माझे डॉक्टर होणे : २ (क्रमशः)

१. (ब) माझे (आयुर्वेदिक) डॉक्टर (न) होणे

तर २०व्या शतकाच्या अखेरीला केंव्हातरी एकदाचे अ‍ॅडमिशन फॉर्म वगैरे भरून वगैरे झाले.

मी इंजिनेरिंग, मेडिकल अन आयुर्वेद तिन्ही ठिकाणी फॉर्म 'टाकून' ठेवलेले होते. आता हे फॉर्म एकदा टाकून झाले की मग गळ टाकून निवांत बसलेल्या मुरलेल्या मच्छीमाराप्रमाणे स्थितप्रज्ञपणे वाट पहावी लागते. तिथे नवशिके मच्छीमार दर २ मिन्टाला गळ हलवून पहात असतात. इथे तेही करता येत नाही. वाट पहाण्यापलिकडे हातात काहीही नसतं. शुव्वर मार्क वाले बिन्धास्त असतात. पण माझ्यासारखे टेन्शनमधे. वर डीडीडी मास्तरांनी कुजकट हसून सांगितलेली बॉर्डरलाईन भविष्यवाणी डोक्यात असल्याने मी तो तिसरा फॉर्म भरून ठेवला होता. की ब्वा नैच लाग्ला बीजे/सीओईपी ला, तर इकडे तरी लागेलच नंबर.

योग्य तितके दिसमास भरल्यानंतर त्यात्या कॉलेजचे अ‍ॅडमिशन कमिटी वाले तुम्ही भरलेला फॉर्म छाननी इ. करून इतर मुलांच्या तुलनेत तुम्ही कुठे आहात, अन उपलब्ध जागांपैकी तुम्हाला अ‍ॅडमिशन मिळणारे की नाही याची एक यादी तिथे कॉलेजच्याच फळ्यावर लावत.

यात एक लै भारी गम्मत असे. माझ्यासारखे हातात चांगले पत्ते असूनही 'थ्रीपेज वॉर्निंग नॉट शुअर' वाले बॉर्डरलाईन लोक बाकी दुय्यम कॉलेजेस करता 'बकरे' कॅटेगरीत असत. मग व्हायचं असं, की बीजे ची लिस्ट लागणारे २८ तारखेला, तर १८ तारखेलाच टिळक आयुर्वेदची लिस्ट लागणार, अन ताबडतोब २१ तारखेपर्यंत प्रवेशप्रक्रिया पूर्ण केली जाणार.( तेंव्हा ही प्रक्रिया डायरेक्ट असे. आजकाल सगळ्या पॅथीज एकत्र करून एकच अवाढव्य जगड्व्याळ की काय म्हणतात तशी कीच्चकट सीईटी प्रक्रिया असते. त्याची ष्टोरी नंतर कधीतरी.)

तर, प्रवेशप्रक्रिया 'पूर्ण' म्हणजे अ‍ॅडव्हान्समधे सगळी फी गोळा करून प्रवेश दिला जातो. अन सगळ्या सीट भरल्या असे जाहीर होते. मग यथावकाश बीजेची लिस्ट लागते, अन बॉर्डरलाइन बकरे लोक जर 'तिकडे' अ‍ॅडमिशन मिळण्यात सक्सेसफुल झाले, तर इथली अ‍ॅडमिशन सोडून जातात. मग इथल्या वेटिंग लिस्टवरच्या पोरांना अ‍ॅडमिशन देऊन नवी फी. जे बकरे अ‍ॅडमिशन सोडून गेले, त्यांची फी परत मिळणार नाही हे आधीच सांगितलेलं असतं. बकर्‍यांना टेन्शन असतं. की तिकडे नाही लटकलो, तर इथे अ‍ॅडमिशन फुल झालेली असेल. त्यापेक्षा इथे पैसे गेले तर गेले.. असं म्हणत आईबापांच्या आग्रहावर अ‍ॅडमिशन घेउन टाकतात. 'बकरा' प्रक्रिया लक्षात आली?

तशी एकदाची 'टिळक' ची लिस्ट लागली, अन माझी पार दैना उडाली. त्या लिस्टवर माझा नंबर ७०-८० च्या आसपास कुठेतरी होता. म्हटलं आडकित्त्या, तुला इंजिनेरिंगला अ‍ॅडमिशन नै मिळाली बेट्या, तर वैद्यच व्हायला लागणारे. डाक्टर बिक्टर विसर. चल गुपचुप अ‍ॅडमिशन घेऊन टाक. पुण्याला पोहोचलो. इंटर्व्ह्यू अन फी वगैरे भरायची असल्याने यावेळी ताई सोबत आलेली होती. हो. फी म्हणजे २-३ हजार रुपयाचा मामला होता.

सकाळी १० ला कॉलेजच्या आवारात येऊन पोहोचलो.

कॅम्पस आमच्या गावाच्या (ज्यु.)कॉलेजच्या मानाने बराच इंप्रेसिव्ह होता, पण बीजे च्या तुलनेत अगदीच श्यामभट्टाची तट्टाणी. खट्टू होऊन, ओरीजनल सर्टिफिकेटांची फाईल उराशी कवटाळून एका विस्कळीत लायनित उभा होतो. लाईन कॉरिडॉरमधे होती. माझ्यासारखेच कावरे बावरे जीव त्यांच्या पालकांसोबत ताटकळत होते. एक शिपाईसाहेब एकेका नावाचा पुकारा कोर्टाच्या पट्टेदाराच्या स्टाईलीत करीत होते. मधूनच पांढरे कोटवाली 'सिनियर' भावी वैद्य मंडळी हे कोण तुच्छ जीव आमच्या येण्याजाण्याच्या रस्त्यात उभे आहेत असा कटाक्ष टाकीत इकडून तिकडे जातांना दिसत होती.

दुपारी २ च्या सुमारास माझा नंबर लागला. एका हॉलमधे ३-४ टेबलं टाकलेली. प्रत्येक टेबला मागे एक प्राध्यापक. समोर स्टुलांवर अ‍ॅडमिशनेच्छुक विद्यार्थी अन पालक. मग तुमच्या फॉर्मवरच्या झेरॉक्शशी तुमची ओरिजिनल सर्टिफिकेटं अन मार्कशिटा ताडून पाहीली जात. ते झालं की एक कागद हातात. तो घेऊन कॅशियर कडे जाऊन फी भरणे. अन ओरिजिनल सर्टिफिकेटं सबमिट करणे. माझा नंबर एका टेबलावर लागला. प्रा. महोदय वैतागलेले दिसत होते. त्यांनी हात पुढे केला. मी फाईल त्यांच्या हातात दिली. समोरच्या गठ्ठ्यातून माझा फॉर्म काढून त्यांनी फाईलशी एकेक कागद पडताळून पहायला सुरुवात केली. मधेच त्यांनी दुसरा एक तक्ता काढला. तो पाहिला. मग शिपाईसाहेबांना हाक मारून 'लिस्टचे कागद' मागवले.

अचानक त्यांच्या चेहेर्‍यावरचे भाव झर्झर बदललेले दिसले. चष्म्याच्यावरून माझ्याकडे अन परत कागदांकडे परत माझ्याकडे, मधेच ताईकडे ते पहात होते. हळूच घसा खाकरत ते ताईला म्हटले 'काहीतरी चूक झालेली दिसते आहे.'

माझ्या काळजात धस्स झाले. म्हटलं आडकित्त्या, तेरी तो लग गई वाट. लिस्टवर चुकून नांव आलं वगैरे काहीतरी भानगड आहे..

आजकालच्या टीव्ही सिरियल्सच्या डायरेक्टराने तो प्रसंग फिल्मवला असता, तर या पुढच्या प्रत्येक वाक्यावर मी, ते प्रा.वै., ताई, यांचे डोळे वटारलेले भयचकित चेहेरे. ढ्यांग! ढ्यांग!! ढ्यांग!!! क्लोजप्स, अन मग ते सारेगमच्या एलिमिनेशन राऊंडचं रडकं मुझिक नक्कीच वाजवलं असतं.

'आय अ‍ॅम सॉरी. तुमची मार्कलिस्ट चुकीची धरली गेली आहे इथे.'

'म्हणजे? नक्की काय झालंय?' ताई. ती पण घाबरली होती बिचारी.

'अहो, तुम्हाला इथे अ‍ॅडमिशनसाठी यायची गरजच नाही. (ढ्यांग!!) का फॉर्म तरी भरत बसलात? (ढ्यांग!!!) याला बीजेला नक्की अ‍ॅडमिशन मिळणार आहे.'

'क्क्काय??!!'

'हो. बीजेला मिळेल याला अ‍ॅडमिशन. फॉर्म भरलाय ना? इथे आमच्या लिस्टला याचे ११ वीचे मार्क धरून चुकून याचा नंबर इतका खाली आलाय. १२ वीचे मार्क धरले, तर आमच्या लिस्टवरच्या टॉपरच्याही भरपूर पुढे आहे हा! आमच्या क्लेरिकल स्टाफची कुठेतरी गडबड झाली असावी..'

जीव भांड्यात धपकन कसा पडतो, ते त्यादिवशी मला समजले. अचानक, ते सर छान होते असा एक साक्षात्कार मला झाला. त्यांनी त्यांच्या कॉलेजची चूक कबूल करून, अ‍ॅडमिशनसाठी न गंडवता वर मला फुल कॉन्फिडन्स दिला, की याला बीजेला अ‍ॅडमिशन मिळणार हे नक्की. अन त्यांना बिचार्‍यांना हीपण काळजी वाटत होती की या गाढवाने तिकडे फॉर्म तरी भरलाय की नाही?

झाले होते ते असे: ११वी 'रेस्ट इयर' असते. १०वी चा अभ्यास करून दिवे लावून झाल्यावर १ वर्ष थोडं हलके घेतलं तरी चालतं असं म्हणून दिलेल्या ११वीच्या परिक्षेत डिस्टिंक्शन अन ८०-८२% तर होते. पण १२वी सारखे ९३.३% नव्हते. मार्क मोजताना, तिथल्या क्लर्कने १२वी ऐवजी ११वीच्या मार्क्सवर माझे गुणांकन केले होते. सहाजिकच लिस्टला नंबर खाली होता. पण त्याही मार्कांवर मला तेंव्हा टिळक आयुर्वेद कॉलेजला अ‍ॅडमिशन मिळून गेली असती. पण ती अ‍ॅडमिशन घ्यावी लागण्याऐवजी 'बीजेची नक्की' हे प्रत्यक्ष अ‍ॅडमिशन प्रोसेसवाल्या प्राध्यापक वैद्यांनी (वैद्य म्हणजे आडनांव नव्हे. प्रा.डॉ. सारखं प्रा.वै. मला आजही त्यांचे नांव ठाऊक नाही.) सांगितल्यामुळे खुष होऊन मी अन ताई खडकवासल्याला परतलो.

-------------
भाग १
भाग २
भाग ३
भाग ४
भाग ५