. वासिम अक्रम ने असे असंख्य उडवले आहेत, पण आपल्या इरफान पठाण ने पाक मधे काढलेल्या तीन विकेट्सही तशाच. तेथेही पहिल्या दोन विकेट्स आत येणार्या बॉलवर उडाल्यावर तिसरा युसूफ योहानासारखा तरबेज बॅट्समन तशाच आत येणार्या बॉल वर चुकला, इतकेच नव्हे तर क्लीन बोल्ड झाला होता. तेव्हा असे बॉल खेळायला अत्यंत अवघड. रहाणे तो खेळताना लाइन चुकला आणि आउट झाला.
आणि साधारण तसाच पडलेला पुढचा बॉल करूण नायर चे स्टंप्स तोडून गेला. लिमिटेड ओव्हर्स चे सामने सतत खेळल्याने त्याचा परिणाम टेस्ट वर कसा होतो त्याचे हे अगदी चपखल उदाहरण. टेस्ट मधे आल्या आल्या मारायची गरज नसते. रूढ अर्थाने नायर अंदाधुंद मारायला गेला नाही. तो ड्राइव्हच करायला गेला. ड्राइव्ह हा स्ट्रेट बॅट शॉट - डावाच्या सुरूवातीला असेच् मारायचे असतात - पण अगदी पहिल्या बॉलवर नाही. गावसकर च्या शब्दांत "You have to respect the opposition. This is international cricket.". एकदम फायर अप झालेला फास्ट बोलर, बॉल इन स्विंग होतोय, मारण्यापेक्षा खेळपट्टीवर टिकणे गरजेचे आहे - अशा वेळेस नायर ने लगेच ड्राइव्ह करायला जाण्यापेक्षा आधे काही बॉल्स नीट बघायला हवे होते. गावसकर व हेडन - दोन दिग्गज ओपनर्स तेव्हा कॉमेण्टरी करत होते - दोघांनीही हे एकदम चांगल्या पद्धतीने सांगितले. नायरला पडलेला पहिलाच बॉल खतरनाक होता - त्यामुळे नायर वर जरा अन्यायकारक होईल हे बोलणे, पण लिमिटेड ओव्हर्स खेळण्यामधून जो लगेच मारायचा इन्स्टिंक्ट तयार होतो त्यानेच हे होत असावे.
ही गळतीची सुरूवात होती. कारण लगेच पुजारा आउट झाला. आता बॉल कधी बॅट्समनच्या डोक्यावरून जात होता, तर कधी गुडघ्याखाली राहात होता. अश्विन ला असाच एकदम खाली राहिलेला बॉल आला व तो काही करू शकला नाही. इथे हे लक्षात आले की साधारण २०० जरी झाले (लीड) तरी ऑस्ट्रेलियाला या पीच वर अवघड जाणार. त्यामुळे इथून पुढे कसेही करून ४०-५० रन्स आणखी करायची गरज होती. वृद्धिमान साहा ला मी आधी कधी खेळताना पाहिलेले नव्हते. माझ्या डोक्यात त्याची एकूण इमेज मोठ्या कीपर्सच्या करीयर्स च्या मधे येणारे व फक्त थोडा काळ टिकलेले बरेच कीपर्स आहेत (साबा करीम, अजय रात्र वगैरे) तशीच होती. पण पीच वर आल्यापासून त्याची बॉडी लॅन्ग्वेज इतकी आश्वासक होती की तो एण्ड भक्कम वाटत होता एकदम. त्यात एक दोन दा त्याने स्टीव्ह स्मिथ चे डावपेच परफेक्ट परतवले - यादव लौकर आउट झाल्यावर इशांत शर्मा व साहा खेळत होते. सुरूवातीला साहा एक रन काढायचे टाळत होता. ओव्हर मधे चार बॉल झाले की स्मिथ सगळे फील्डर्स जवळ आणायचा याने पुढच्या ओव्हरसाठी स्ट्राइक स्वतःकडे घेउ नये म्हणून. अशा एका ओव्हर मधे त्याला एक रन न काढू देण्याच्या नादात सहावा बॉल जरा लूज पडला, तर याने थेट फोर मारला. स्मिथ चा चेहरा तेव्हा बघण्यासारखा झाला होता. इशांत शर्माही अत्यंत शांतपणे खेळत होता. अशा परिस्थितीत एका ११ नंबरच्या खेळाडूने कसे खेळावे हे जर कोणाला शिकवायचे असेल तर इशांतची ही बॅटिंग दाखवावी. हळुहळू आपला लीड २०० कडे चालला होता. आणि तितक्यात इशांतचे जजमेण्ट एकदा चुकले व तो आउट झाला. साहा ने या डावात अत्यंत जबाबदारीने बॅटिंग केली व स्ट्राइक रोटेट केली. या आधीच्या तिन्ही डावात भारताची बॅटिंग २०० च्या आत गुंडाळली असताना स्मिथ ने त्याला स्ट्राइक रोटेट करण्यापासून रोखणे ही एक प्रकारे त्याला दिलेली दादच होती.
१८८ चे टारगेट आणि बाउन्स होणारा, लो राहणारा, भरपूर वळणारा बॉल असे बघितल्यावर हा चेस अवघड असणार असे वाटतच होते. पण डेव्हिड वॉर्नर हा मिनिसेहवाग आहे. तो पेटला तर काही कळायच्या आत बोर्डवर १०० रन्स लागतील ही भीती होती. त्यामुळे जरा एखादी विकेट जाउ दे - मग बघू असे करत थांबलो. ४० च्या आसपास स्कोअर असताना बघू लागलो. लगेच दुसरीही विकेट गेली. पण स्मिथ आणि मार्श सहज खेळत होते. आपल्या फलंदाजीच्या तुलनेत त्यांचे रन्स भराभर निघत होते. रात्रीचे तीन वाजत आले होते. विचार केला की थोडा वेळ डुलकी मारू आणि परत चेक करू. पूर्वी अशा वेळेस जराही विचार न करता सरळ रात्रभर मॅच बघत असे. अशा मॅचेस होउ लागल्या तर कदाचित पुन्हा करेन. मी झोपलो तेव्हा ६५/२ होते. पुढच्या तास दोन तासात व वीसेक ओव्हर्स मधे भारताने ऑस्ट्रेलियाल गुंडाळून टाकले! Glorious Uncertainties! त्या विकेट्स नंतर हायलाइट्स मधे बघितल्या. मजा आली.
इतकी रंजक टेस्ट मॅच बर्याच दिवसांनी -कदाचित वर्षांनी बघितली. सकाळच्या सेशन मधे दोन तास फोकस ने पाहात होतो. दोन तासात भारताने जेमतेम पन्नास रन्स काढले. पण जराही बोअर झाले नाही. ड्रामा जबरदस्त होता. हे सगळ्यात प्युअर फॉर्म मधले क्रिकेट प्रचंड मिस केले होते.
हे स्टार्क व हेझलवुड जेव्हा आपल्या विकेट पडल्यावर स्लेजिंग करत होते (नायर व पुजाराला सर्वात जास्त केले बहुधा) तेव्हा डोक्यात विचार आला की घ्या लेको ओरडून. अजून दोन तासांनी तुम्ही असेच तंबूत परतणार आहात, आणि तेव्हा आमचे लोक ओरडतील. २००१ च्या सिरीज मधे मायकेल स्लेटर द्रविड्ला अंपायरने आउट दिला नव्हता तेव्हा द्रविडला काहीतरी बोलला होता. त्यानंतरच्या दोन्ही टेस्ट ऑस्ट्रेलिया हरली होती. सिडने ला २००८ मधे तुम्ही चीटिंग केली होती. तेव्हा पुढच्या टेस्ट ला पर्थच्या बालेकिल्ल्यातच तुम्हाला नमवले होते. तुमच्यापेक्षा भारी बोलर्स असलेल्या ऑस्ट्रेलियन टीम्स च्या विजयाचे घोडे दोनदा भारताने अडवले आहेत आणि तुमच्यापेक्षा भारी "बॅगी ग्रीन्स" इथून हरून परत गेलेले आहेत - वगैरे सगळे फॅनबॉय स्लेजिंग मनातल्या मनात करत होतो. दोन तासांत आपले लोक ते खरे करतील असे वाटले नव्हते. कॅप्टन कोहली, व टीम, रिस्पेक्ट!
मात्र अशा वेळेस गेली अनेक
मात्र अशा वेळेस गेली अनेक दशके जगभरच्या स्पिनर्स ना बोलिंग फिगर्स मधून "शतके" दाखवणारे आपले आधीचे दिग्गज आठवले.
अगदी! वॉर्न, सकलेन, मुरली वगैरेंना डॉमिनेट करणारी आपली टीम ओकीफ, पानेसर वगैरेंसमोर नांगी टाकताना पाहून वाईट वाटतं. पुण्यात तर ऑस्ट्रेलियाचे बॅत्समन शिस्तीत भारी खेळत होती आपल्या बॅट्समनपेक्षा.
यासंदर्भात हा लेख वाचनीय
यासंदर्भात हा लेख वाचनीय आहे.
रोचक गोष्टी:
- पाकिस्तानातले मुस्लिमेतर अल्पसंख्याक आणि त्यांची पूर्वीची दलित आयडेंटिटी
- धर्म बदलूनही जुना स्टिग्मा न जाणे / नवा स्टिग्मा येणे
- सामाजिक उत्थानाची आस ही आर्थिक-परिस्थिती-निरपेक्ष असते ही मास्लोची थियरी पटवणारी गोष्ट
- तत्कालीन पाक क्रिकेट संघ मूलतत्त्ववादी पंथाच्या आहारी जाणे. (इम्रानोत्तर काळात पाक क्रिकेट संघाच्या वावरातलं मुस्लिम सिंबॉलिझम ठळक झालं हे जाणवलं होतंच.)
असो. बॉईस प्लेड वेल.
मला वाटले
मला वाटले तुला माहीत आहे आणि तू "अॅक्युरसी" बद्दल आग्रही आहेस :). कारण युसूफ योहाना ने या सिरीज च्या थोडे आधी धर्म व नाव बदलले. त्यामुळे त्याचे "अॅक्युरेट" नाव या मॅच मधे मोहम्मद युसूफ होते तू म्हंटल्याप्रमाणे :). क्रिकइन्फो वाले त्या त्या वेळचे नाव वापरतात - कलकत्ता/कोलकाता सारखे.
आबा - धन्यवाद.
Forbidden Games
१९५२ साली प्रदर्शित झालेला, Jeux interdits (मनाई असलेले खेळ) नावाचा चित्रपट बघितला.
दुसऱ्या महायुद्धाच्या काळात घडलेली कथा, असा चित्रपट बेतलेला आहे. पॅरीसमधली सर्वसामान्य जनता युद्धात सुरू असलेल्या बाँबिंगला घाबरून खेड्यांकडे निघालेली असते. अशा एका जथ्यात आई-वडील-मुलगी असं कुटुंब प्रवास करत असतं. आई-वडलांचा विमानधाडीत मृत्यु होतो आणि ही मुलगी, पॉलेत, जवळच्या गावातल्या एका शेतकरी कुटुंबात पोहोचते. त्या कुटुंबातला तिच्यापेक्षा थोडा मोठा मुलगा, मिशेल, आणि पॉलेत यांची मैत्री होते.
आपण लहान वयात जे बघतो तसे खेळ खेळायचे प्रयत्न करतो. शाळा चालवणं, भातुकली वगैरे. ही मुलं युद्ध आणि मृत्यु बघतात. त्यातून आपली कल्पना लढवून प्राण्यांची दफनभूमी बनवतात. त्यांची वयानुरूप असलेली निरागसता आणि त्यात युद्ध-मृत्यु यांचं कारुण्य एकत्र येऊन अतिशय कुरूप, काळा विनोद तयार झाला आहे.
मिशेल आणि पॉलेत तिच्या मेलेल्या कुत्र्याचं दफन करतात. कुत्र्याला एकटेपण येऊ नये म्हणून आणखी प्राण्यांना तिथे पुरायचं असं ते ठरवतात. भुऱ्या केसांच्या, बाहुलीसारख्या दिसणाऱ्या पॉलेतनं म्हणणं, "आपल्याला इथे मांजरी पुरता येतील... पाली... आणि माणसंसुद्धा." तिच्या बोलण्यातलं निरागस-क्रौर्य बघून मिशेल दचकतो. मिशेल आणि पॉलेत गप्पा मारत लवंडलेले असताना हाच मिशेल एक झुरळ मारतो. 'माणसंही पुरता येतील' असं म्हणणारी पॉलेत झुरळाला मारलेलं बघून रडायला लागते. (मला तिथे गुरमेहरचा व्हिडिओच आठवला.) "हे तर झुरळच होतं; तू नको रडूस त्याच्यासाठी", अशी मिशेल तिची समजूत काढतो.
युद्धामधलं क्रौर्य, मृत्युची भीषणता याबद्दल कमी लिहिलं गेलंय किंवा कमी सिनेमे आहेत असं नव्हे. पण निरागस, गोग्गोड, बाहुल्यांसारख्या दिसणाऱ्या मुलांवर याचे किती विचित्र परिणाम होतात; व्यवस्था कोलमडून पडल्यामुळे मुलांचं विश्व कसं विकृत पद्धतीनं साकारायला लागतं, हे सिनेमात बघणंच पुरेसं वाटलं.
Hearing He- Hillary man
Hearing He- Hillary man-splain the things, I think it is clear that (real) Hillary was treated far more fairly and generously be media and the populace in general than she deserved to be, only on the account of her being a lady.She-Trump in this video would have won by a (even bigger) landslide, as (s)he more convincing in the debate, would have been absolutely the media darling. Social conditioning at play when being more forgiving to one gender over the other in different situations.
दोन प्रदीर्घ विमानप्र
दोन प्रदीर्घ विमानप्रवासांत अडीच सिनेमे पाहिले. त्याबद्दल:
ला ला लॅंड
ऑस्करविजेता म्हणून कौतुकाने पहायला घेतला. गाणी बरी वाटत होती, पण मला जाझ कळत नसल्याने ती मर्यादा होतीच. ती स्ट्रगलिंग नटी आणि तो प्युरिस्ट, थोडा वायझेड जाझवादक यांची प्रेमकहाणी काही पकडच घेईना. तीन वाडगे कढीभात आणि दोन रमअॅण्ड्कोक या महान कॉम्बिनेशनमुळे डोळे मिटू मिटू आले होते, त्यामुळे अर्ध्यातच सोडला. तरी परत कधीतरी बघायची खिडकी किलकिली ठेवली आहे.
हॅप्पी भाग जायेगी
बऱ्याच दिवसांनी वुडहौशी प्लॉट असलेला सिनेमा पाहिला. हॅप्पी (डायना पेंटी उर्फ आडनावावर-ज्योक-करू-नयेत) नावाची मुलगी आपल्या लग्नातून पळून प्रियकराकडे (तो-थ्री-इडियटमध्ये-आत्महत्या-करणारा/फुकरेमधला-गिटारवाला) जायचा पिल्यान करते. पण खास वुडहौशी गोंधळामुळे चुकीच्या ट्रकात उडी मारून लाहोरमध्ये पोचते. तिथे माजी गव्हर्नरचा पोरगा (अभय देओल), त्याची वाग्दत्त वधू (कोण-ते-माहीत-नै-पण-स्मार्टे-पुरगी) आणि एक लोकल पोलिस इन्स्पेक्टर (पियुष मिश्रा) या दोन प्रेमी जीवांचं मिलन घडवून आणायच्या कार्याला लागतात. दरम्यान तिचा होणारा लोकल राजकारणी/भाई नवरा (जिमी शेरगिल) आणि तिचा बाप (कोणकी) तिच्या शोधाला लागतात. बरेच गोंधळ, एक अंधुकसा प्रेमत्रिकोण वगैरे रीतसर होऊन योग्य जोड्यांचं मिलन होतं.
पियुष मिश्रा मला लय आवडतो. त्याच्यातल्या नटासाठी ही इ० अफ्रीदी उर्फ 'कायलूला' ही भूमिका ग्रेट नसेल फारशी, पण त्याचा पडद्यावरचा वावर एकदम सुखद आहे. डायना पेंटी ठीकठाक. आणखी पणजाबी ठसका असलेली कुणीतरी मिळाली असती. जिमी शेरगिल आता थोडा म्हातारा दिसायला लागला आहे, पण त्याने सुरेख काम केलं आहे. अभय देओलने मात्र तोडला आहे. त्याच्या रोलला सुरेख 'कॅरेक्टर आर्क' आहे - रड्या, कायम दुसऱ्याला दोष देणाऱ्या 'जनाब जूनियर' पासून ते हॅप्पीच्या प्रेमात हलकेच पडलेला, पण तरीही वास्तवाचं भान न सुटलेला तो सिनेमाच्या शेवटी खऱ्या अर्थाने मोठा/मॅच्युअर होतो.
अंबरसर आणि लाहोरचं दर्शन फार सुंदर आहे. अंबरसरला जाणं काही फार अवघड नाही. लाहोरला कोण नेणार?
Te3n
..फिर कभी.
'ला ला लॅंड'चं ढासू परीक्षण
'ला ला लॅंड'चं मला आवडलेलं परीक्षण :
The Empty Exertions of “La La Land”
Seb is determined to
Seb is determined to introduce her to the real thing, and he immediately takes her to a club, where a quintet is playing some vigorous (if derivative) post-bop—and after the first few notes are heard Seb launches into his elaborate mansplanation of the origins and merits of jazz, talking volubly and inexhaustibly over the music he loves as if it were nothing but the local background station.
लोल! हेच मनात आलं होतं - "मेल्या ऐकूंदे की. किती बोलशील?"
काँग, आयर्न फिस्ट आणि चंद्रकांता
काँग - स्कल आयलँड पाहिला. वाढदिवसानिमित्त खास सुटी घेऊन थेटरातच चित्रपट पाहायचा असा निश्चय करुन गेलो. सॅम्युएल जॅक्सनमुळे थोड्याफार अपेक्षा होत्या. मध्यंतरापर्यंत ठीकठाक होता पण नंतर चित्रपट फारच सपक वाटला. निव्वळ मोठमोठे प्राणी आणि त्यांचा धुमाकूळ म्हणजे लय जब्रा अशी दिग्दर्शकाची कल्पना असावी.
आयर्न फिस्टचे पाच एपिसोड्स पाहून झालेत. डेअरडेविल आणि ल्युक केजनंतर नेटफ्लिक्सकडून खूप अपेक्षा होत्या. अद्याप मालिकेने काही पकड घेतली नाही. दुसरं काही बघायला नसल्याने हे पाहतोय.
चंद्रकांताची नवी मालिका सुरु झालीये असं कळलं. तिचे सुरुवातीचे भाग पाहतोय. मस्त टाईमपास आहे. चंद्रकांतापेक्षा तिच्या त्या सख्या एकदम लो कट कपडे घालून अतिसुंदर दिसत आहेत. क्रूरसिंग आणि त्याचे ऐयार फारच पावटे आहेत. एकदा तरी क्रूरसिंगने यक्कू म्हणावे अशी अपेक्षा आहे.
सवालच नाही.
सवालच नाही. महान प्राचीन संस्कृतीचा रम्य भूतकाळ वगैरे म्हणतात लोक तेव्हा हा घटक सुप्तपणे परंतु विशेषत्वाने मनात असेलसा एक कयास आहे. ;) झालंच तर चांदोबा आवडण्यामागे हेही एक कारण होते. एकूणच याबद्दल आपण दोघे आणि ननि यांचे एकमत आहे असे दिसते.
"प्राचीन आप्सरिकन्यूनवस्त्रप्रेमी मंडळ" काढले पाहिजे.
शाहीर रामजोश्यांच्या जीव
शाहीर रामजोश्यांच्या जीवनावर आधारित "लोकशाहीर रामजोशी" हा १९४७ सालचा पिच्चर आता अख्खा ऑनलाईन उपलब्ध झालेला आहे, तरी गरजूंनी अवश्य लाभ घेणे.
https://www.youtube.com/watch?v=smd3lBuEpUg
त्या लावण्या, ते सवालजवाब, ती छेकापन्हुती, ते मोरोपंत आणि ते रामजोशी आणि ती बया व ती चिमा.......आहाहाहा, साला हंड्रेड परसेंट रामजोशी बघा. दिल अफाट खूष झाला. सोलापुरात पुनरेकवार चक्कर टाकली पाहिजे.
तो एक अलंकार आहे. वर्णन
तो एक अलंकार आहे. वर्णन एका गोष्टीचे आहे असे वाटते परंतु अन्य गोष्टीच्या आडून सांगायची, उदा.
सासुसासरा पति यांदेखत अधरामृतमाधुरी | घेतसे काय वदावे तरी ||
तो नंदाचा मूल काय गे सांग, कन्हैया हरी? नव्हे गं हा मधुकर पंकज तरी ||
वगैरे. असे आडून सांगायचे. रामजोश्यांची अशी एक अख्खी लावणीच्या लावणी आहे. त्यात एके ठिकाणी "लकुचस्तनी" हा शब्दप्रयोग आहे.
poirot
ही माझीही आवडती मालिका आहे. David Suchet म्हणजेच hercule poirot हे डोक्यात असे काही बसले आहे, की executive decision (किंवा इतर कोणत्याही) सिनेमातला त्याचा (खरा) आवाज दुसऱ्या कोणीतरी उसना दिल्यासारखा वाटला होता.
Curtain - ही hercule poirot ची शेवटची गोष्ट. त्यानंतर poirot पुन्हा भेटणार नाही म्हणून अजूनही वाचली नाही :)
टॅरेंटिनो प्रेमापायी 'तो' चित्रपट पाहिला
टॅरेंटिनो प्रेमापायी 'तो' चित्रपट पाहिला.
आमचं क्वेन्टिन टॅरेंटिनो (Quentin Tarantino) या परदेशी दिग्दर्शकावर खूप प्रेम आहे. हे प्रेम कधीकधी फार उफाळूनही येतं. आता त्यानेच आणखी एका दिग्दर्शकासोबत कोलॅबरेशन म्हणून 'प्लॅनेट टेरर' नावाचा चित्रपट प्रोड्युस केला. आता टॅरेंटिनोने पैसे लावलेत म्हणून मी तो गेल्या आठवड्यात उत्साहाने पाहिला. पण, खूप निराशा झाली. म्हणजे तो अगदी थर्ड क्लास निघाला.
हो, पण म्हणून काही आमचे त्याच्यावरील प्रेम कमी झाले नाही. त्यानंतर आम्ही याच 'प्लॅनेट टेरर'सोबत प्रदर्शित झालेला व टॅरेंटिनोने दिग्दर्शित केलेला 'डेथ प्रुफ' पाहिला. हा चांगला होता. अगदी ए प्लस नाही, पण बी प्लस इतका तरी म्हणूच शकतो.
चित्रपट : प्लॅनेट टेरर
दर्जा : C- (चुकूनही पाहू नये असा)
चित्रपट : डेथ प्रुफ
दर्जा : B+ (टॅरेंटिनो आहे तर काहीही चालेल, अशा टॅरेंटिनो प्रेमींनी एकदा तरी पहावा.)
ऑन एअर विथ एआयबी
तर काही महिन्यांपूर्वी एआयबी या चॅनेलने 'एआयबी नाॅकआऊट' नामक कार्यक्रम केल्यावर त्यांच्यावर भरपूर आणि चौफेर टीका झाली. स्टार एण्टरटेन्मेंट च्या विविध चॅनेलवर येणारा त्यांचा शोही बंद झाला होता. शिवाय, त्यांच्या स्वतःच्या युट्यूब चॅनेलवरही काही हालचाल होत नव्हती. त्यानंतर ते सहा सात महिन्यांनंतर युट्यूबवर परतले आणि पुन्हा सर्व सुरळीत चालू झालेले आहे.
इतके सगळे होऊनही मला हे एआयबीवाले आवडतात. कारण, यांना असलेली विनोदाची जाण व यांच्या स्केचेसमधील सार्काझम हा अप्रतिम असतो. आता त्याने ज्यांना ऑफेन्ड व्हायचंय त्यांनी नक्कीच व्हावं. असो. तर या एआयबीवाल्यांचा ऑन एअर विथ एआयबी ह्या कार्यक्रमाचा दुसरा सीझन काही दिवसांपूर्वी सुरू झालाय त्यातीलच आजचा भाग नुकताच पाहिला. यूपी व तेथील अॅन्टी रोमिओ स्क्वाड यावर तूफान बॅटिंग केलीये. याच भागात पुढे घरकामगार व त्यांच्यावरील अन्याय अत्याचार वगैरेवर सुंदररित्या भाष्य केले आहे. (या भाष्यात अर्थातच शिव्या वगैरे आहेतच. पण, तरीही मला हा भाग आवडला. शेवटी काय तर बुवा ज्याची त्याची अभिरुची!)
तर काहीतरी चांगलं, एआयबीवाल्यांचं पहायचं असल्यास ऑन एअर विथ एआयबी सीझन 2 पाहता येईल.
Apocalypse Now
यात ब्रांडो असला तरी ह्या सिनेमात मार्टीन शीन कित्येक पटीनं उत्तम आहे. (ब्रांडोने खरंतर त्याच्या इतर कामाच्या तुलनेत सब-पार काम केलेलं आहे असं माझं मत आहे.) सिनेमाच्या शुटिंगमध्ये आलेल्या अडचणी वाचण्यासारख्या आहेत. मार्टीन शीनला तर सीव्हीअर हार्ट अटॅक आला होता.
ब्रांडोचाच पहायचा असेल तर 'स्ट्रीटकार' पहा.
जर्मनी आणि जर्मन
जर्मनी आणि जर्मन लोकांच्या इतिहासावरची एक दोन शीजनवाली आणि एकूण २० भागवाली जर्मनभाषक डाकुमेंट्री नुकतीच गावली, गरजूंनी यथेच्छ लाभ घ्यावा.
https://www.youtube.com/watch?v=2KAmqiTpa8Y&list=PL40EFA9C282A22868
अंडरटेकर रिटायर झाला.
अंडरटेकर रिटायर झाला. :(
लहान मुलांसाठी अॅनिमेशन
ह्या साइटवर लहान मुलांसाठीच्या अॅनिमेशन फिल्म्सचा खजिना आहे. साइट फ्रेंचमध्ये आहे, पण ब्राउजरमधली भाषांतराची सुविधा वापरून नॅव्हिगेट करता यावं. पुष्कळशा फिल्म्सना संवाद नाहीत त्यामुळे प्रत्यक्ष फिल्म्स पाहायला भाषेचा अडथळा येऊ नये.
वाय झेड
वाय झेड
सरळसोट बाळकोबाला जिंदगीत ठेचा बसतात. मग त्याला एक दुनियादारी जाणणारा गुरू भेटतो, आणि जिंदगी जगायला शिकवतो. ही कथा सखाराम गटण्यापासून "छोटी सी बात" पर्यंत सगळीकडे चावून झाली आहे. आता त्याचा निराळा चावा घेण्यात काय हशील आहे ते समजलं नाही.
दोनच गोष्टींमुळे शेवटपर्यंत पाहिला:
१. माय डियर अल्मामेटर बी एम सी सी. पुरानी यादें ताजा करवली. च्यायला पंधरा वर्षांत फारसा फरक नाही पडलेला. तरी बीएमसीसीमध्ये काही वर्षं काढलेला मानूस कन्सल्टन्ट म्हणून घेतला असता तर त्याने जास्त खंगरी जागा दाखवल्या असत्या. असो. हेही नसे थोडके.
२. पर्ण पेठे. लयच भारी आहे पुरगी. याआधी तिला "माझ्या बापाची सोसायटी"मध्ये पाहिलं होतं. आता तिने "मॉडर्न शहरी मुलगी" सोडून वेगळ्या भूमिका केल्या तर जास्त आवडेल.
पर्ण पेठे. लयच भारी आहे
पर्ण पेठे. लयच भारी आहे पुरगी.
अतुल पेठेंच्या "सत्यशोधक" नाटकात सावित्रीबाई फुलेंची भूमिका केलीय पूर्वी तिने. युट्यूबवर नाटक आहे.
आणि "व्हाईट रॅबिट रेड रॅबिट" या रुपांतरित नाटकाचा मराठीतला शेवटचा प्रयोग तिने केला मागच्या महिन्यात. या नाटकाचा प्रत्येक प्रयोग वेगवेगळा कलाकार करत होता. पर्ण पेठेने छान केला, पण बाकी कलाकारांनी तिच्यापेक्षा छान केला असेल असं वाटतंय.
अगदी अलीकडे नाही, पण काही
अगदी अलीकडे नाही, पण काही महिन्यांपूर्वी एक अॅनिमेटेड शाॅर्टफिल्म पाहिली होती. ती आज पुन्हा पाहण्यात आली. सेन्सॉरशिप आणि मारली पोलिसिंग वर आधारित आहे.
फार मोठी नाही. तीन चार मिनिटांची आहे, पण मस्त आहे.
लिंक -
https://youtu.be/J49kdqrvSfk
सो यू वाॅन्ट टू बी अ राइटर...
काही दिवसांपूर्वी वरूण ग्रोव्हरने 'चार्ल्स बकौस्की' याच्या कवितेचा केलेला अनुवाद वाचनात आला. तो अर्थातच अप्रतिम होता, त्यामुळे मूळ कविताही शोधली. युट्यूबवर याच कवितेचा एक लिरिक्स व्हिडिओ पाहण्यात आला. त्यातील शब्द, आवाज म्हणजे निव्वळ सोनं.
वेळ मिळाल्यास ही कविता वाचा किंवा हा व्हिडिओ पहाच...
बाहुबली २ पाहिला. मस्त म
बाहुबली २ पाहिला. मस्त मजा आली, नक्कीच पाहिला पाहिजे. रहस्य अगदी तपशीलवारपणे उलगडून सांगितलेले आहे. स्टोरी व्यवस्थित पूर्ण करून क्लोजर देण्याबद्दल १००% मार्क्स. अॅनिमेशनादि सो सो- एस्पेशली राजमौलीसारख्याच्या दृष्टीने पाहता. काही सीन्स, 'साहोरे बाहुबली' हे गाणे, शेवटची बाहुबली-भल्लाळदेव फाईट आणि अनुष्काबाई (आमचा यांच्यावर फार जीव.) या विशेष जमेच्या बाजू. शिवाय आधीच्या पिच्चरने उंचावलेल्या अपेक्षा पाहता फाईट सीन्सवर अजून बरीच मेहनत घेणे आवश्यक होते असे माझे तरी मत आहे. असो.
वरुण ग्रोव्हर : हिंदी सिनेमासृष्टीतले एक उमलते,बुद्धिमान रत्न !
वरुण ग्रोव्हर या तरुण गीतकार,पटकथाकार आणि स्टँडअप कॉमेडीयनची श्री.अजेय गंपावार यांनी नागपूरमध्ये घेतलेली, 'एकदम सीधी बात नो बकवास' मुलाखत अविस्मरणीय झाली.अजेय गंपावार यांनी विशेषणांचा भडीमार आणि भाषेचा फुलोरा टाळून वरुणला बोलतं केलं, याबद्दल त्यांचे खास अभिनंदन !
साध्या,सच्च्या आणि तत्त्वज्ञानाची बैठक असलेल्या चिंतनशील वरुण ग्रोवरला जाणून घेताना अपार आनंद झाला.
मध्यमवर्गीय कुटुंबातला बुद्धिमान, इंजिनिअर वरुण रुळलेली वाट सोडून हिंदी सिनेमाच्या मयसभेत कसा आला याचा रोमांचक प्रवास उलगडत गेला.गँग्स ऑफ वासेपुर या अनुराग कश्यपच्या सिनेमासाठी गाणी लिहिण्याच्या रंजक गोष्टीतून वूमनिया सारखे मजेशीर शब्द कसे तयार झाले ते कळले. "फ्रास्टीयाओ नही मूरा...नर्वसाओ नही मूरा.... एनी टाईम मूडवा को अपसेटाओ नही मुरा" हे मला आवडलेले गाणे वरुणने कसे लिहिले होते ,असे शब्द फुलपाखरांसारखे कसे त्याच्या भोवती बागडत असतात हे जाणून घेणे हा एक प्रसन्न अनुभव होता. अफलातून संगीतकार स्नेहा खानिविलकरच्या ती गाणी रेकॉर्डिंग करतानाच्या क्लिप्स दाखवल्यामुळे कार्यक्रम रंजक आणि अभ्यासपुर्ण झाला.निवडक गाणी रंगमंचावर थेट सादर करण्यात आली. गायक उत्तम होते वाद्यसंगीत छान होते पण अधूनमधून ध्वनियोजना कर्कश्श झाल्याने रसभंग झाला.
'मोह मोह के धागे' या गाण्यासाठी राष्ट्रीय पुरस्कार मिळालेल्या या गीतकाराची 'आंखो देखी' सिनेमातील आध्यात्मिक डूब असलेली अदभूत गाणी मला अतिशय आवडली होती.मसान या अप्रतिम सिनेमाची पटकथा आणि गीते वरूणची आहेत.सिनेमासाठी गीते लिहिताना मीटर ,कथा ,धून ,पात्रांची भाषा या घटकांच्या वरताण फिल्म इंडस्ट्रीतला एम.बी ए. फॅक्टर कसा अंकुश ठेवतो ते त्याने खुसखुशीतपणे सांगितले. "हुक अप लाईन दो यार , ये गाना डीजे में या ऑटोमें नही बजेगा" असे बोलून एम.बी.ए.लोकं कसा खेळ खल्लास करतात ते त्याने सांगितले. .आपला देश विकसित झालेला नाही हे सिनेमातून दिसते ,कारण आपला माफियाच कोळसा ,रेती वगैरे साधारण/ गरीब गोष्टीचा कारभार करतो आहे असे वरुण म्हणाला.माणसाला मृत्यू अटळ आहे हे माहित असूनही त्याला अमर होण्याचा ध्यास असतो. सामान्य माणूस आपल्या संततीतून आणि कलावंत आपल्या कलेच्या माध्यमातून अमर होण्याचा प्रयत्न करत असतो असे वरुणने सांगितले.
दिलखुलास मुलाखतीने त्याने उपस्थितांचे मन जिंकून घेतले.
MBA
नशीबवान आहेस.
MBA लोकांना नावं ठेवणं, हा प्रकार मनापासून आवडला आहे.
२००७च्या शेवटाला आर्थिक तंगीची लक्षणं युरोपमध्ये दिसायला लागली होती. तेव्हा दादा-ताई खगोलशास्त्री लोक एमबीयांना नावं ठेवायला सुरुवात झाली होती. टेलिस्कोप त्याचं काम करण्यासाठी सक्षम आहे का नाही, यापेक्षा कमी पैशांत कामं होतात का, हे बघायला सुरुवात झाली होती. अर्थातच, हे काम बघायला असलेले MBA खगोलात गोल होते; आणि याची 'त्यांना' कोणालाही पर्वा नव्हती. त्याबद्दल बऱ्याच तक्रारी कानावर यायला लागल्या होत्या.
फुगे- मराठी चित्रपट्
झ-ह-का-स!!
एकदम विनोदी.
https://www.youtube.com/watch?v=CAzYE3QpmAs
Loev
भारतात नेटफ्लिक्सच्या आगमनामुळे जे काही बदल होताहेत त्यातला एक बदल म्हणजे केवळ महोत्सवांत पाहायला मिळणारा किंवा काही कारणांमुळे भारतात प्रदर्शित होऊ न शकलेला सिनेमा आता अधिकृतरीत्या भारतीयांना पाहता येतो आहे. असाच एक चित्रपट नेटफ्लिक्सवर १ मेपासून आलेला आहे : Loev (दिग्दर्शक सुधांशु सरिया). खास आताच्या जमान्यातली, म्हणजे विशेषत: जागतिकीकरणानंतरच्या काळातली ही एक प्रेमकथा आहे. त्यात दोन पुरुष आहेत, पण ते एकमेकांचे प्रेमिक नाहीत. त्यातल्या एकाला एक पार्टनर आहे, पण म्हणजे त्या दोघांमधलं सगळं काही सुरळीत आहे असं नाही. कथानक (प्लॉट) काहीसं निसरडं आहे. म्हणजे एक समस्या घेऊन अखेर तिचं निराकरण होतं, किंवा शोकान्त शेवट वगैरे 'लार्जर दॅन लाइफ' काहीच त्यात नाही. एका वीकेंडला दोघे मित्र भेटतात आणि वीकेंड एकत्र घालवतात, एवढंच कथासूत्र आहे. प्रत्येक व्यक्तिरेखेच्या प्रत्येक वक्तव्यामागे आणि वर्तनामागे काही सुसंगती सापडेलच असंही नाही. त्यांची पार्श्वभूमी किंवा बॅकस्टोरी स्पष्ट होत नाही. तो रूढ अर्थानं LGBT विषयावरचा चित्रपट नाही, कारण त्यात जे घडतं ते खरं तर एखाद्या भिन्नलिंगी जोडगोळीतही घडू शकतं. असं सगळं असूनही (किंवा कदाचित म्हणूनच) आताच्या काळातल्या नातेसंबंधांबद्दल काही भाष्य करण्याच्या प्रयत्नात चित्रपट यशस्वी ठरतो. प्रेम म्हणजे नक्की काय, ते एका वेळी एकाच माणसाविषयी वाटायला हवं का, प्रत्येक वेळा 'आय लव्ह यू'सारख्या ठोकळेबाज शब्दांतून प्रेमभावना व्यक्त होते का, अशा अनेक जुन्याच प्रश्नांना आताच्या काळाच्या अनुषंगानं स्पर्श करण्याचा दिग्दर्शकाचा प्रयत्न आहे.
एकीकडे 'बाहुबली'सारखा भव्यदिव्य सिनेमा कोटीच्या कोटी उड्डाणं करत चाललेला असताना आणि फिल्म प्रमोशनचीदेखील नवनवी शिखरं गाठत असताना अशा सिनेमाबद्दल फारसं कुणी बोलताना दिसत नाही, हे साहजिकच आहे. पण तरीही ते बोलायला हवं आहे, आणि ज्यांना वेगळा सिनेमा पाहण्यात रस आहे त्यांच्यापर्यंत ते पोहोचणंही गरजेचं आहे.
साराभाई व्हर्सस साराभाई
साराभाई व्हर्सस साराभाई टेक २ एपि. १ पाहिला. मस्त वाटला. जादु कमी झाली नाहीये अजून. मायाचा ठसका थोडा कमी झाल्यासारखा वाटला खरा. पण साराभाचा मुळचा मॅड कॉमेडी एलेमंट तसाच आहे.
http://www.imdb.com/title
http://www.imdb.com/title/tt2692904/?ref_=nv_sr_1 लॉक (LOCKE) हा पिक्चर पाहीला. जबरदस्त टेन्शन ड्रामा आहे. आधी स्टोरी वाचू नका, स्पॉयलर आहेत.
Antikythera आर्किमीडिज चे अन्तरिक्षयंत्र
१७ मे १९०१ रोजी ग्रीसच्या एका बेटाजवळ पाणबुड्याना सापडलेल्या अवशेषांचा सखोल अभ्यास करून आणी ३डी एक्स-रे इमेजिंग चा वापर करून केलेल्या अथक संशोधना अंती असे सिद्ध झाले की हे यंत्र म्हणजे २००० वर्षांपूर्वीचा अद्भुत कॉम्प्युटर असून त्यायोगे दर चार वर्षानी होणार्या ऑलिम्पिक्स ची वेळ , सूर्यचंद्र आणि नवग्रहांच्या गती व स्थाने आणि ग्रहणे यांच्या तारीख व वेळा यांचे तंतोतंत ज्ञान होत असे .
रीमा
रीमा लागू गेल्या त्याच दिवशी रात्री साडेआठ वाजता सह्याद्रीने 'रासवट' हे नाटक(एकांकिका) दाखवले. त्यांत रीमा, विनय आपटे व हेमचंद्र अधिकारी होते. रीमाचे काम ठीक, विनय आपटेने रासवटपणाबरोबर आरडाओरडा करुन ओव्हरअॅक्टिंगचे प्रदर्शन केले. नाटक रुपांतरित असल्याने मराठीला ठिगळ लावल्यासारखे वाटले. पण त्याच रात्री १० वाजता, रीमाची दिलखुलास मुलाखत दाखवली, 'दुसरी बाजू' मधे. ती पहाताना मात्र छान वाटले.
इजिप्तमधील अपौरुषेय
इजिप्तमधील अपौरुषेय नेतृत्वाला विरोध आणि वैज्ञानिक संशोधन ( फारेन्सिक साइअन्स )
१ ) Queen Nefertiti Greatest Mystery of Ancient Egypt ( History Documentary )
1:40:00
Link:https://youtube.com/watch?v=EgTLmTYJPJg
-----------
२ ) Hatshepsut. Secrets of Egypt's Lost Queen
1:40:00
Link:https://youtube.com/watch?v=iYdEYJ21mlQ
सेन्स ऑफ अॅन एंडिंग?
ज्यूलियन बार्न्सच्या बुकरविजेत्या कादंबरीवर आधारित आणि 'लंचबॉक्स'चा दिग्दर्शक रितेश बात्रानं दिग्दर्शित केलेला हा चित्रपट सध्या पुण्यात प्रदर्शित झाला आहे. इथे कुणी पाहिला आहे का? आवर्जून मोठ्या पडद्यावर पाहण्यासारखा आहे का?
संदिग्धता हा साहित्यगुण असतो का?
>>त्या कादंबरीचे नाव सेंस ऑफ अॅन एंडींग का होते ते सांगाल का<<
इथे कदाचित उत्तर मिळेल :
संदिग्धता हा साहित्यगुण असतो का?
सचिन: अ बिलियन ड्रीम्स
चला हवा येऊ द्या या कार्यक्रमात सचिन तेंडुलकर सिनेमा प्रमोशन करायला आला होता म्हणून आज मुद्दाम थेटरात जाऊन "सचिन: अ बिलियन ड्रीम्स" बघितला. साधारणपणे सिनेमा नाही, डॉक्युमेंटरी वाटली. सचिनच्या डायहार्ड फॅन्सना कदाचित आवडेल, पण माझ्यामते केबलवर पुढेमागे फुकटात बघायला मिळाला, तर जरूर बघा.
The wall (2012) घेतलाय.
The wall (2012) घेतलाय. काचेची भिंतवाला.पाहायचा आहे
वर्णसमतेचा पुळका?
काल हिडन फिगर्स आणि गेट आऊट हे दोन सिनेमे पाहिले. दोन्ही सिनेमे बेहद्द आवडले.
"सडक्या टोमॅटो" वर हे दोन्ही पिच्चर "टॉप का माल" आहेत.
कमी खर्च आणि नफ्याचं प्रमाण जास्त.
12 years as a slave, selma यांच्यापासून असा ट्रेंड आकार घेतोय असं वाटतं.
वर्णसमतेवरील चित्रपट 'हमखास' यशाचे गणित अशा स्वरूपाचा ट्रेंड काहीसा.
विधामिश्रण करून असे चित्रपट अजून आकर्षक केले जातात.
एलजीबीटी + ब्लॅक वाला मूनलाईट मागच्या वर्षी टॉप का माल होता.
यावर्षी कक्षा रुंदावून हॉरर+ ब्लॅक, सायन्स ड्रामा + ब्लॅक असे प्रयोग केले गेले. वेस्टर्न + ब्लॅक असाही एक प्रयोग दोन वर्षापूर्वी झाला.
अगाथा क्रिस्ती हरक्यूल प्वॉरो
क्रिस्तीच्या कादंबऱ्यांवर अनेक सिनेमे आले. त्यातला किमान एकतरी मी पाहिला होता. त्यातला हरक्यूल प्वॉरो बिलकुल आवडला नव्हता. म्हातारा, केस विस्कटलेला, पिंजारलेल्या मिशांचा होता. काही वर्षांपूर्वी अचानक पीबीएस वर एक एपिसोड बघितला आणि डेव्हिड सुशेने सादर केलेल्या प्वॉरोच्या प्रेमात पडलो. झकपक कपडे घातलेला, आपल्या चमत्कारिक मिशांना जेल लावून त्या देखण्या ठेवणारा हा हरक्यूल प्वॉरो पुस्तकातल्या व्यक्तिरेखेच्या खूपच जवळ जाणारा होता. गुळगुळीत, तुळतुळीत, किंचित थुलथुलित - एखाद्या गुलछबू पेंग्विनप्रमाणे दिसणारा इमॅक्युलेट प्वॉरो.
बहुतांश कथा दोन महायुद्धांच्या दरम्यान घडतात. त्यामुळे त्याकाळच्या लंडनची आणि गावाकडल्या इंग्लंडची पार्श्वभूमी फार रेखीवपणे मांडलेली आहे. त्यातही या सर्वांतून आर्ट डेको स्टाइलचं आर्किटेक्चर (शेवटचे काही एपिसोड वगळता) आख्ख्या सीरिजला नटांच्या आणि घटनांच्या मागे पडदा म्हणून उभं राहातं. प्वॉरोचं व्यक्तिमत्व - अतिरेकी नेटकेपणा, एक प्रकारचा सोपेपणा, आणि वैचारिक एलिगन्स यांचा मेळ त्याची अपार्टमेंट आणि वेळोवेळी दिसणारी घरं, बिल्डिंगी आणि डेकोरेशन पीसेसमधून दिसतं. माझ्या मते प्वॉरोइतकीच पार्श्वभूमीही आपल्याला गुंतवून टाकणारी आहे.
अभिनय, संगीत, कथा, पटकथा सर्वच सरस आहे. अगाथा क्रिस्तीच्या फॅन्सनी नक्की पाहावी अशी मालिका! ही मालिका नेटफ्लिक्सवर उपलब्ध आहे. अधिक माहिती https://en.wikipedia.org/wiki/Agatha_Christie's_Poirot