SOLO IMPOTENCE
कॅफेटेरियात
वारुळ ढोसत
बसलेली नागडी माणसं
कसल्याशा कुंपणांनी,
गोंदवत बसलीयत
आपली उघडी शरीरं.
'तु अजुन कपडे काढ.
मी माझेही काढतो.
त्वचा उतरवुन ठेव
मी माझीही ठेवतोच.
तुझा कोथळा उतरव
आणि मला दे.
माझा तुझ्या हातात घे.
आपल्या,
पेशीपेशींमधल्या मरणफुलांचा
गुच्छ बनवु आणि
सात जणात
सुखासमाधानाने
गिळुन खाऊ.
रक्त पचवु.
धागे उपसु.
नाहीतरी,
जगुन झालेल्या पारदर्शक रक्ताने,
प्रत्येक पेशींमधले मेंदु सैरभैर आहेत,
होणारी प्रत्येक नवी मांडणी
विटाळत नाहीये एकसंधपणे.
शरीरविरहीत जग बनुन,
चिडिचुप वखवखलेपण घेऊन,
केवळ मनं का सडत नाहीत??
भग्नतेची शिल्प होऊन,
भोगलेले सगळे अनिर्णित प्रश्न
कुठल्या शहरात निघुन जातायत??'
वारुळ इथे 'प्रघात' या अर्थी
वारुळ इथे 'प्रघात' या अर्थी आहे. घालुन दिलेले नियम पाळत शिस्तीत मुंग्या जगतात. प्रत्येक वारुळाची/गटाची/समाजाची एक ठरलेली रेफरन्स फ्रेम असते. ही संदर्भांची वारुळं आहेत. नागडं असुनही क्षणोक्षणी आपल्या अस्तित्वाचा नवनव्या रेफरन्स फ्रेम्स घेऊन केलेला तौलनिक विचार वा तशी गरज याबद्दल पहिल्या दोन ओळींत मांडले आहे.
वा!
मार्क्स म्हणतो तसं लैंगिक ओळख ही भाषेच्या अग्राह्यतेचाच भाग आहे, पण नवसंस्कृतीच्या नष्टतावादाचा विचार केला तर आपल्याला नववस्तुवाद किंवा सांस्कृतिक व्यवहार यापैकी एक स्वीकारावे लागते.
लाँगच्या म्हणण्याप्रमाणे अग्राह्य वास्तवापासून फटकून असलेल्या भाषिक वास्तवाच्या कोशात शाब्दिक पुराणकवित्वात्मक परिपूर्णता लैंगिक परस्परविरोधाच्या व्यवस्थेला नष्ट करते तेव्हा अशी आधुनिकोत्तर कविता निर्माण होते!
अरे वा! बर्‍याच दिवसांनी
अरे वा! बर्‍याच दिवसांनी दिसलात!
कविता मात्र उमगलेली नाहि.. पुन्हा शांतपणे वाचावी लागेल